Roman Giertych

KARIERA PROKURATORA ŻÓŁCIA

Sprawiedliwość jest fundamentem i ostoją Rzeczypospolitej

ISBN 978-83-949561-4-1

imprint Eco Redonum

copyright Roman Giertych

ecoredonum.pl

Warszawa, 2020

Wydanie I

Projekt okładki: Moon

Skład/druk: ccpg.com.pl

Gdy 15 października 2020 roku agenci CBA zatrzaskiwali kajdanki na moich rękach tuż przed majestatycznym frontonem gmachu Sądu Okręgowego w Warszawie, na którym nasi przodkowie napisali „Sprawiedliwość jest fundamentem i ostoją Rzeczypospolitej”, to miałem wrażenie, że fikcja napisana przeze mnie latem przeradza się jesienią w rzeczywistość.

Jeszcze będąc w samochodzie CBA, skontaktowałem się z żoną – którą ustanowiłem obrońcą – i poprosiłem, aby nasza córka Marysia przesłała do wydawcy kopię tej powieści. Nie wiem, dlaczego, pomyślałem wówczas o tej książce. Może właśnie dlatego, że miałem wrażenie, że ona zmieniła się w życie. Ponieważ agenci zarekwirowali mojego iPada, kopia wysłana Marysi była jedyną, którą miałem. Wysłałem ją do córki kilka dni przed zatrzymaniem. Tak więc otrzymujecie Państwo książkę, która zachowała się trochę przypadkiem.

Dużą część z opisanych tutaj historii wziąłem z praktyki własnej lub kolegów.

Roman Giertych

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe i niezamierzone.

Warszawę osnuła mgła pomieszana ze smogiem. Tego ranka prokurator Bogdan Żółć z trudem wpakował się do swojego nowego Audi Q8. Brzuch, który wypełniał jego zmiętą marynarkę, ledwo mieścił się pod kierownicą, mimo że fotel był maksymalnie opuszczony. Samochód ruszył z rykiem i włączył się do ruchu.

„Wilanów, Wilanów – pomyślał Żółć. – Niby młodzi i inteligentni ludzie, a głosują w większości na tych oszustów”. Po dziesięciu minutach jazdy samochód dotarł do prokuratury, gdzie Żółć witany przymilnym uśmiechem portiera zajął prawie całą windę. W rogu windy stała miła dziewczyna, która z przyczepioną plakietką świadka udawała się na to samo piętro co prokurator.

„Czyżby to była partnerka tego Wójcika? – pomyślał Żółć. – Nie wygląda. Ale jeśli to ona, to taka dziewczyna nie może żyć z lumpem zajmującym się wyłudzeniami kredytów. Życie sobie zniszczy”.

Gdy winda dojechała do trzeciego piętra, prokurator przepuścił ją przed sobą, zerkając tylko na jej elegancką, podkreślającą talię spódnicę. Po chwili wtoczył się do pokoju.

– Panie Jurku! – krzyknął na powitanie.

– Jestem, panie prokuratorze – zawołał asystent zza stosu akt.

– Niech pan zobaczy, czy świadek już przyszła.

Po chwili Jurek Wronkowski, od miesiąca pełniący zaszczytną rolę asystenta zastępcy szefa Prokuratury Okręgowej w Warszawie, wrócił i zapytał:

– Prosić świadka?

– Jurku, musisz się nauczyć, że świadek nie może być przyjęty w czasie, na który się go wezwało – ojcowskim tonem powiedział Żółć.

– A dlaczego, panie prokuratorze? – zapytał asystent.

– Bo wówczas świadek nie ma czasu, aby się zdenerwować. Nie ma czasu, aby przestraszyć się tych pytań, które samemu by sobie zadał. Każdy myśli, że prokurator wie wszystko, a przede wszystkim, że wie wszystko, co świadek zrobił złego. Dlatego ten czas jest mu potrzebny, aby sobie uświadomić swoją niegodziwość i przestraszyć się jej – cierp- liwie wyjaśniał Żółć.

– I wtedy takiego świadka się łatwiej przesłuchuje? – dopytywał asystent.

– Tak, bo często wymyśla strategię obrony dotyczącą czynów, których nie znamy. I z tej strategii można się dowiedzieć, co takiego zrobił. Nie ma, synu, ludzi niewinnych. Są tylko tacy, którzy zostali niewłaściwie przesłuchani – podsumował Żółć. – I niech pan pamięta – dodał. – Świadka wywołujemy po nazwisku. Bez żadnych pan, pani. To ma im uświadamiać, że w tym budynku panami jesteśmy tylko my.

Gdy asystent wyszedł, Żółć dłuższą chwilę jeszcze siedział nad aktami, po czym zadzwonił do niego, aby zawołał świadka.

Do pokoju weszła świadek i siadła na krześle stojącym przed biurkiem.

– Dowód osobisty poproszę – powiedział Żółć.

Dziewczyna nerwowo przeszukała portfel, a następnie spoconą ręką wyjęła dowód. Zaczęło się przesłuchanie.

Od początku Żółć zadawał pytania w sposób, który sugerował, że partnerka Wójcika wiedziała o tym, że pomagał on koledze uzyskać kredyt na podstawie podrobionego zaświadczenia o pracę. Prokuratura zakwalifikowała to działanie jako wyłudzenie kredytu, fałszerstwo i oszustwo. Zgodnie z polityką rządzącej partii Dobro i Uczciwość jedynym środkiem zapobiegawczym był areszt. Żółć skierował zatem wniosek o areszt i sąd oczywiście go uwzględnił. Sądziła młoda sędzia, która została mianowana rok temu. Nie skończyła szkoły dla sędziów, ale ukończyła prawo i odbyła kurs etyki sędziów na uczelni w Tarnobrzegu, gdzie siedzibę miała ogólnopolska rozgłośnia chrześcijańska „Prawda Miłości”, stanowiąca zaplecze obecnej partii rządzącej. Tak więc, gdy Żółć zażądał dwóch miesięcy aresztu, to z gorliwości (albo na zasadzie kopiuj/wklej z poprzednich wniosków) orzekła trzymiesięczny areszt. Ponieważ chłopak nie miał obrońcy, nikt nie złożył zażalenia, siedział więc już ponad dwa miesiące.

Pod koniec przesłuchania, które trwało cztery godziny, dziewczyna wyglądała na wyczerpaną.

– Proszę pani – przyjaznym głosem przerwał przesłuchanie Żółć. – Czy pani chce pomóc narzeczonemu? – zapytał najłagodniej, jak umiał.

W oczach dziewczyny pojawiły się łzy.

– Ale jak mogę mu pomóc? – zapytała.

– To wszystko zależy od pani. Ja w ciągu najbliższego tygodnia muszę zdecydować, czy wysłać wniosek o przedłużenie aresztu, czy też nie. Jeszcze nie wiem, co zrobię, wciąż się zastanawiam – przyjaznym głosem mówił Żółć.

– Błagam pana! Niech pan go puści. On jest w celi z sześcioma bandytami i mówi mi, że dłużej nie wytrzyma – płaczliwie poprosiła dziewczyna.

– To nie takie proste, pani Moniko. Tak naprawdę wszystko zależy od tego, jak pani się zachowa – wciąż spokojnym głosem mówił Żółć.

– Ale co ja mogę zrobić? Powiedziałam wszystko, co wiem. Nic więcej nie wiem. Nie mamy pieniędzy na adwokata, ledwo mogę zapłacić czynsz za wynajem mieszkania. Jestem już u kresu sił. – Dziewczyna rozkleiła się na dobre.

Żółć wziął leżące na biurku chusteczki, wstał i podał dziewczynie. Jego ogromny brzuch zdawał się wisieć nad nią. Pogładził ją po włosach, po czym cicho i lubieżnie powiedział:

– Jak wyjdę z tego przesłuchania zadowolony, to go puszczę i jutro będziecie razem.

Niebieskie czy dziewczyny otworzyły się ze zdumienia, gdy zdała sobie sprawę, czego od niej oczekuje stróż prawa.

– Nie jestem dziwką! – krzyknęła i wstałaby z krzesła, gdyby ogromna postać stojąca nad nią jej na to pozwalała.

– Nie o to mi chodzi – powiedział Żółć, odsuwając się i siadając ponownie za biurkiem.

– Mnie chodzi tylko o to, aby pani wykonała wobec mnie jakiś ludzki gest. Taki, który by świadczył o tym, że pani mną nie gardzi. – Żółć znów mówił miłym spokojnym głosem.

– Ale co ja mam zrobić? – wyjęczała zszokowana Monika Juszczyk.

– Mnie chodzi o tylko drobny gest, a jutro będzie pani ze swoim chłopakiem opijać minione kłopoty – ściszonym głosem rzucił Żółć.

– Ale jaki gest? – dopytywała zmieszana jego zachowaniem dziewczyna.

– Proszę wstać i podciągnąć spódnicę do tego miejsca, gdzie pani nosi minispódniczkę. Nic więcej nie chcę. Obiecuję, że jak pani to zrobi, to puszczę pani chłopaka, a sprawa zakończy się wyrokiem z zawieszeniem – zakończył.

Dziewczyna siedziała jak sparaliżowana. Z jednej strony od początku brzydził ją ten obleśny koleś, ale z drugiej strony chciała pomóc Pawłowi. Jego żałosne telefony, w których słyszała zwierzęcy strach i przerażenie, że zamknięto go z recydywistami, powodowały, że wiedziała, iż nie może rozgniewać tego obleśnego typa.

Podjęła decyzję. Powoli wstała i podciągnęła spódnicę, która sięgałado kostek, na wysokość kolan.

– Wyżej – rozkazał Żółć.

Gdy dziewczyna podniosła spódnicę poza połowę ud, Żółć nagle wyjął spod stołu telefon i nagrywając ją, krzyknął pełnym oburzenia głosem:

– Proszę świadka! Proszę nie składać mi oferty współżycia seksualnego w zamian za wypuszczenie pani partnera. To jest przestępstwo!

Po czym chwycił za telefon stojący na biurku i warknął:

– Straż budynku, natychmiast do mnie.

Po chwili do pokoju wpadło dwóch strażników. Monika stała jak sparaliżowana, z już opuszczoną spódnicą.

Żółć spokojnym głosem wyrecytował:

– Świadek Monika Juszczyk jest zatrzymana na gorącym uczynku złożenia prokuratorowi Bogdanowi Żółciowi oferty korzyści osobistej w postaci stosunku seksualnego, w zamian za wypuszczenie, wbrew przepisom prawa, jej partnera Pawła Wójcika z aresztu, tj. czynu z art. 229 par. 3 kodeksu karnego.

Po czym dodał z uśmiechem:

– Za to grozi do dziesięciu lat więzienia. Czynności w tej sprawie poprowadzi ktoś inny, bo ja będę od teraz świadkiem. Proszę zatrzymaną zaprowadzić na dołek.

Po wyjściu dziewczyny i strażników Żółć z zadowolenia zatarł ręce i zadzwonił do prokurator Renaty Paluch.

– Renia, poprowadzisz nową sprawę. Świadek chciała mi zaoferować seks w zamian za wypuszczenie jej chłopaka. Mam nagranie, jak jej odmawiam, a ona jeszcze stoi, obnażając się przede mną. Weź szybko i zacznij sprawę, przesłuchaj mnie i postaw jej zarzuty. Siedzi już na dołku – zakończył.

– Dobrze, szefie – rzuciła znana z lojalności do każdego kierownictwa prokurator Paluch. Mówiono o niej, że nikt tak szybko nie umorzy, gdy potrzeba, i nikt tak długo nie przetrzyma w areszcie, gdy będzie taka wola polityczna.

– A szef życzy sobie, żeby jej mieszkanie przeszukać? – zapytała Paluch usłużnie.

– Nie, tam nic ciekawego nie znajdziemy. A jeszcze będziemy musieli jej jakieś ubrania przywozić – zaśmiał się Żółć, po czym wyciągnął z szafki flaszkę i wychylił łyka z gwintu. Jeszcze nigdy nie udało mu się tak szybko osaczyć tak ładnego świadka. Było co świętować.

Rozsiadł się za biurkiem i wziął do ręki rządowy tygodnik. Lubił wiedzieć, co należy teraz mówić i myśleć, a nie miał czasu słuchać rządowej telewizji. Zresztą nawet jemu ta telewizja wydawała się nieco prymitywna.

W tygodniku tłumaczono, że nadchodzące uroczystości oficjalnego wyjścia z Unii Europejskiej będą najradośniejszym świętem Polaków od czasów, gdy ojciec Tomasz – charyzmatyczny założyciel „Prawdy Miłości” – ogłosił czas nowenny dziękczynnej za reelekcję Marka Skritowskiego.

Zaczął czytać kazanie ojca Tomasza. Tym razem było poświęcone grzechowi chciwości. Ojciec Tomasz piętnował naród za zbytnie skąpstwo, za to, że żałował pieniędzy na dobre dzieła.

Po chwili zmorzył go sen. Śniło mu się, że zdechł jego ukochany chomik. Żółć bowiem nie kochał nikogo bardziej niż swojego chomika. Wydawało mu się, że wrócił do pustego mieszkania, a tam w klatce leżał zdechły chomik. Chomik nagle ożył, spojrzał na Żółcia i rzekł małymi usteczkami: zabiłeś mnie, bo zapomniałeś dać mi wody.

Zbudziła go wchodząca do pokoju prokurator Paluch. Przyniosła wypełniony już częściowo protokół i szybko uzupełniła. Dokonała też protokolarnego zatrzymania telefonu, którym Żółć nagrał dziewczynę.

– To co, Reniu, postawisz jej zarzuty? – zapytał Żółć kokieteryjnie.

– Pewnie – zaszczebiotała prokuratorka. – Musimy dbać o morale naszej kadry prokuratorskiej, a ty jesteś dla wszystkich przykładem, że potrafiłeś tak ładnej kobiecie się oprzeć, przedkładając przysięgę prokuratorską nad pożądliwości ciała – zakończyła wzniośle.

„Też czyta kazania ojca Tomasza” – pomyślał Żółć. Inaczej nie wymyśliłaby tej „pożądliwości ciała”. Bo kto jak kto, ale Renata to z pewnością nie wie, co to pożądliwość. Cały dzień pracuje i nie wychodzi, bo nie chce szpecić świata… Żółć zarechotał w duchu, ale na głos powiedział:

– Ale chyba trzeba ją aresztować, bo to poważne przestępstwo.

– Samoistną podstawą środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania jest grożąca podejrzanej surowa kara pozbawienia wolności. W tym wypadku to 10 lat – wyrecytowała sumiennie Paluch.

– Dobrze, Reniu, ale dzisiaj nie kończ przesłuchania. Niech posiedzi na dole w klatce, to trochę skruszeje – dodał Żółć.

– W takim razie trzeba będzie jej przywieźć posiłek – powiedziała prokurator.

– To ja jej kupię kanapkę w automacie i zaniosę kawę. W sumie, gdyby nie to przestępstwo, to byłaby to miła dziewczyna – powiedział Żółć.

– Tak jest – odmeldowała się prokurator Paluch, zabierając podpisany protokół i telefon. Gdy tylko wyszła, Żółć zadzwonił po asystenta.

– Juruś, podejdź, dostaniesz klucze, weź taksówkę na nasz koszt i jedź do mojego mieszkania. Dodasz wody mojemu chomikowi, bo śniło mi się, że zdechł z pragnienia, gdy ja pracuję w dla ojczyzny – rzucił Żółć.

– Robi się, szefie – odparł chłopak, dumny, że szef powierzył mu klucze do własnego mieszkania. I po chwili biegł już do niego z butelką wody.

Po godzinie 22.00 Żółć wstał i cichym krokiem udał się do automatu, gdzie kupił kanapkę i gorącą czekoladę. Zanim zszedł na dołek, wstąpił do toalety. Tam jedna dawka trzymanego w portfelu środka odurzającego trafiła do czekolady.

Gdy dotarł na dołek, strażnik przysypiał nad książką.

– Proszę podać podejrzanej kolację – powiedział Żółć, podając przyniesione rzeczy. Strażnik udał się do małej celi, gdzie nie było niczego oprócz krótkiej pryczy. Podał Monice czekoladę i kanapkę, a nawet pozwolił skorzystać z toalety, która była obok. Żółć cierpliwie czekał.

– Ja tutaj przypilnuję, a pan niech skoczy na miasto kupić jeszcze jakiś gorący kubek, bo zgodnie z przepisami zatrzymanemu należy dać dwa dania. Ma pan tu 10 złotych – poinstruował Żółć tonem nieznoszącym sprzeciwu, gdy strażnik wrócił.

– Ale, panie prokuratorze, ja nie mogę odejść, jak jest osoba zatrzymana – opierał się strażnik.

– Proszę się udać do pobliskiego sklepu. To wasza wina, że nie byliście przygotowani na zatrzymanie. To, że było niespodziewane, nie jest żadnym usprawiedliwieniem – twardo rzucił Żółć.

Gdy drzwi się zamknęły, Żółć wziął klucze i poszedł do celi Moniki. Leżała bezwładnie na pryczy. „Nie dokończyła nawet kanapki”, pomyślał. Zamknął za sobą drzwi i podszedł blisko do nieprzytomnej dziewczyny. Miał przed sobą przyjemne 15 minut.

***

Żółć cały tydzień pił i pił. Czuł, że powinien już przestać. Poseł Andrzej Dipa, który mu towarzyszył, wyszedł gdzieś na miasto. Pewnie wpadł na chwilę do sejmu, bo były jakieś głosowania, czy inne tam bzdury. Żółć nakarmił chomika, po czym obmył prokuratorskie ciało pod prysznicem. Zaparzył sobie kawę i rozmyślał przyczepiony na pół godziny do kroplówki oczyszczającej z toksyn, co będzie dziś robił. Pielęgniarz już wychodził, ale wrócił towarzysz pijatyki i zmusili go, aby i jego podczepił. Gdy życiodajny glutation, usuwający toksyny z organizmu wraz z miksturą nawadniającą, zaczął spływać do żył posła, zjedli śniadanie. Po wyjściu pielęgniarza Andrzej Dipa wyjął papierosy i zagaił:

– Widzisz, Bogdan, jest sprawa – zaczął.

– Wal jak w dym – odrzekł wyluzowany prokurator.

– Przyszedł do mnie znajomy przedsiębiorca, który mówi, że jego konkurent stosuje nieuczciwe sztuczki i podbiera mu klientów. Złożył na niego zawiadomienie, ale śledztwo bardzo się ślimaczy. Rejonówka nie daje sobie z nim rady – poseł Dipa smutnie zawiesił głos.

Żółć chytrze przymrużył oczy i powiedział:

– Ale ja pracuję w okręgowej i będę rozpoznawał ewentualne zażalenia.

– Ale stary – wyrzucił z siebie z pasją poseł.

– Pozwalamy obmierzłym, archaicznym pseudoelitom rządzić się, jakby to one wygrały wybory. Toż przecież ten gość siedzi na milionach, a polskie dzieci za chwilę mogą stracić świadczenia socjalne, które wypłaciła im nasza formacja. Takie kanalie trzeba likwidować, bo to nie są Polacy, tylko Niemcy albo jeszcze gorzej: Żydzi. A my musimy stać na straży godności narodu polskiego i…

– Przestań się podniecać – przerwał mu brutalnie Żółć. – Zachowaj swoje głodne kawałki dla tej waszej telewizji. Chcesz sobie dorabiać teorię, aby się lepiej poczuć, to proszę bardzo, ale mi jest ona zbędna. Ile ci dał ten, komu przeszkadza? – zapytał Żółć

– Pół bańki – odparł poseł.

– Dał ci bańkę, a ty mi ściemniasz – naciskał Żółć.

– Przysięgam, że tylko 500 tysięcy, no i ładnego mercedesa z przyciemnianymi szybami – dodał poseł.

– No dobra, to dasz 400 tysięcy i działamy „dla dobra narodu polskiego” – chrapliwie zaśmiał się Żółć, odczuwając jeszcze trochę skutki popijawy.

– Dam ci 300 i będzie OK. – Poseł wyciągnął rękę.

– Niech będzie, moja strata – zgodził się Żółć.

– Jaka jest sygnatura? – zapytał.

– I Ds. 515/21, Mokotów.

– Kasę podrzucisz tam, gdzie zawsze – rzucił prokurator, zmierzając do wyjścia, i dał znać ruchem ręki swojemu gościowi, że on również musi opuścić mieszkanie.

***

– Panie Jurku! – tubalny głos Żółcia rozległ się na korytarzu prokuratury. – Tu ma pan numer sygnatury na Mokotowie. Wszczynamy śledztwo pod kątem 296 KK par. 3 kk. Będę prowadził osobiście – zakomunikował Żółć.

– Tak jest, panie prokuratorze – zameldował asystent.

Za godzinę akta znalazły się biurku Żółcia. Jednocześnie zadzwonił telefon.

– Prokurator rejonowy Agnieszka Leszeńska z prokuratury na Mokotowie – usłyszał młody kobiecy głos.

– Czym mogę służyć, pani prokurator? – zapytał Żółć.

– Dowiedziałam się, że Prokuratura Okręgowa chce wszcząć w tej sprawie śledztwo z art. 296 kk. Nasze dochodzenie prowadzone było pod kątem czynów nieuczciwej konkurencji i muszę panu prokuratorowi powiedzieć, że zamierzałam sprawę już umorzyć, bo absolutnie nic nielegalnego nie znalazłam. Ludzie czyści jak łza. Płacą podatki, dobrze traktują pracowników, nie zalegają kontrahentom. Właściwie – kontynuowała Leszeńska – do niczego nie można się przyczepić. Nawet sanepid i ochronę przeciwpożarową sprawdzałam, a także…

Żółć nie dał jej mówić.

– Mamy ustalenia z działań operacyjnych, że w firmie dochodzi do wielkich nieprawidłowości – powiedział poważnym tonem.

– Ależ panie prokuratorze, wszczęliście śledztwo z art. 296 kk, które oznacza, że podejrzewacie działanie na szkodę spółki – nie ustępowała Leszeńska.

– No, bo właśnie tak jest. Takie mamy informacje operacyjne – odpowiedział Żółć, starając się, aby ton jego głosu wyrażał chłód i zniecierpliwienie.

– Ale to małżeństwo jest jedynym właścicielem tej spółki, to po co mieliby działać na jej szkodę? – zapytała prokuratorka.

Żółć stracił cierpliwość.

– A może pani prokurator pomyliła zawody i trzeba było zostać adwokatem? – zapytał złośliwie i rzucił słuchawką.

„Gówniara nie będzie mnie pouczać” – pomyślał i zabrał się za wypisywanie zlecenia dla biegłego na zbadanie finansów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Interkonteplus.

***

W następnym tygodniu biegły, popędzany przez Żółcia, poprosił o spotkanie.

– Panie prokuratorze – zagaił niepewnym głosem. – Wiem, że współpracujemy wiele lat, ale w tej firmie, której dokumenty przejrzałem w aktach sprawy, do niczego nie mogę się doczepić. Prowadzą spokojną działalność produkcyjną, zatrudniają ludzi, płacą podatki, obsługują należności. Pracownicy są zadowoleni, a firma się rozwija – zakończył biegły.

Żółć spojrzał na niego spod oka i rzekł spokojnym rzeczowym tonem.

– A gdyby pan doktor otrzymał zlecenie nie na 50 godzin pracy, ale na 200 godzin. I gdybym chciał wynik opinii w przyszłym tygodniu, to może coś się znajdzie?

– Ale co? – zapytał biegły. – Oni drukują dla różnych firm napisy na opakowaniach, nie wdają się w żadną politykę, nie mam czego im zarzucić.

– A gdyby drukowali również jakiś dobry tygodnik, to mieliby większy zysk? – zapytał prokurator.

– Na tygodnikach, szczególnie tych dobrych, które są wspomagane przez spółki skarbu państwa, to mieliby siedem procent zysku, a nie cztery jak obecnie – stwierdził biegły.

– Jak się chce, to się da – stwierdził Żółć triumfalnie. – Te trzy procenty różnicy to w skali roku jaka kwota? – dopytał Żółć

– Przy ich obrotach to około trzy miliony – odparł biegły.

– I właśnie te trzy miliony to roczna szkoda, którą zrobili spółce – podsumował prokurator. – Pan ma ją tylko opisać i wytłumaczyć, dlaczego jest ona pewną stratą. Jeżeli pan będzie to robił przez 200 godzin, to wszystko zapłacimy. W końcu za całe postępowanie zapłacą oni, więc i panu się trochę należy – zakończył Żółć.

– Dobrze, panie prokuratorze – usłużnie powiedział biegły. – Na przyszły wtorek będzie gotowe.

W czwartek, prawie równy tydzień po tej rozmowie, o 5:55 Żółć siedział w samochodzie przed domem państwa Ostaszewskich, właścicieli drukarni.

Uwielbiał ten moment. Za kilka minut zamieni spokojne życie ludzi w piekło, a sam zostanie władcą ich życia i majątku, na który pracowali latami. Przez te lata oni spoglądali na niego z góry, myśląc o nim jak o zwykłym urzędniku. Za moment będą leżeć u jego stóp.

Równo o 6:00 podszedł do furtki razem z policjantami i zadzwonił energicznie.

– Proszę – odezwał się zaspany kobiecy głos.

– Tu Centralna Agencja Porządkowa z nakazem przeszukania, proszę otwierać – powiedział funkcjonariusz dowodzący agentami.

Po chwili drzwi się otworzyły, a oni weszli na teren podwórka. Z budy wyskoczył duży golden i zaczął szczekać, ale jednocześnie przyjaźnie machać ogonem.

– Proszę zastrzelić agresywnego psa – rozkazał Żółć. Młody agent szybko oddał dwa strzały, pies zaskowyczał i padł martwy.

Podeszli do drzwi domu, które otworzyła kobieta w szlafroku spoglądająca z przerażeniem na zabitego psa.

Rzuciło się na nią dwóch agentów i skuło jej ręce z tyłu. Żółć głosem, który miał brzmieć oficjalnie, powiedział:

– Została pani zatrzymana pod zarzutem działania na szkodę Interkonteplus Sp. z o.o. Będzie pani przewieziona do prokuratury okręgowej, gdzie zostaną pani postawione zarzuty – zakomunikował.

Po chwili Żółć ogłosił tę samą wiadomość mężowi kobiety, który zszokowany wyksztusił z siebie:

– Ale przecież Intrekonte to nasza spółka!

– To, że jesteście jej właścicielami, nie oznacza, że nie możecie działać na jej szkodę – wyjaśnił Żółć. – Osoby prawne są odrębnymi bytami od właścicieli udziałów czy akcji – dodał protekcjonalnie.

W tym czasie agenci wyrzucali wszystkie rzeczy z szaf i półek na środek salonu. Żółć usiadł sobie na fotelu wyjął papierosa i zapalił. Nic go tak nie cieszyło, jak przeszukanie wraz z zatrzymaniami. To grzebanie w rzeczach ludzi. Ta możliwość zajrzenia w najdrobniejsze, najbardziej intymne szczegóły ich życia była niepowtarzalna. Małżeństwo zaczęło, pomimo skucia, protestować i żądać adwokata, gdy tymczasem agenci zrywali im tapety, kuli kominek, odrywali fragmenty szaf. W domu zaczął się unosić kurz od rozbijanych ścian pomieszany z dymem z papierosów Żółcia. Po dwóch godzinach kobieta poprosiła o możliwość skorzystania z toalety.

Gdy weszła do łazienki, trzech funkcjonariuszy stanęło przed drzwiami i intensywnie się w nią wpatrywało.

– Proszę mi pozwolić zamknąć drzwi – poprosiła łamiącym się głosem.

– Nic z tego – odpowiedział jeden z agentów. Jeszcze nam pani coś połknie. – I nadal bezczelnie gapili się na nią. Kobieta płacząc, siadła na sedesie. Jej mąż zwrócił się Żółcia.

– Panie prokuratorze, czy godzi się tak upokarzać kobietę? – zapytał.

– Zatrzymany nie będzie mnie pouczał – odpowiedział krótko Żółć. I sam zaczął przyglądać się kobiecie. Mina zatrzymanych w takich sytuacjach zawsze go rozśmieszała. Malowały się bowiem na ich twarzach ból, upokorzenie i bezsilność. Wtedy czuł, że kocha tę robotę. Ostaszewski łkał bezsilnie, siedząc na podłodze w korytarzu. Gdy zapłakana kobieta wyszła z łazienki, Żółć zakomenderował:

– Teraz pojedziemy do firmy.

– Czy możemy złożyć ubrania? – zapytała kobieta.

– Na to przyjdzie właściwa pora – odpowiedział krótko prokurator.

Jeden z agentów rzucił od niechcenia:

– Płaszcze nie będą wam potrzebne bardzo długo.

– Dobrze gadasz – zarechotał drugi agent.

Wzięli pod ręce właścicieli, narzucili im kurtki na piżamy i pojechali do znajdującej się niedaleko drukarni. Tam już zaczynał się dzień pracy. Ludzie wchodzili do zakładu. Żółć kazał przeprowadzić właścicieli w kajdankach przez środek hali, aż do biura. Wszystkich pracowników spisano i poinformowano, że właściciele zostają zatrzymani, a ich firma będzie przeszukana. Żółć dodał, że nieprędko zobaczą swoich przełożonych, bo wykryte nieprawidłowości są bardzo wielkie. Niektórzy pracownicy zaczęli płakać.

Po następnych dwóch godzinach prokurator miał już pod bramą przedstawicieli lokalnych mediów. Chętnie wyszedł i wygłosił wyuczoną formułkę.

– Dziś na polecenie Prokuratury Okręgowej w Warszawie zatrzymano Władysława O. i Mariannę O. właścicieli firmy Interkonteplus Sp. z o.o. Zostaną oni przewiezieni do budynku prokuratury, gdzie zostaną im postawione zarzuty popełnienia przestępstw z art. 296 par. 3 kk. Za dokonane czyny grozi im kara do 10 lat pozbawienia wolności. Po przesłuchaniu prokuratura podejmie decyzję, czy zostanie skierowany do sądu wniosek o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Śledztwo ma charakter wielowątkowy i jest na wczesnym etapie postępowania. Niewykluczone są dalsze zatrzymania. Dalszych informacji nie możemy udzielać ze względu na dobro postępowania. Ze swojej strony dodam, że zebrany materiał w sprawie jest porażający i świadczy z niezbitą pewnością, że sprawcy z pełną świadomością dopuścili się zarzucanych im przestępstw. Prawom pracowniczym nic nie grozi, gdyż nawet w przypadku bankructwa firmy pracownicy dostaną zapłatę z funduszu przewidzianego na taką okoliczność – dorzucił Żółć, starając się wyraźnie akcentować słowo „bankructwo”.

Jakaś młoda dziennikarka zapytała:

– A na czyją szkodę oni działali?

– Na szkodę spółki Interkonteplus, która jest odrębnym bytem od jej właścicieli – wyjaśnił Żółć.

Dociekliwa dziennikarka nie ustępowała:

– Ale przecież to ich spółka, nieprawdaż?

– To, że się ma spółkę, nie oznacza, że umie się nią zarządzać – odpowiedział zirytowany bezczelnością dziennikarki Żółć. – I, jak powiedział prezes Balbinowski, przedsiębiorcą należy umieć być. I nie każdy zdaje ten trudny egzamin. A państwo będzie weryfikować tych, którzy temu nie podołają. I dzisiaj – z uśmiechem powiedział Żółć – może być to drukarnia, a jutro lokalna gazeta. Znacząco spojrzał na dziennikarkę, która natychmiast schowała się za plecami kolegów.

Tego dnia Żółć nikogo nie zamierzał przesłuchiwać. Polecił zatrzymanych przewieźć na izbę zatrzymań, a sam udał się do mieszkania, aby spotkać się z posłem Dipą. „Grosz do grosza, a zbierze się kokosza” – pomyślał, ciesząc się na liczenie pieniędzy. 300 tysięcy za wykonaną robotę należało mu się przecież jak psu buda.

***

Kolejny dzień sprawy Ostaszewskich Żółć poświęcił na przygotowanie wniosku o areszt. Do soboty do 6.00 rano musiał przetransportować ich do sądu. Problemem było to, że nie miał żadnych dowodów poza opinią biegłego, który napisał zgodnie z zaleceniem, że gdyby Ostaszewscy zdecydowali jako członkowie zarządu i wspólnicy spółki o przestawieniu produkcji na druk gazet rządowych, to otrzymaliby w ciągu roku o trzy miliony większy zysk. Biegły wywiódł z tego, że tym samym dopuścili się działania na szkodę swej spółki. Był to kompletny absurd, tak więc sędzia oceniający wniosek musiał być całkowicie swój.

W soboty i niedzielę funkcjonuje w sądach tryb dyżurowy, a sprawy nie są losowane. W ten sposób Żółć mógł trafić na jedyną sędzię, która mogła uwzględnić ten wniosek, czyli Elżbietę Łopatę – nową nominację, która orzekała dopiero od kilku miesięcy. Prywatnie była żoną radnego Dobra i Uczciwości i z zapałem realizowała wytyczne ministerstwa. Jednak prokurator chciał się upewnić i spotkał się z posłem Didą.

– Powiedz, Andrzejku, czy znasz może szefa klubu naszych stołecznych radnych?

– No pewnie! Norbert to swój chłop i bardzo oddany sprawie – zapewnił poseł.

– Weź się z nim spotkaj i powiedz mu, że dla dobra partii Ostaszewscy muszą iść siedzieć i że mamy jeszcze na nich materiały szpiegowskie, których nie możemy ujawnić, a cała sprawa jest tylko przykrywką pod sprawę szpiegowską – wyjaśnił Żółć.

– To prawdziwy zaszczyt pracować z takim patriotą jak ty – rzucił poseł.

W sobotę rano Żółć był niespokojny. Jeszcze nigdy nie prezentował wniosku aresztowego opartego na takiej podstawie. Nadto Ostaszewscy wynajęli znanego mecenasa Wigronia, który należał do zaciętych przeciwników.

Podczas przemówienia Żółć najpierw nakreślił zadania wymiaru sprawiedliwości w zwalczaniu przestępczości gospodarczej.

Mówił z patosem, a brak argumentów starał się przykryć polityką rządową.

– Rząd Dobra i Uczciwości jako jeden ze swych zasadniczych celów postawił zwalczanie przestępczości gospodarczej. Sprytne i haniebne działania fałszywych przedsiębiorców, którzy nad dobro gospodarcze kraju stawiają własne, przyziemne interesy, zagrażają stabilności gospodarczej naszej kochanej ojczyzny. Ojczyzny wyrwanej cudownym zrządzeniem Opatrzności z rąk tych krwawych oprawców, którzy całość przepisów ustawiali pod kątem uprzywilejowania drobnej grupy właścicieli firm, nie zważając na to, że ich interesy naruszają często interes ogólny – grzmiał Żółć. – W wypadku podejrzanych – tutaj Żółć oskarżycielskim palce wskazał na siedzące małżeństwo – ich świadome działania doprowadziły do tego, że państwo nie uzyskało należnych podatków. Gdyby podejrzani nie działali na szkodę firmy, to jej zysk byłby wyższy, a więc i wyższe byłyby podatki. Nadto działanie na szkodę mogło doprowadzić do braku wypłacalności firmy, a więc i strat potencjalnych wierzycieli. Winę podejrzanych nie tylko uprawdopodabnia, ale wręcz udowadnia opinia doktora Zenona Krowiarza, którego wnioski są jednoznaczne – podejrzani zaniżali swój zysk, nie podejmując się drukowania przychylnych władzy tygodników. Prawdopodobnie z motywów politycznych obniżali swój potencjalny dochód. Ich wina nie budzi wątpliwości, a przecież do zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wystarczy uprawdopodobnić winę. Kara przewidziana za naruszenie art. 296 par. 3 kk jest bardzo surowa i wynosi 10 lat pozbawienia wolności. Ze względu na wysoką szkodliwość motywów politycznych w takich sytuacjach należy się spodziewać wyroku w górnych granicach kary. W tej sytuacji surowa kara jest samodzielną przesłanką szczególną, która jest wystarczająca do zastosowania środka izolacyjnego. Nadto podejrzani mają krewnych poza granicami kraju, stąd istnieje realna obawa ucieczki i ukrywania się przed wymiarem sprawiedliwości. Dlatego też wnoszę o zastosowanie izolacyjnego środka zapobiegawczego na okres trzech miesięcy do dnia 30 maja do godziny 6.02.

Mecenas Wigroń wstał po przemówieniu prokuratora i chwilę milczał. Następnie spojrzał na sędzinę i rzekł:

– To są jawne kpiny z prawa. W sprawie nie znajduje się ani jeden dowód, ani jedna poszlaka, ani jedna przesłanka, która wskazywałaby, aby podejrzani mogli z zamiarem bezpośrednim wyrządzenia szkody w swojej własnej firmie działać na jej niekorzyść. Firma przynosiła zysk, utrzymywała pracowników, płaciła podatki, pełniła ważną funkcję społeczną. I co się nagle stało, że to wszystko ma lec w gruzach? Ano doktor Zenon Krowiarz wydał opinię, że jego zdaniem nie starali się wystarczająco i gdyby drukowali rządowe tygodniki, mogliby osiągnąć wyższy zysk. Nawet nie ma żadnego śladu dowodu, że mogli otrzymać takie zlecenie – grzmiał Wigroń. – Przecież wszyscy wiedzą, że o zlecenia rządowe osoby spoza partii rządzącej praktycznie nie mogą się starać. Tak więc opinia jest kpiną, zarzuty są kpiną i ten wniosek jest kpiną – oburzał się mecenas.

Podczas przemówienia Wigronia Żółć otrzymał SMS-a z kciukiem uniesionym do góry od posła i pomyślał: gadaj sobie, gadaj.

Po wystąpieniu Wigronia sąd zarządził pięciominutową naradę. Po naradzie sędzina przyniosła dziesięciostronnicowe uzasadnienie orzeczenia. Rozłożyła wszystko na ławie sędziowskiej i zaczęła czytać.

Orzeczenie zaczęło się od decyzji o zastosowaniu aresztu na trzy miesiące. Uzasadniła je istnieniem przesłanki ogólnej, czyli uprawdopodobnienia popełnienia czynu zabronionego w postaci opinii doktora Krowiarza, oraz istnieniem przesłanek szczególnych – surowej kary i obawy ucieczki podejrzanych. Nadto sędzia potępiła przestępczość gospodarczą, która przyczynia się do rosnącego spadku dochodów państwa. Po chwili Ostaszewskich wyprowadzono, a Żółć zadowolony udał się do biura.

Tam, w swoim pokoju, zastał prokurator Leszeńską.

– Czym mogę służyć, pani prokurator – z fałszywym uśmiechem zagadnął Żółć. Leszeńska, mimo młodego wieku, była kiedyś gwiazdą Prokuratury Okręgowej w Warszawie, ale po dojściu do władzy Dobra i Uczciwości została zdegradowana do rejonu. Żółć siedział w jej dawnym pokoju.

– Postawił pan zarzuty niewinnym ludziom i dobrze pan o tym wie – zaczęła bez ogródek.

– Oj, pani prokurator zebrało się na sprawiedliwość – zaśmiał się Żółć. – Materiał dowodowy wskazuje na poważne przestępstwo, a niezależny sąd właśnie potwierdził zarzuty, umieszczając podejrzanych w areszcie – drwił z niej w żywe oczy Żółć.

– To świństwo i zaprzeczenie jakiejkolwiek sprawiedliwości – oburzała się Leszczyńska.

– Zechce pani prokurator wrócić do swojej pracy i nie przeszkadzać w wymierzaniu sprawiedliwości – zgromił ją Żółć, otwierając drzwi. – I na przyszłość – dodał – proszę swoje uwagi zachować dla siebie.

– Nie zostawię tego tak – powiedziała, wychodząc.

– Spadaj – rzucił za nią i zatrzasnął drzwi.

Po jej wyjściu rozsiadł się w fotelu i chwycił tygodnik rządowy. Jak zawsze, przeczytał urywki z wystąpień Balbinowskiego oraz kazanie ojca Tomasza. Było piękne. Ojciec Tomasz mówił o potrzebie cnoty sprawiedliwości. Aby każdemu oddawać to, co mu się należy. Wychwalał pracę prokuratury w całym kraju, która ściga osoby za zbytnią chciwość, pogoń za brudnym zyskiem. „Tak – pomyślał Żółć, wpadając w błogie zadowolenie. – On mówi o mnie”. I zasnął w fotelu.

***

Tydzień później Żółć siedział sobie przed komputerem i jak zwykle oglądał materiały zabezpieczone w ramach zwalczania pedofili. Już dawno wydał decyzję, że wszelkie tego typu przestępstwa w okręgówce podlegają jego ocenie. Ze szczególną skrupulatnością sprawdzał, czy pornografia z małoletnim spełnia przesłanki do ścigania. Im bardziej spełniała, tym bardziej Żółć skrupulatniej ją sprawdzał. W czasie, gdy trwało jego „badanie materiału dowodowego”, zadzwonił telefon od Andrzeja Dipy.

– Słuchaj, stary, jest pilna sprawa – mówił poseł, wyraźnie zdenerwowany.

– Co się dzieje? – zapytał Żółć, niezadowolony, że przerwa mu się ważną społecznie pracę.

– Ty nadzorujesz pedofilię, prawda? – zapytał Dipa.

– Ku chwale ojczyzny – odparł prokurator, który nagle zainteresował się, z jaką sprawą dzwoni poseł.

– To jeźdź natychmiast do pracy, sprawa wagi państwowej, zobaczymy się koło Biedronki – zarządził poseł.

– Jadę – rzucił do słuchawki prokurator i zaczął się ubierać.

Przy Biedronce poseł podszedł do niego i od razu przeszedł do rzeczy.

– Zatrzymano Wacława Karpia pod zarzutem pedofili. W tej chwili zeznaje jego ofiara – lat 13. Musisz coś zrobić, bo to mega ważna sprawa – mówił podenerwowany Dipa.

– Ale co ciebie obchodzi ten Karp? – zapytał Żółć.

– Nie kojarzysz? – zdziwił się poseł. – To jest syn szefa Narodowej Agencji Prasowej, dawniej zwanej Polską Agencją Prasową. Jeżeli wyjdzie na jaw, że gwałcił tę małą w pokojach NAP, to będzie chryja – tłumaczył Dipa.

– Ale dlaczego ty mi o tym mówisz, a nie jak zwykle szefowi? – zapytał czujnie Żółć.

– Bo szef prokuratury ma osobisty uraz do tego Karpia. Jego żona była kochanką pierwszego męża jego obecnej narzeczonej. I decyzja kierownictwa jest taka, aby trochę go obejść. Mam nadzieję, że jeszcze nie postawiono Karpiowi żadnych zarzutów? Stary tego nie chce – wyjaśnił poseł.

Żółć na słowo „Stary” aż zesztywniał.

– To ON o tym wie? – zapytał Żółć.

– Tak – krótko rzucił Dida.

– A, to zmienia postać rzeczy – powiedział w zamyśleniu prokurator. – Mam warunek – dodał.

– Czego chcesz? Pieniędzy? To niegodne! – poseł prawie krzyczał z oburzenia. – To sprawa polityczna, a nie gospodarcza. Ja nic z tego nie mam – wyjaśniał.

– Masz, masz. I dobrze o tym wiesz. To ty przyniesiesz któremuś z asystentów Starego wiadomość, że załatwiłeś sprawę. Masz mi obiecać, że powiesz mu, iż to ja, Bogdan Żółć, to załatwiłem – wyjaśnił prokurator.

– Masz to jak w banku – rozluźnił się poseł.

– To już nieaktualne powiedzenie – zaśmiał się prokurator.

– Pamiętaj, że tylko w ciągu ostatniego miesiąca trzy banki zbank- rutowały – dodał śledczy.

– Nie zbankrutowały, tylko zostały przejęte za jedno euro przez podmioty, które bardziej uczciwie prowadzą ten biznes – powiedział z urazą w głosie poseł, który sam składał poprawkę do ustawy pozwalającą przejmować banki bez odszkodowania.

– Dobra, dobra, bez obrazy. Sprawa będzie załatwiona – zakończył prokurator.

Żółć dotarł do budynku prokuratury, gdy przesłuchanie małoletniej dobiegało końca. Wpadł więc do niebieskiego pokoju, przerwał i zapytał, chociaż bardziej przypominało to krzyk:

– Co zeznała?

Psycholog i przesłuchująca prokurator zaczęły mówić jedna przez drugą.

– Najpierw prokurator – warknął Żółć.

– Panie prokuratorze, zeznająca została przyprowadzona przez matkę, która zeznała, że dziecko zostało zaczepione po szkole przez znajomego jej brata – Wacława Karpia – lat 31 i zaproszone do samochodu. Ten miał ją, według matki, wywieźć do budynku NAP i tam zgwałcić. Na dowód przyniosła odzież córki i wskazała nazwisko nauczycielki, która widziała, jak wsiadała z mężczyzną do samochodu. Przesłuchana w trybie pilnym nauczycielka rozpoznała Karpia na zdjęciu. Dziecko znało Karpia, który był starszym kolegą jej brata. Razem grali w zespole muzycznym. Dlatego zgodziło się wsiąść do samochodu. Na odzieży dziecka zabezpieczono ślady, zostały przekazane do laboratorium. Dziecko potwierdziło gwałt i podało nazwisko sprawcy. Lekarz ginekolog przeprowadził obdukcję i stwierdził dokonanie gwałtu. Na tej podstawie, w poprzedniej przerwie przesłuchania, kazałam zatrzymać sprawcę i postawiłam mu zarzuty z art. 197 par. 3 kk. – zakończyła prokurator.

Żółć skinął głową na psycholog.

– Panie prokuratorze, stwierdzam, że dziecko mówi prawdę. Jej zeznania są spójne, logiczne i nie stanowią konfabulacji – powiedziała psycholog.

– Dobrze – stwierdził Żółć – ale trochę zapominamy o jednym. Prokuratura ma obowiązek zbierać dowody zarówno na niekorzyść, jak i na korzyść podejrzanego. Mam wrażenie, że o tym w tej sprawie trochę panie zapomniały – dodał wyniosłym, surowym, tonem Żółć. – Dlatego odbieram pani tę sprawę – spojrzał surowo na starszą prokuratorkę. – Proszę przekazać wszystkie akta sprawy pani prokurator Paluch – zadecydował Żołć.

Następnie zwrócił się do biegłej psycholog:

– Pani jest wolna. Wezwiemy biegłego psychologa, który wie, co to jest domniemanie niewinności.

Po dwóch godzinach przybył nowy psycholog – Jerzy Pęk. Po chwili rozmowy z Żółciem wiedział, co ma robić. Był od dawna związany z Dobrem i Uczciwością i Żółć chętnie po niego posyłał. Zwykle zresztą po to, aby stwierdzić chwilową niepoczytalność kogoś, ale w tym wypadku nie wchodziło to w grę. Mimo wszystko media pewnie wywęszą tę sprawę, a umorzenie z powodu niepoczytalności sprawcy mogłoby nie spodobać się suwerenowi w takiej sprawie. Skręcenie w tę stronę było więc niemożliwe. Trzeba było przycisnąć świadków.

Dziewczynka spędziła już wiele w godzin w prokuraturze. Żółć kazał dać jej kawę i przystąpił do ponownego przesłuchania razem z Pękiem i Paluch. Na początku psycholog zapytał dziewczynkę:

– Czy czasem kłamiesz?

– Bardzo rzadko – odpowiedziała dziewczynka. – Ale zaraz potem idę do spowiedzi – dodała.

– A czy zdarzało ci się kłamać ostatnio? – dociekał psycholog.

– Tak, ale tylko koleżankom – pewnym głosem stwierdziła dziewczynka, po czym nagle się rozpłakała.

Żółć kazał zapisać do protokołu.

„Świadek, po pytaniu o kłamstwa w ostatnim czasie, rozpłakała się.”

Psycholog pytał dalej płaczącą:

– Czy te opowieści o panu Karpiu to była we wszystkich szczegółach prawda? Czy to, co powiedziałaś, na pewno było w stu procentach prawdziwe?

– No, czy w stu procentach, to nie wiem – powiedziała ofiara. – Ale starałam się powiedzieć całą prawdę. Czy ja mogę rozmawiać z tamtymi paniami? – poprosiła dziewczynka.

Żółć kazał zaprotokołować:

„Świadek zeznała, że pewne części jej oskarżenia wobec Wacława Karpia mogą być nieprawdziwe”.

– Ja chcę do mamy. Pan jest zły! – zaczęła krzyczeć dziewczynka.

Psycholog kontynuował.

– Czy ktoś namawiał świadka do składania fałszywych zeznań?

Dziewczynka zaczęła zawodzić. Żółć nakazał zaprotokołować:

„Świadek nie zaprzeczyła, że była podżegana do składania fałszywych zeznań”.

– Chcę do mamy! – dziewczynka wołała coraz głośniej.

– Dobrze, ostatnie pytanie i pójdziesz do mamy. Czy omawiałaś z mamą to, co powiesz? – zapytał Żółć.

– Tak, mama mówiła, że muszę wszystko powiedzieć. I że mam się go nie bać, bo on mnie już nigdy nie skrzywdzi. Ja go nienawidzę! – krzyknęła dziewczynka.

Żółć nakazał Paluch zaprotokołować:

„Świadek przyznała, że zeznania ustaliła z matką i że ich motywem była nienawiść do podejrzanego”.

– I jeszcze jedno: Czy twoja matka lubi Dobro i Uczciwość? – zapytał Żółć.

– Moja mama – chlipiąc powiedziała dziewczynka – głosowała na Skribowskiego, ale tata mówi, że rząd nas okrada.

Żółć podyktował:

„Świadek zeznał, że ojciec świadka jest przeciwnikiem politycznym obecnie rządzących i nadto znieważa bezpodstawnie rząd”.

– Mój tata nikogo nie znieważa – wykrzyknęła dziewczynka.

– Sama to zeznałaś – powiedział triumfalnie Żółć.

– Za to, co zrobił, grozi mu trzy lata więzienia. Twój tata będzie musiał ponieść konsekwencje – triumfował Żółć.

– Ale ja nic nie powiedziałam. Przepraszam. Ja nie chcę, żeby tata poszedł do więzienia – płakała dziewczynka.

– To powiedz prawdę i przyznaj się, że ktoś cię namówił do oskarżenia Karpia, a ty nie jesteś pewna, że to był on – zażądał Żółć.

– Ale to był on! – krzyknęła rozpaczliwie dziewczynka.

– No, ale czy jesteś pewna, że ktoś za niego się nie przebrał? – zapytał psycholog.

– Ktoś mógłby się tak przebrać? – ofiara spojrzała na prokurator Paluch.

– Mógł, mógł – pewnym głosem przytaknęła prokurator.

– To może się przebrał – zrezygnowanym głosem powiedziała dziewczynka.

– Proszę zaprotokołować – wysapał uradowany Żółć: – „Świadek wycofuje rozpoznanie sprawcy. I twierdzi, że mógł to być ktoś inny”.No, to podpisz tu – powiedział surowo Żółć. Dziewczynka natychmiast podpisała i wybiegła z pokoju.

Żółć odesłał psychologa, podszedł do kamery nagrywającej, wyjął kasetę z nagraniem i zwrócił się w stronę prokurator Paluch.

– Zaprotokołuj jeszcze, że prokurator Paluch stwierdziła po zakończeniu przesłuchania awarię sprzętu nagrywającego – rzucił już w drzwiach i poszedł do swego pokoju. Czekało go jeszcze przesłuchanie matki i postawienie jej zarzutów podżegania do składania fałszywych zeznań. No i umorzenie sprawy Karpia. „Nie” – pomyślał. Umorzy sprawę Paluch. Niech ona tego pedofila przeprasza.

***

Żółć usłyszał w telefonie podniecony głos Andrzeja Dipy.

– Słuchaj! Załatwiłem ci wstęp na nadanie nagrody Człowieka Roku „Gazety Narodu Polskiego”. Będą tam wszyscy.

– A kto dostał nagrodę? – zapytał Żółć.

– Ty to jesteś politycznie durny – zaczął Dipa. – W zeszłym roku dostał premier Pinoksiński, tak więc teraz czas na Starego. Może poznasz GO nawet osobiście. Mówię ci, jaka aura GO otacza… Taka, że ludzie nawet mdleją – zakończył poseł.

Żółć na uroczystą galę włożył najlepszy garnitur. Niestety ubranie trochę go opinało, a jedyna biała koszula była tak napięta na brzuchu, że włosy wyłaziły nad każdym guzikiem. Musiał więc, mimo że było ciepło, włożyć podkoszulkę. Pocieszał się jedynie, że szef „Gazety Narodu Polskiego” był jeszcze grubszy niż on. Gdy jechał taksówką do Teatru Narodowego, nie mógł nie czuć tego dziwnego podekscytowania, które towarzyszy dotykaniu najważniejszych spraw kraju. I ludzi, którzy o tych sprawach decydują. Gdy wchodził do teatru, służby ochrony przeszukały go bardzo dokładnie. Na nic się zdała prokuratorska legitymacja. Jeden z ochroniarzy rzucił:

– Gdyby tutaj był tylko premier i prezydent, to byśmy pana prokuratora nie przeszukiwali, ale sam pan rozumie.

Żółć zajął miejsce w 11 rzędzie i rozpoczęła się gala. Najpierw wyszedł zakonnik od ojca Tomasza, a zarazem wicedyrektor „Prawdy Miłości”. Poprosił wszystkich o powstanie i odśpiewanie psalmu ułożonego przez samego ojca Tomasza. Żółć śpiewał razem z innymi:

O Boska Opatrzności

Strzeż Dobra i Uczciwości

Przebacz nasze złości

I ocal skromne włości.

„Boże, co za kicz z rymami częstochowskimi” – pomyślał prokurator. No i śpiewanie, że ojciec Tomasz ma skromne włości, to gruba przesada. Przesłuchiwał kiedyś kilku młodych ludzi, którzy odwiedzali ojca Tomasza w jego hacjendzie na Dominikanie. Chociaż nic złego tam nie robili, to o hacjendzie i jej „skromności” opowiadali legendy.

Po części religijnej (a właściwie związanej z osobą ojca Tomasza) wystąpił premier Pinoksiński. Żółć z uwagą słuchał jego wystąpienia.

– Polska rośnie w siłę i dostatek. Dzięki światłemu przywództwu lidera naszej partii Dobro i Uczciwość każdemu Polakowi, oprócz oczywiście zdrajców, sprzedawczyków, którzy wyrzekli się miana Polaka, żyje się lepiej. Programy społeczne, programy socjalne, programy prorodzinne stanowią ożywczy strumień pieniądza, który rozlewa się na mieszkańców miast i wsi. Dzięki temu strumieniowi polskie rodziny żyją w dostatku. Nadto światła polityka zagraniczna pozwoliła wejść na dumną drogę ku niepodległości, która zakończy się wyjściem z tej fikcyjnej wspólnoty, jaką była Unia Europejska. Dzisiaj Polska razem z Wielką Brytanią wytacza wspólny front walki z kryzysem, który został spowodowany przez szaleńczą politykę krajów UE. Nie zgodziły się one na wejście Polski do strefy wolnocłowej i uparły się, że nie można wyjść z UE, zachować dostęp do wspólnego rynku, a przy tym narzucać cła na towary europejskie. Polska, pomimo tej ogromnej niesprawied- liwości, rozwija się i rośnie w potęgę – premier Pinoksiński zaczynał się rozpalać. – Czy Zachód przyszedł nam z pomocą, gdy hordy Mongołów atakowały nasz kraj?

Sala mu odpowiedziała gromkim: nie.

– Czy Zachód przyszedł nam z pomocą, aby pobić Krzyżaków?

– Nie – krzyczeli uczestnicy gali.

– Czy poparł nas przeciwko Szwedom, Turcji, Rosji, Sowietom, Niemcom, z którymi toczyliśmy samotne boje o zachowanie tożsamości naszej ojczyzny?

– Nie! – odkrzyknęła sala.

– I teraz – spazmatycznie wołał premier – nas zdradzają, nie chcąc dopuścić naszych towarów i nie chcąc się zgodzić, abyśmy mogli nakładać jednostronne cła. My jesteśmy współczesnymi żołnierzami wyklętymi Europy. I tak jak żołnierze wyklęci będziemy walczyć do końca, a historia przyzna nam rację. Ale cóż nam po Europie, Ameryce czy innych kontynentach. My, Polacy – wołał premier w ekstazie – jesteśmy szczęśliwi, gdyż mamy naszego Wybawiciela. Człowieka, Męża Stanu, Historię! Przeszłość i Przyszłość. To ON wybawił nas z niewoli komunistycznej, mimo przeszkód stawianych przez różnych Wałęsów. To On odzyskał nasz kraj z rąk tych, którzy go rozkładali, rozkradali, rozgrabiali, rozbierali – i tutaj premier Pinoksiński zawiesił głos, bo żadne dalsze słówko przyzwoite na „roz” mu już więcej nie przychodziło do głowy. – To ON – kontynuował – stanowi nasz zwornik i utrzymuje naszą jedność. Panie i panowie, wielkie brawa dla naszego Świętosława Balbinowskiego! – zakończył.

W tym momencie cały teatr zerwał się z foteli i zaczął bić brawa, skandując: Świętosław, Świętosław! W loży prezydenckiej mały człowieczek podniósł się ze swojego fotela i otoczony czterema rosłymi ochroniarzami podszedł do barierki, łaskawie pozdrawiając zebranych. Ponieważ kamery śledziły uważnie tłum, to nikt nie chciał pierwszy siąść lub przestać bić braw. Żółć czuł, że jego wielkie dłonie stają się czerwone od oklasków, ale nie przestawał z entuzjazmem bić brawo. Nie miał zamiaru popaść w niełaskę w tak głupi sposób. Gdyby nie to, że po chwili na scenę wszedł prezydent, to oklaski nie zamilkłyby jeszcze długo.

Prezydent powiedział krótko:

– Ja, tak jak wszyscy, czekam dzisiaj na wystąpienie szanownego pana prezesa. I nie będę swoim przemówieniem przedłużał tego oczekiwania, gdyż wiem, że państwo nie darowaliby mi. – Tutaj prezydent zerknął przymilnie na prezesa siedzącego w loży prezydenckiej. Gdy zobaczył życzliwe skrzywienie twarzy, od razu poweselał i na koniec swojego przemówienia zawołał:

– Mówią o mnie Pierwszy Obywatel! Ale wszyscy wiemy, że Pierwszym Obywatelem jest ten, który dzisiaj jest tu z nami. I to jemu zawdzięczamy wszystko. Żaden z nas nie zobaczyłby nawet tego teatru od wewnątrz, gdyby nie jego przywództwo. Jesteśmy twoją gwardią! – wykrzyknął.

Po przemówieniach odbyło się wręczenie nagrody Człowieka Roku „Gazety Narodu Polskiego”. Prezes, otrzymując nagrodę, podziękował grzecznie i powiedział, że czuje się zaskoczony i wyróżniony. Następnie zaapelował do wszystkich o wzmożenie wysiłków celem zdemaskowaniai likwidacji wrogów narodu.

Żółć z niecierpliwością oczekiwał na raut. Andrzej zapowiedział mu, że przedstawi go liderom Dobra i Uczciwości.

Gdy wreszcie zaczęła się biesiada, którą sponsorowała wielka spółka państwowa, Żółć miał wrażenie, że znalazł się w raju. Wykwintne potrawy i wspaniałe drinki poustawiane były w nieprawdopodobnych ilościach. I wszędzie widział znane twarze. W którymś momencie dostrzegł Andrzeja Dipę, który zaciągnął go do otoczonego wianuszkiem wielbicieli ministra spraw wewnętrznych. Ten zobaczył Żółcia i przeprosił wszystkich. Rozeszli się, zerkając na prokuratora z niechęcią i zastanawiając się, kim on jest.

Szef MSWiA Stonowski wziął Żółcia pod ramię i powiedział:

– Witam, witam szanownego pana prokuratora. Słyszałem, że jest pan przyjacielem Andrzeja, który proteguje pana na stanowisko szefa najważniejszej prokuratury okręgowej – mówił łagodnym głosem minister.

Żółć poczuł, jakby urosły mu skrzydła, i powiedział:

– To dla mnie wielki zaszczyt, że w ogóle padają takie propozycje, nawet jeżeli się nie ziszczą.

– O, i jaki skromny – zawołał minister.

– Toż przecież panu zawdzięczamy, że wredne kłamstwa rozpuszczane przez opozycję o pierworodnym szefa naszej Polskiej Agencji Narodowej zostały wykryte i niedługo ukarzemy winnego.

Żółć z zadowoleniem upił łyk Dom Pérignon które było rozdawane w wielkich kieliszkach.

Minister pochylił się nad prokuratorem i ciszej powiedział:

– Aby zbadać pańską przydatność, sprawdzaliśmy ostatnio, jak się pan spisuje.

Żółć z niepokojem zerknął na posła, który wyraźnie odsunął się nieco.

– Tak, tak, panie prokuratorze, to był niezły numer z tymi Ostaszewskimi – rzucił Stonowski. – I jak tanio?! Cóż to jest drobne 300 tysięcy! – rzucił minister.

Żółć poczuł, jak z głowy odpływa mu cała krew. Zaczął się pocić i stał jak skamieniały. Stonowski pochylił się jeszcze bardziej i szepnął:

– No, oglądałem ten film z małą w celi. Muszę powiedzieć, że nawet kilka razy – zaśmiał się lubieżnie Stonowski. – Prześlę panu kopię, bo takie rzeczy warto sobie czasem przypomnieć – dodał z zadowoleniem.

Przez głowę prokuratora przechodziły wszystkie przepisy karne związane z gwałtem, molestowaniem, korupcją. 197 kk, 198 kk, 228 kk, 229 kk. Gdy już ocenił, że za to wszystko może dostać w sumie 12 lat z łatką gwałciciela, czuł się tak, jakby zaraz musiał biec do łazienki. W tym momencie minister zesztywniał i się wyprostował. W ich stronę zmierzało czterech ogromnych mężczyzn ze słuchawkami i z ostrą bronią.

Żółć pomyślał, że po niego przyszli i że to koniec.

Nagle zobaczył, że z wianuszka ochrony wyglądają złośliwe oczy samego prezesa. Gdy prezes podszedł do nich, jeden z ochroniarzy sprawnie przeszukał Żółcia i posła, a prezes jowialnie zawołał:

– Oto i nasz prokurator. – Podał mu rękę i mlaszcząc, dodał: – Słyszałem o pana dokonaniach.

Żółć zaczął się słaniać na nogach. Sława wielkiego przeciwnika korupcji była tak wielka, że już prawie czuł, że zaraz spadną słowa potępienia, które zaprowadzą go do celi na resztę nędznego życia. Przecież przed nim stał człowiek, który całe swoje życie zbudował na walce z korupcją, na ściganiu jej i na mówieniu wyborcom, jaki to on jest uczciwy.

Ale prezes tylko popatrzył na pocącą się twarz Żółcia i spoglądając mu głęboko w oczy, rzekł:

– Czy pan wie, że współpraca ze mną oczyszcza z marnej przeszłości nawet agentów Służby Bezpieczeństwa? Kto współpracuje ze mną, to jakby się oczyścił ze wszystkich swych grzechów. Lecz jeśli zdradzi moje zaufanie, to te wszystkie grzechy spadają na niego z jeszcze większą siłą – zakończył już surowszym tonem prezes. – Prawda, Marcjan? – rzucił do ministra.

– Tak jest, prezesie. Poprzedni szef najważniejszej prokuratury okręgowej, na przykład, był lojalny, ale nie do końca – smutno stwierdził Stonowski.

– No, właśnie – dorzucił prezes. – I gdzie on teraz jest drogi ministrze? – dopytał.

– Przewożą go do Prokuratury Okręgowej w Świdnicy, gdzie zostaną mu postawione zarzuty niedopełnienia obowiązków służbowych celem uzyskania przez inną osobę korzyści osobistej. Za to grozi do dziesięciu lat, a wyrok będzie pewnie około ośmiu – zaśmiał się minister Stonowski.

– Tak, tak – ze smutkiem powiedział prezes. – Kłopoty z kadrami. Mam nadzieję, że z panem, panie prokuratorze, żadnych kłopotów nie będzie – zaznaczył.

Żółć zrozumiał, że wszystko mu darowano i że obejmuje właśnie funkcję, o której marzył. Chciał się rzucić do całowania ręki prezesa, ale ochroniarz powstrzymał go stanowczym gestem. Prezes posłał mu tylko znaczące spojrzenie, pogroził z uśmiechem palcem, strząsnął łupież z ramienia i zniknął w tłumie.

Andrzej Dipa podbiegł do Żółcia i uściskał go.

– Zaakceptowali cię! – krzyknął. – Nie wiem, co zrobiłeś, ale uznali, że jesteś godny być szefem najważniejszej prokuratury. Gratulacje, stary! – mówił podekscytowany Dipa.

Z nadmiaru emocji Żółć już dalszej części wieczoru prawie nie pamiętał. Podchodzili jacyś nieznani ludzie i mu gratulowali, gdyż wiadomość o nominacji rozniosła się błyskawicznie. Na koniec podszedł do niego jakiś młody człowiek. Walnął go w plecy i rzekł:

– No, dobra robota, prokuratorku! Nieźle to wymyśliłeś z tym oskarżeniem matki tej suki o podżeganie do składania fałszywych zeznań. Tylko nie wiem, dlaczego nie chcieliście jej aresztować.

W pytającym Żółć rozpoznał pedofila, pierworodnego prezesa Karpia.

– Bo prokurator Renata Paluch nie chciała – gorzko powiedział Żółć, żałując teraz, że jednak jej nie zmusił do złożenia wniosku o areszt dla matki zgwałconej dziewczynki.

– Teraz musicie mocniej zarządzać kadrami – powiedział młody Karp i klepnął w pośladek przechodzącą obok hostessę. Kieliszki szampana pospadały na podłogę.

– Uważaj, dziwko, jak chodzisz – zaśmiał się Karp i nie zważając na potłuczone szkło, które dziewczyna próbowała pozbierać na tacę, – powiedział do Żółcia: – Pan, panie prokuratorze, jest jeszcze młody w naszym środowisku, ale pewnie pan wie, że mój ojciec należał 20 lat temu do jednej partii z panem prezesem Balbinowskim, zanim powstało Dobro i Uczciwość. Tak, panie prokuratorze. Wspólna walka łączy, a pan jeszcze jest bardzo świeżo z nami i nie wie, że nie urząd daje w naszym kraju władzę, tylko to, kto i jak blisko jest osoby prezesa.

Żółć grzecznie słuchał młodego pedofila, bojąc się,żeby ten nie zniechęcił się do niego. Karp jeszcze chwilę się przechwalał i na koniec powiedział:

– Do widzenia, panie prokuratorze, i niech pan pamięta, jak mnie następnym razem o coś oskarżą, to też będzie kłamstwo. I żebym nie musiał siedzieć u was tyle godzin, zanim sprawiedliwość zatriumfuje.

Gdy Żółć wracał taksówką do domu, przyszedł na jego komórkę film od Stonowskiego. Faktycznie był dobrej jakości.

Na drugi dzień rano Żółć, jadąc wcześnie do pracy, usłyszał w radio informację: „Wczoraj w godzinach wieczornych na zlecenie Prokuratury Okręgowej w Świdnicy zatrzymano szefa Prokuratury Okręgowej w Warszawie Zbigniewa O. Prokurator Krajowy podjął decyzję o odwołaniu go w trybie natychmiastowym z zajmowanej funkcji i jednocześnie na podstawie nowych przepisów pozbawił go natychmiast immunitetu prokuratorskiego. Zbigniewowi O. zarzuca się niedopełnienie obowiązków poprzez brak nadzoru nad prokuraturą, w której doszło do postawienia zarzutów popełnienia poważnego przestępstwa niewinnemu, na podstawie fałszywych zeznań. W wyniku działań podjętych przez zastępcę prokuratora okręgowego Bogdana Żółcia wykryto fałszywość zarzutów, które motywowane były politycznie. Sprawcy tych przestępstw zostali ujęci i postawiono im zarzuty karne składania fałszywych zeznań. Zarządzeniem Prokuratora Krajowego Bogdan Żółć został dziś powołany na funkcję p.o. Szefa Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Byłemu szefowi prokuratury grozi do 10 lat pozbawienia wolności, gdyż prawdopodobnym motywem jego działania była korzyść osobista w postaci życzliwości czynników zewnętrznych, wrogich Polsce. Jeszcze dziś Prokuratura Okręgowa w Świdnicy podejmie decyzję o ewentualnym zastosowaniu wobec podejrzanego środków zapobiegawczych”.

Gdy Żółć wychodził z samochodu, zauważył, że na parkingu prokuratury ustawiło się grono pracowników sekretariatu szefa prokuratury okręgowej. Główna sekretarka, pani Kasia, która pełniła funkcję od 2015 roku, wyglądała, jakby się wybierała na ślub. Cała uśmiechnięta, ubrana w biały kombinezon i z czerwonymi różami, które korespondowały z kolorem paznokci. Podeszła do Żółcia, podała mu róże i wycałowała go niespodzianie.

– Panie prokuratorze, jak my się wszyscy cieszymy, że to pan będzie naszym liderem, naszym szefem i naszym dobrodziejem – powiedziała, zerkając filuternie na nowego szefa. – My wszyscy jesteśmy do pana dyspozycji – dodała.

Żółć podziękował i poszedł do swojego nowego gabinetu. Postanowił jakoś uczcić tę chwilę, więc powiedział:

– Nie będziemy ani chwili świętować! Jest czas na pracę. Sprawdźcie mi podejrzanego Wójcika i jego partnerkę. Będę ich dzisiaj przesłuchiwał osobiście, bo chcę wreszcie wysłać akt oskarżenia. Trzeba kończyć zaczęte sprawy – dodał bardzo głośno, aby cały sekretariat i pół korytarza słyszało o jego zapale do pracy.

Cztery godziny zajęło mu przeglądanie najważniejszych spraw, do których dostęp dotychczas miał tylko szef prokuratury okręgowej. W końcu przywieziono Wójcika i jego partnerkę. Żółć kazał ich umieścić w jednym korytarzu, ale bez możliwości rozmowy. Najpierw rozpoczął od dziewczyny, która widać źle znosiła warunki pobytu w areszcie. Od ostatniego ich spotkania minęło dwa miesiące, a ona już twarz miała wybladłą, schudła i zapadła się jakby w sobie. Z dawnej energii i stanowczości niewiele pozostało.

Żółć znowu przesłuchiwał sam. Na początku bardzo surowo powiedział do świadka:

– Będzie pani przesłuchana jako świadek do sprawy swego partnera, ale na okoliczności, które są związane z pani nowymi zarzutami korupcji własnym ciałem.

– Panie prokuratorze – powiedziała dziewczyna zrezygnowanym głosem – pan dobrze wie, że mnie pan wrobił, a ja tylko z miłości do mego chłopaka pokazałam panu nogi.

– Nie o tym mówię – surowo rzekł Żółć. – Będziecie pani i pani chłopak przesłuchiwani na okoliczność utrzymywania przez panią stosunków seksualnych z niezidentyfikowanym pracownikiem prokuratury celem uzyskiwania informacji z prowadzonego przeze mnie śledztwa przeciwko pani konkubentowi.

– Ale ja z nikim z waszej prokuratury nie utrzymywałam żadnych stosunków – broniła się dziewczyna, chociaż w jej głosie nie było tej energii sprzed dwóch miesięcy, która kazała jej wówczas krzyknąć, że nie jest dziwką.

– Zaraz zostanie pani okazany film, w którym jest pani główną aktorką – powiedział beznamiętnie.

Żółć przesunął przed jej oczy ekran komputera, na którym zaprezentował trochę pocięty (bez swojej twarzy) film z nagrania w celi. Dziewczyna po obejrzeniu pierwszych kadrów zaczęła rozdzierająco płakać.

– To już teraz wiem, dlaczego tak się czułam po pobycie tutaj – załkała – już wiem, skąd te ślady na moim ciele. Zgwałciliście mnie, dodając najpierw coś do napoju. Bydlaki! – krzyknęła.

– Proszę świadka – spokojnym głosem powiedział Żółć – proszę się uspokoić. Z tego co wiem, to świadek nie złożył zawiadomienia o żadnym gwałcie. Na dodatek ma zarzut oferowania swoich usług seksualnych w zamian za umorzenie sprawy swego partnera. W połączeniu z załączonym filmem oznacza to nowe zarzuty. Jestem tylko ciekaw, czy wiedział o tym pani chłopak. Zaraz go o to zapytam.

– Nie pokaże mu pan tego – zakwiliła cicho Monika.

– Ależ oczywiście, że pokażę – powiedział triumfująco Żółć.

– Nawet kilka razy, żeby się przyjrzał, co wyrabiała jego partnerka. Może on pani kazał? Muszę to zweryfikować – pastwił się prokurator.

– Błagam pana, niech mu pan tego nie pokazuje. Przyznam się do wszystkiego. Zrobię wszystko, co pan każe. Ale niech mu pan tego nie pokazuje – zupełnie zrezygnowanym głosem prosiła aresztowana.

– Dobrze – powiedział Żółć, patrząc na nią badawczo, widząc, że jest całkowicie złamana. Potem zadzwonił do sekretariatu. – Jeżeli nie skończę przesłuchiwać świadka w ciągu najbliższych 20 minut, to proszę odesłać podejrzanego Wójcika do aresztu.

Żółć uśmiechnął się promiennie do dziewczyny, wstał i zamknął drzwi do gabinetu. Na swoim biurku włączył kamerkę.

– Dobrze, aby nowego filmu nie miał tylko Stonowski – pomyślał.

***

Wieczorem, po intensywnym dniu, do Żółcia wpadł Andrzej Dipa. Posiedzieli chwilę przy wódce i prokurator zapytał:

– Wiedziałeś o wszystkim?

– Myślisz, że miałem wyjście? – odpowiedział poseł. – Widzisz, Bogdan… Jesteś dzisiaj szefem prokuratury. Ty myślisz, że dlaczego jesteś tym szefem? Że skręciłeś sprawę Karpia? Nie, mój drogi. To był miły gest, który na pewno nie zaszkodził. Ale główną przyczyną, dla której dostałeś tak potężną władzę, jest to, że mogą cię w ciągu 24 godzin zamknąć do końca życia w celi z recydywistami. I powiedzieć im, co zrobiłeś tej dziewczynie. Czyli – mówiąc wprost, bracie – twoje życie jest w ich ręku. Dosłownie. Nie twoja kariera, twoje pieniądze, twoje przyjemności. Ale życie. I tylko takim ludziom oni ufają. Tylko takim powierzają najbardziej odpowiedzialne zadania. Widzisz, to jest system. Gdybym odmówił udziału w sprawie Ostaszewskich, to za chwilę ja i moja żona bylibyśmy w pierdlu, bo złapali nas na ustawianiu paru przetargów. Co miałem zrobić? Im się nie odmawia – tłumaczył Dipa.

– To znaczy, że nie było żadnej firmy, która zapłaciła za ich wsadzenie? – zapytał Żółć, przechylając kolejny kieliszek wódki.

– Nie było – potwierdził poseł. To oni dali kasę, ale nie musisz jej zwracać. Podatnik zapłaci.

– To bez sensu siedzą – wyrwało się w pijackiej szczerości Żółciowi.

– Z sensem czy bezsensem, ale siedzą – odpowiedział poseł. – I przyczynili się do dobra, którym jest twoje nowe stanowisko. Dla takich biznesmenów od siedmiu boleści nie ma miejsca wśród poważnych firm. Zresztą zdaje się, że mój kumpel kupił ich firmę od komornika. Za złotówkę, gdyż tak wycenił ją biegły. Przejął ich jeden kredyt, ale ten się spłaca z zysku, więc jest bardzo zadowolony. Dobry przedsiębiorca, mąż kuzynki naszego ministra, czy wiceministra zdrowia. Tak więc jeszcze niech posiedzą do czasu, aż się sprzedaż uprawomocni, a potem mogą sobie wychodzić. Może znowu coś założą – zaśmiał się szyderczo poseł.

– A ty powiedz, czy to znaczy, że oni na każdego posła, ministra, szefa prokuratury mają takie teczki? – wrócił do rozmowy Żółć, coraz bardziej pijany.

– Nie dopytuj się, bo po co ci ta wiedza? – odrzekł poseł i dorzucił: – Jedno jest pewne, jak nie mają na ciebie haka, to go szukają. Jeżeli go nie znajdują, to myślą, że się dobrze kryjesz. I szukają głębiej. Albo wysyłają kogoś do prowokacji. Jeżeli nadal nic, to tracisz stanowisko. Zbyt świętych nam tu nie trzeba – tłumaczył Dipa. – Pamiętam takiego, co był bardzo pobożny. Podchodzili go z tej i tamtej strony. I dziewczyny wysyłali, i kasę do ręki ktoś proponował, i szukali, czy ma kochanka lub kochankę, i nic. Wreszcie zaproponowali, że jak rozstrzygnie przetarg na niekorzyść jakiejś firmy, to ich konkurenci wpłacą 100 tysięcy na sierociniec, którym się gość opiekował. I na to się zgodził. Chwilę potem postawili mu zarzuty, ale nadal pozwolili mu pracować i kazali zrobić trzy większe przekręty. Jak je zrobił, to sprawę umorzyli, ale jego już mieli na widelcu. I poszedł gość w górę. Dzisiaj jest wiceministrem ważnego resortu – wyjaśnił Dipa.

– Ale że ty ze mną to zrobiłeś, to ci jednak nie daruję. – Coraz bardziej pijany Żółć stawał się agresywny.

Andrzej, też już pijany, wstał od stołu i powiedział krótko:

– W dupie mam twoją przyjaźń, gnoju. Od dzisiaj będę ci wydawał polecenia, a ty będziesz wiernie jak pies je realizował. A jeśli nie, to mamy takie fajne więzienie w Czerwonym Borze. W samym środku puszczy. Tam cię przymkniemy na dwa lata aresztu z grypsującymi. I rzucimy im, jakie masz zarzuty i kim byłeś. Oj, głupi durniu, będziesz po dwóch latach lepiej wyglądał… Brzuch będzie mniejszy, ale dupsko większe – zaśmiał się też coraz bardziej pijany poseł i dodał: – Jutro zadzwonię, bo rano będziesz musiał przypilnować osobiście śledztwa w sprawie pomocnictwa do samobójstwa na Białołęce. Sprawa może być głośna, bo gość groził, że ujawni jakieś taśmy z naszym ministrem. Ponoć minister zabawiał się z trzynastolatką, która wyglądała na szesnaście. Ci oszczercy z opozycji mogą coś zwęszyć i oskarżyć nas o zlikwidowanie dowodu.

Żółć mu przerwał:

– Ale jak się ktoś tam wyhuśtał, to pewnie prowadzi to Praga i pewnie już dawno wszczęli.

– Wiesz, Bogdan, ty jednak durny jesteś – powiedział poseł i beknął. – Nie mogli jeszcze wszcząć śledztwa.

– Mogli – upierał się Żółć – nawet jeżeli samobójstwo jest popołudniu, to od razu wszczynają, aby sekcję zwłok zapewnić.

– A jak samobójstwo jest rano? – zapytał kompletnie pijany poseł.

– No, to już pewnie po sekcji – odpowiedział prokurator. – Dzisiaj czwartek, to pewnie już na stole go kroją. Gdyby się zabił w piątek, to sekcja może być w poniedziałek.

– Ale ty jednak głupi jak but jesteś – powiedział poseł i zasnął.

Następnego ranka z bolącą głową Żółć wsiadł do samochodu, prowadzonego przez kierowcę. Sam bał się prowadzić. Gdy dojeżdżał do prokuratury, zadzwonił jego asystent.

– Panie prokuratorze – powiedział podniecony pan Jurek. – Dzwonili z ministerstwa. Mamy pilnie przejąć sprawę, bo Zdzisław Garbownik – znany judoka, o którym ostatnio zrobiło się głośno w związku z oskarżeniami wobec marszałka Rzepy, został znaleziony dzisiaj rano w celi. Siedział z dwoma recydywistami i sprawa wygląda dziwnie – wyrecytował jednym tchem.

Żółć poczuł, że jego życie będzie wyglądać jednak zupełnie inaczej, niż to sobie wyobrażał. Ale też pomyślał z dumą: „Mają do mnie zaufanie”.

Po przyjeździe do prokuratury Żółć natychmiast powołał zespół do zajęcia się sprawą Garbownika. I osobiście udał się na Białołękę. Tam już czekał na niego dyrektor aresztu. Razem z prokuratorem Bąblem, którego wyznaczył do prowadzenia sprawy, w towarzystwie dyrektora szybko przeszli przez pierwsze bramki.

Do aresztu na Białołęce wchodzi się przez stalowe drzwi, za którymi jest mały pokój oddzielony okienkiem z szybą pancerną. Po przedstawieniu się strażnik otwiera drzwi do korytarza. Po jego lewej stronie znajduje się dyżurka, gdzie siedzą strażnicy. Zwykli prokuratorzy czy adwokaci muszą wylegitymować się w tej dyżurce i dopiero później przechodzą kontrolę, czy nie wnoszą zabronionych przedmiotów na teren aresztu. Po przejściu kontroli są wpuszczani na dziedziniec.

Weszli na plac w środku olbrzymiego aresztu i ruszyli wzdłuż barierek utrzymywanych troskliwie przez więźniów, którzy pracę na świeżym powietrzu traktowali jako nagrodę. Po drodze, niedaleko sklepiku więziennego, napotkali mecenasa Widronia, który siedział na ławeczce pod drewnianym zadaszeniem dla palaczy i palił sobie cygaro. Żółć zagadnął go życzliwie:

– Dzień dobry, panie mecenasie.

– Dzień dobry – odburknął adwokat.

– Co pan tu porabia? – zapytał Żółć, chcąc nieco zatrzeć wrażenie ze sprawy aresztowania Ostaszewskich. Podejrzewał, że Wigroń czeka na widzenie, gdyż na Białołęce było tylko kilka cel widzeniowych, więc często adwokaci bardzo długo czekali na widzenia ze swymi klientami.

– Nie uwierzy pan, panie prokuratorze – odpowiedział Wigroń. – Ale wszyscy mnie pytają, gdzie się tak ładnie opaliłem. I postanowiłem nie kłamać, mówiąc, że na spacerniaku na Białołęce.

Po tych słowach przedstawiciel palestry wyciągnął twarz w stronę słońca i chuchnął dymem w stronę prokuratora. Żółć zaśmiał się i poszedł dalej, rozumiejąc, że przyjaźni z mecenasem to on już mieć nie będzie.

Gdy doszli do celi Garbownika, tak zwanej „N” – dla niebezpiecznych, zobaczyli młodego prokuratora z Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga, jak zabezpieczał ślady w celi. „Pewnie został w pierwszej kolejności zawiadomiony jako dyżurny prokurator praski” – pomyślał Żółć. Wyciągnął legitymację i powiedział:

– Dzień dobry, panie prokuratorze. Cieszę się, że pan już na miejscu, ale Prokuratura Krajowa przekazała nam sprawę do prowadzenia.

– Prokurator Korecki – przedstawił się mężczyzna i dodał: – ale sprawa należy do naszej właściwości.

– Taka jest decyzja „krajówki” – powiedział Żółć. – Sam jestem niezbyt szczęśliwy z tego powodu, ale co zrobić – dodał.

– No, dobrze, to ja napiszę notatkę i opiszę dotychczasowe ustalenia – powiedział Korecki. – Musicie, panowie, wiedzieć, że sprawa śmierdzi na kilometr. Na karku denata, który rzekomo się powiesił, znalazłem i sfotografowałem ślady charakterystyczne dla paralizatora domowej roboty. Ma również ślady walki, które świadczą, że bronił się przed kimś bezpośrednio przed śmiercią. I co najgorsze, to zanim przyjechałem, SW wypuściła jego współosadzonych, nie dokonując przeszukania ich rzeczy. Jeden nawet sobie gdzieś zadzwonił, a obaj przez dwie godziny mogli chodzić po celach – mówił wyraźnie wzburzony Korecki.

Żółć pochylił się nad ciałem denata. Na szyi miał pręgę od zrobionego z prześcieradeł sznura, która tylko częściowo maskowała dwa wyraźne, jakby wypalone punkty położone obok siebie w odległości dwóch centymetrów. Skóra wokół nich poczerniała. Na rękach i nogach miał otarcia i zakrwawienia. Prokurator podniósł się ciężko i spojrzał na rozemocjonowanego młodego kolegę, który powiedział:

– To zabójstwo.

Żółć spojrzał mu głęboko w oczy.

– Chyba się pan podnieca na zapas. Zobaczymy, co sekcja zwłok powie, ale dla mnie to zwykłe powieszenie w celi.

– Miał wychodzić za dwa miesiące – rzucił stojący w drzwiach asystent prokuratora Koreckiego.

– No i co z tego – powiedział dyrektor zakładu. – Często tak się dzieje, że nie mają do czego wracać, więc się wieszają.

– Ale myśmy sprawdzili, miał żonę i trójkę dzieci. Wszyscy na niego czekali, bo tam rozpacz jest ogromna – powiedział Korecki.

– Nieznana jest psychika osadzonego. Czy przesłuchaliście już współmieszkańców celi? – zapytał Żółć.

– Tak – powiedział Korecki. – Obaj twierdzą, że spali całą noc. Nic nie słyszeli i nic nie widzieli. Obudzili się rano jednocześnie i znaleźli denata. Nie rozmawiali z nim wcześniej o poważnych sprawach w ogóle, a stosunki w celi były pełne przyjaźni i zaufania. Bardzo się smucą i przeżywają, że ich kolega się wyhuśtał – ironicznie zrelacjonował zeznania Korecki.

– A kim są ci mili ludzie? – zapytał prokurator Bąbel.

– Jeden siedzi za morderstwo, a drugi za porwanie i gwałt – odpowiedział dyrektor zakładu.

– A czy powinno się umieszczać osoby skazane za przestępstwa przeciwko obyczajności i gospodarcze razem z takimi kryminalistami? – rzucił Korecki.

– Braki lokalowe, panie prokuratorze – odpowiedział dyrektor.

– Czy zabezpieczono monitoring? – zapytał prokurator Bąbel.

– Niestety, w korytarzu kamera zepsuła się wczoraj i dopiero dzisiaj będzie naprawiona, ale strażnicy zeznają, że robili regularne obchody i nic nadzwyczajnego nie widzieli – beznamiętnie stwierdził dyrektor.

– Czy pan prokurator ma coś przeciw, abym był jeszcze przy sekcji? Bardzo mnie to interesuje, co biegli powiedzą na te ślady na karku – zapytał Korecki.

Żółć zareagował stanowczo.

– Przy sekcji będę osobiście, a pan prokurator może wrócić do swoich obowiązków. Zresztą dzisiaj już nie zdążymy z sekcją i poczekamy z nią do poniedziałku. Wówczas lepiej przygotujemy się do badania – zaordynował Żółć, lecz na twarzy dyrektora zakładu nie można nie było zauważyć ulgi po usłyszeniu tej decyzji.

***

Wieczorem Żółć spodziewał się Andrzeja, z którym już zdążył się przez telefon pogodzić, i otworzył nawet butelkę wódki, gdy zobaczył, jak z samochodu przed jego apartamentowcem wysiada Dipa w towarzystwie ponuro wyglądającego mężczyzny.

Weszli do niego i rozsiedli się za stołem. Mężczyzna krótko przedstawił się jako Agencja Bezpieczeństwa Narodowego.

Żółć chciał być miły i nie dopytywał o szarżę. Wiedział, że raczej po połączeniu służb ważne funkcje sprawują agenci dawnej służby antykorupcyjnej, która od kilku lat głównie zajmowała się opozycją i ściganiem tych, którzy donosili na rządzących. Nie znaleźli ani jednego przestępstwa w obecnej ekipie, chyba że ktoś podpadł i został przeznaczony do kasacji. Wówczas wyjmowali teczki i taki człowiek szybko popadał w kłopoty. Dawna agencja bezpieczeństwa zajmowała się z rozpędu pewnymi działaniami, które czasami wchodziło w kolizję z Dobrem i Uczciwością. Partia postanowiła więc połączyć te służby i stworzyć jedną formację, w której rządzili funkcjonariusze dawnej służby antykorupcyjnej.

Agent wychylił szklankę wódki i powiedział:

– Od pana ministra wiem, że można panu ufać. – Spojrzał znacząco na Żółcia. – Sprawa tego judoki jest bardzo poważna – kontynuował. – Poszukujemy wszystkich taśm, które mógł gdzieś przechowywać albo powierzyć komuś na przechowanie.

– Jakich taśm? – zapytał Żółć.

– Ten skazany – tłumaczył agent – przez lata współpracował z grupą przestępczą, która prowadziła specyficzne domy publiczne sprowadzające dziewczyny i chłopców z Ukrainy i Rumunii. Gdy banda tych alfonsów zaczęła mieć kłopoty, to jeden z jej bossów Olaf Waligórski przekazał na przechowanie naszemu denatowi taśmy z nagraniami, których dokonywano w tych agencjach. Potem Waligórski został aresztowany, a w więzieniu znaleziono go pobitego i martwego. Sprawcy nie znaleziono, gdyż przebywał w ośmioosobowej celi i nikt się nie przyznał. Sądziliśmy wówczas, że taśmy zabezpieczone u niego to były wszystkie możliwe kopie. Niestety po jakimś czasie jeden z podejrzanych z tej samej grupy został nagrany, jak mówi, że wybiera się do Garbownikowej, aby uzyskać od niej kopie taśm powierzonych przez Waligórskiego. Wówczas Garbownika przeniesiono na Białołękę i poproszono o wydanie wszystkich kopii. On niestety odmówił i zagroził, że poleci znajomemu, u którego przechowywał taśmy, opublikować je, jak nie damy mu spokoju. Powiedział też, że jak coś się stanie jego żonie i dzieciom, to również taśmy się pojawią na rynku – ciągnął funkcjonariusz.

– A kto na nich jest nagrany? – zapytał ponownie Żółć.

– Problemem jest nie to, kto tam jest, ale kogo tam nie ma – rzucił agent. – Panowie nagrywali miejscowych polityków, ale oni zapraszali polityków centralnych. Był tam nasz marszałek, posłowie, senatorowie, ministrowie i przedstawiciele mediów wspierających władzę. Trzeba powiedzieć, że domy publiczne były prowadzone bardzo luksusowo i wszyscy klienci byli zadowoleni. Dodatkowo sprawę komplikuje fakt, że większość z obsługujących klientów była nieletnia, a popyt na chłopców był tylko nieco mniejszy niż na dziewczynki. Dom publiczny wybierał wpływowych polityków i oferował im usługi praktycznie za darmo, uważając, że osoby publiczne zapewnią mu bezkarność. Tak więc wielu korzystało. Na szczęście naszym służbom udało się uzyskać nagrania, problemem jest tylko to, że nie mamy wszystkich kopii – zakończył funkcjonariusz.

Żółć milczał, nieco zaskoczony szczerością agenta. Ten dalej tłumaczył mu rzeczy, których i tak się domyślał, ale nie rozumiał, po co mu to mówi. Wreszcie agent przeszedł do sedna.

– Otóż, panie prokuratorze, to że sprawa tego samobójstwa musi zostać szybko wyjaśniona, to jest oczywiste.

Żółć mu przerwał:

– We wtorek zaraz po sekcji zwłok napiszę umorzenie.

– Nie – przerwał mu agent – umorzenie napisze pan jutro, a w niedzielę ciało idzie do kremacji, gdyż jest podejrzenie, że więzień był przekaźnikiem choroby zakaźnej.

– Ale dlaczego mamy robić taką ostentację, skoro można kulturalnie, po bożemu umorzyć sprawę w przyszłym tygodniu? – zapytał.

– Sekcja przecież niczego nie wykaże. Zespół biegłych, których powołamy, opisze te ślady jako samookaleczenia i jest oczywiste, że w świetle tej opinii nie będziemy mogli postąpić inaczej. A żadne zażalenia nie mają znaczenia, odkąd sądy rejonowe zostały obsadzone naszymi ludźmi – bardziej zapytał, niż protestował Żółć.

Agent cierpliwie mu wyjaśnił:

– Widzi pan, tu nie chodzi o to, że ktoś się boi śledztwa w tej sprawie, gdyż wiadomo, że żadna prokuratura w tym kraju niczego w tej sprawie nie ustali. Chodzi o to, żeby było oczywiste, że sprawę skręcamy. Że ktoś ginie w niewyjaśnionych okolicznościach w więzieniu, gdzie teoretycznie państwo za niego odpowiada, i pies z kulawą nogą się temu nie przygląda. Że, innymi słowy, jak podskakujesz naszemu państwu i naszej władzy, to możemy cię wsadzić do klatki, a zbiry mogą cię na czyjeś polecenie lub bez niego zatłuc. I nikt, ale to zupełnie nikt, nie poniesie konsekwencji. Ta sprawa, panie Żółć, została wybrana jako jeden z symboli, który ma powiedzieć przeciwnikom, że tylko posłuszeństwo nam może być drogą spokojnego życia. My wiemy, że nikt nie może nam nic zrobić. Ale nie całe społeczeństwo to jeszcze wie. Ponieważ denat jest bardzo znany, to dzięki tej sprawie społeczeństwo się dowie, że morda w kubeł albo do celi, gdzie cię ktoś utłucze. Natomiast pan jeszcze osobiście dopilnuje, aby sprawę tego denata wznowić, jeżeli chodzi o jego przestępczą działalność sprzed lat. I dzięki nowym dowodom przymknie pan jego żonę. Może ona wie, gdzie znajdują się te taśmy. A dzieci skieruje pan do domu dziecka. Żadni tam dziadkowie czy ciocie. Jak się matka w areszcie dowie, co się w tych domach dziecka dzieje, to może pęknie – wyjaśnił funkcjonariusz.

– Rozumiem, że dowody dostarczy ABN? – powiedział Żółć.

– Panie Żółć, gdybyśmy mieli dowody, to nie potrzebowalibyśmy pana. A jak panu dowodów brakuje, to niech sobie pan przypomni dziewczynę Wójcika. Co tam u niej słychać? Dowody jakieś na nią są czy siedzi, bo pan sobie tak życzy? Otóż pan minister Stonowski życzy sobie mieć żonę Garbownika w areszcie, a pana głowa jest w tym, aby ona siedziała. A propos tej laski, to minister mówił, że druga taśma też mu się mu podobała, i kazał powiedzieć, że podziwia pana pomysłowość i inwencję. Tutaj też tej inwencji nam potrzeba, aby przekonać sąd do aresztowania Garbownikowej – zakończył funkcjonariusz ABN.

– Proszę pozdrowić pana ministra i powiedzieć mu, że może oczywiście na mnie liczyć – odpowiedział już pokornie Żółć.

***

Następnego ranka Żółć razem z agentami ABN wpadł do domu pogrążonej w żałobie wdowy. Żółć kazał skuć podejrzanej zarówno ręce, jak i nogi. Dzieci, które wyrywały się do matki, zostały schwytane, wyniesione do czekającego samochodu i przewiezione do domu dziecka.

Żółć osobiście nadzorował przeszukanie. Agenci rozpierzchli się po domu i każdy z nich wziął się za przeszukanie jednego pomieszczenia. Jeden nagrywał czynności. Żółć wszedł do łazienki w pokoju dzieci. Rano wyciągnął z magazynu zabezpieczoną w operacji przeciwko dealerom narkotyków kokainę. Przyniósł jej aż kilogram, aby móc postawić zarzut posiadania narkotyków, celem dystrybucji. Dołączył do tego przenośny dysk z pornografią dziecięcą i wsadził do szafki nad umywalką. Następnie poprosił jednego z agentów, aby dokładnie przeszukał łazienkę, a drugiego, aby nagrywał przeszukanie. Po chwili agent otworzył szafkę i triumfalnie zawołał:

– Szefie, mamy coś!

– Co takiego? – zawołał Żółć.

Agent patrząc do kamery, odpowiedział:

– W szafce zabezpieczono paczkę, która zawiera biały proszek.

Na co Żółć – również do kamery:

– Proszę zlecić pilną ekspertyzę.

Agent wyciągnął jeszcze dysk i wszystko zapakowali do worków na dowody. Następnie rozpoczęto pogłębione przeszukanie. Rozryto ściany w całym domu. Zerwano podłogę, poodrywano szafki od ścian w łazience i kuchni. Każdą puszkę, pudełko wysypano. Zbadano wszystkie książki. Agenci ze specjalnym sprzętem przeszukali cały ogródek, szukając zakopanych przedmiotów. Pomimo pięciogodzinnej pracy nie znaleziono nagrań.

Garbownikowa otrzymała więc zarzuty posiadania dużej ilości narkotyków i pornografii dziecięcej. Żółć osobiście ogłosił jej zarzuty i powiedział do niej po przesłuchaniu:

– Proszę pani, dostała pani zarzuty, które uzasadniają wniosek o areszt. Posiedzi pani do procesu, a wyrok dostanie w granicach pięciu lat. Mam dla pani propozycję. Ja potrzebuję wiedzieć, komu pani mąż powierzył dyski. Pani wie, o czym mówię. Jak dostanę dyski, to zawieszę śledztwo. I wówczas pani wyjdzie, ale gdybym się dowiedział, że dyski się gdzieś pojawiły, to śledztwo natychmiast odwieszę.

– Ja nie mam pojęcia, gdzie są nagrania – odpowiedziała przerażona kobieta. – Ja niczego złego nie zrobiłam. Mój mąż nie mówił mi o swoich sprawach, a ja się nie pytałam – dodała.

– To niech pani zapyta jego przyjaciół – odpowiedział Żółć.

– Panie prokuratorze – powiedziała kobieta – proszę mi dać 14 dni, a wszystkiego się dowiem i przekażę panu, kto ma taśmy. Muszę się spotkać z jednym z przyjaciół męża i go wypytać. Jak się umówię, to pan nas nagra i albo on powie, gdzie ma, albo jego pan zamknie i wypyta.

Żółć chwilę rozważał propozycję. Wydała mu się wiarygodna, gdyż Garbownik mógł żonie nie powiedzieć, kto ma taśmy, ale na pewno wiedziała kogo się o nie spytać.

– Dzisiaj panią wypuszczę i dam tylko dozór, kaucję i zakaz opuszczania kraju, ale jak za tydzień nie dostanę namiarów na depozytariuszy taśm, to idzie pani siedzieć, a dzieci idą do sierocińca. Coś czuję, że na tym dysku z pornografią będą utrwalane jeszcze jakieś przestępstwa. A gdyby moje przeczucie się potwierdziło, to otrzyma pani dodatkowe zarzuty – zakończył Żółć.

Następnie zawołał asystenta i wypisał postanowienie o środkach zapobiegawczych. Pomyślał, że musi się spotkać z agentem i opowiedzieć mu swój plan. Nie wierzył do końca kobiecie, ale mogło tak być, że mąż nie mówił jej wszystkiego, aby ją chronić. Jak tydzień pochodzi na wolności, to dowie się więcej, gdyż będzie się bała o dzieci. Po tygodniu znowu się ją zamknie i pójdzie siedzieć, tak jak sobie życzył minister. Nie dziwił się zresztą ministrowi, że chciał ją w więzieniu, bo kobieta była zjawiskowa. Pewnie pan minister chciał się mianować jej obrońcą. Ostatnio coraz częściej chodziły plotki, że z ministerstwa wielu wysokich urzędników załatwiało przepustki lub warunkowe zwolnienia dla różnych kobiet w tarapatach. Nawet ponoć jakieś ułaskawienie się zdarzyło. Nie słyszał jeszcze, co prawda, o wybieraniu kobiet, które wpadały w tarapaty, ale widocznie władza się trochę nudziła i potrzebowała dodatkowych bodźców. Tak czy inaczej, zamierzał prosić ministra o tydzień zwłoki, a następnie pomóc mu poznać piękną wdowę. W areszcie dla kobiet Żółć wyrobił sobie przy okazji kolejnych „przesłuchań” partnerki Wójcika dobre relacje. Udało mu się tam pozyskać do współpracy dyrektorkę aresztu śledczego, której syn po pijaku zabił staruszkę. Długo musiał się nagimnastykować, aby przekonać prowadzącego śledztwo prokuratora do zgody na dobrowolne poddanie się karze w postaci grzywny 3000 złotych, ale się udało. Prokurator z „rejonówki” przeszedł do prokuratury okręgowej, a syn dyrektorki wyszedł z prawie czystą kartą. Zresztą, pomyślał Żółć, ta staruszka i tak pewnie zmarłaby na COVID-19, więc może lepiej, że ją młody na pasach załatwił. Przyjaźń z panią dyrektor rozwijała się w najlepsze. Jeszcze raz umorzył dla niej sprawę jakiegoś jej dalszego znajomego. Miał więc pełną kontrolę na aresztem kobiecym.

Żółć nakazał wezwać Gawronikową i jeszcze raz jej powtórzył, że brak taśm w ciągu siedmiu dni oznacza jej ponowne zatrzymanie i areszt.

Po ogłoszeniu środków zapobiegawczych podpisał nakaz zwolnienia podejrzanej i puścił kobietę do domu.

– Do zobaczenia, proszę odebrać urnę z prochami męża, bo dzisiaj został już skremowany – rzucił na pożegnanie Żółć. Odprowadzając wzrokiem żonę Garbownika, nie dziwił się ministrowi. „Może go nawet zainspirowałem sprawą tej laski od Wójcika” – pomyślał z dumą.

Prokurator zarządził też obserwację kobiety i zadzwonił do ministra, tłumacząc powody opóźnienia. Ten nie był zadowolony, ale zaakceptował plan działania.

Po pięciu dniach obserwacji żony Garbownika Żółcia obudził telefon o 5.00 nad ranem.

– Panie prokuratorze, dziwna rzecz się dzieje w domu Garbownikowej – meldował agent Centralnej Agencji Porządkowej wyznaczony razem z grupą do obserwacji.

– Co się stało? – zapytał zaspany Żółć.

– Światło cały czas się u nich świeci, od wieczora do chwili obecnej. Nikt go nie gasił, a ostatnie noce o 1.00 nad ranem było już czarno – zrelacjonował operacyjny.

– A czy ktoś wyjeżdżał wieczorem? – zapytał zupełnie już rozbudzony Żółć.

– Tak, przyjechał do niej ksiądz proboszcz, myśleliśmy, że po kolędzie. Wyjechał po dwóch godzinach, ale w samochodzie nikogo nie było, bo zerknąłem przez szybę – powiedział policjant.

– A zatrzymał pan samochód do kontroli? – zapytał prokurator.

– Nie, ale nie sądziłem, żeby ksiądz uczestniczył w działaniach antyrządowych – powiedział policjant.

– Ty durniu! – wrzasnął Żółć. – Oni teraz coraz częściej się buntują, jak się zorientowali, że my nie robimy tego, co oni nam zalecają, ale oni muszą robić to, co my im każemy – wykrzyknął Żółć.

Natychmiast udał się do siedziby operacyjnych w Pałacu Mostowskich, aby koordynować akcję poszukiwania.

Po godzinie ustalili nazwisko księdza i zrobili u niego przeszukanie. Okazało się, że od lat jest przyjacielem domu Garbowników. Przesłuchiwany przez godzinę nie powiedział ani słowa. A na pytanie, o czym rozmawiał z żoną Garbownika, powiedział, że ją spowiadał i w związku z tym obowiązuje go tajemnica spowiedzi. Żółć przysiągł sobie, że znajdzie na klechę jakieś zeznanie odnośnie pedofilii, ale teraz musiał żmudnie prześledzić na kamerach monitoringu miejskiego całą trasę samochodu proboszcza. Po godzinie znaleźli samochód, który przecinał się z trasą samochodu księdza i z porównania kamer można było zgadnąć, że samochody minęły się na jednym skrzyżowaniu, gdzie kamer nie było, i zatrzymały na około dwie minuty. Żółć zarządził poszukiwanie tego Opla. Znaleźli go w drodze z Częstochowy do Warszawy. Już po 15 minutach został zatrzymany przez drogówkę. Kierowca przyznał się, że wywiózł żonę kolegi razem z jej dziećmi do Opola. Nie wiedział, po co jechała, i nie wiedział, że miała jakieś zarzuty. Dowiózł ją do postoju taksówek w Opolu, otrzymał 500 złotych i wracał do Warszawy. Minął kolejny kwadrans, gdy Żółć zidentyfikował taksówkę, do której wsiadła Garbownikowa. Monitoring miejski pokazał, ze jechała drogą na Cieszyn. Żółć natychmiast połączył się ze posterunkiem cieszyńskiej Straży Granicznej i przekazał im zdjęcie uciekinierki. Jednocześnie operacyjnie przełączyli się na kamerę Straży Granicznej na moście łączącym polski i czeski Cieszyn. Gdy tylko kamera się włączyła, zobaczył podjeżdżającą do mostu taksówkę na rejestracji opolskiej. Z taksówki wyszła kobieta z dwójką dzieci. Żółć wrzasnął do strażników granicznych, których miał na stałej linii:

– To ona! Zatrzymać ją!

Z pobliskiej budki strażników wybiegł zaspany funkcjonariusz i ruszył biegiem w stronę kobiety. Ta jednak zobaczyła biegnącego mężczyznę, chwyciła dzieci za ręce, zarzuciła plecak na plecy i biegiem ruszyła na most. Na środku mostu od czasu epidemii stała budka strażnika, ale ten rozmawiał teraz z jakąś młodą dziewczyną, którą legitymował, i nie odwracał się w stronę biegnących. Gdy Garbownikowa była już pięć metrów od niego, usłyszał tupot nóg i zobaczył kobietę z dziećmi oraz biegnącego za nim strażnika. Wyciągnął rękę i chwycił ją za plecak. Kobieta jednak zrzuciła bagaż na niego i przemknęła w stronę czeskiej stróżówki. Biegnący za nią strażnik chwycił ją za rękę, gdy właśnie minęła linię graniczną. Strażnik czeski, który jednocześnie strzegł w tym miejscu granicy zewnętrznej UE, wyszedł ze swojej budki i odbezpieczył broń, mówiąc do Polaka:

– She is already in Czech Republic. Please go back to your country (Ona jest już w Republice Czeskiej. Proszę wracać do swojego kraju).

Strażnik zorientował się, że trzymana przez niego kobieta znajdowała się już obiema stopami w Czechach, a jego trzymająca ją ręka przekracza granicę. Jeden z synów Garbownikowej walnął go w rękę trzymanym przez siebie samochodem na baterię i strażnik rozluźnił dłoń. Kobieta wyprostowała się dumnie, pokazała w kierunku strażnika i kamery polskiej straży środkowy palec i poszła w stronę posterunku czeskich pograniczników.

Żółć ze wściekłości walił pięścią w stół. Wiedział, że minister na długo mu zapamięta ucieczkę pięknej wdowy. I nie miało żadnego znaczenia, że to przecież nie Żółć pilnował jej domu, ale głupawe służby podległe ministrowi.

Zadzwonił jeszcze do oficera dowodzącego akcją, który w tej chwili ponownie przeszukiwał dom Garbownikowej.

– Panie poruczniku – zapytał. – Czy znaleziono coś istotnego dla sprawy?

– Nic poza aktem notarialnym, który właścicielka podpisała wczoraj.

– Co to za akt? – zapytał prokurator.

– To sprzedaż domu za chyba nieco zaniżoną cenę płatną w gotówce – odpowiedział oficer.

– A kto był kupującym? – zapytał.

– Parafia tego księdza, który ją wywiózł – padła odpowiedź.

– No, to ten majątek jest nie do odzyskania – westchnął Żółć. Nawet jeżeli proboszcz był przeciwnikiem władzy i pomógł uciec osobie z zakazem opuszczania kraju, to i tak mu nic nie zrobią. A to, że tanio, za gotówkę kupił dom – przecież nie było przestępstwem.

– Nie wiedzieliście o tym akcie? – zapytał na wszelki wypadek.

– Wiedzieliśmy – odpowiedział oficer.

– To dlaczego nie powiedzieliście? – wrzasnął.

– Nie sądziliśmy, że gdy sprzedaje dom parafii, to może być to ważne – odpowiedział policjant.

– Wiedzieliście, że podejrzana wyprzedaje majątek, i nie przyszło wam do tych pustych głów, że to może oznaczać zamiar ucieczki i chęć zebrania pieniędzy na życie poza Polską? Jesteście debilami, jakich świat nie widział – pieklił się Żółć.

– Nie wiedzieliśmy, że ktoś może chcieć z Polski uciekać – odpowiedział oficer.

Te słowa już zupełnie zdumiały Żółcia.

– Jak to nie wiedzieliście, że ludzie mogą chcieć uciec?

– No bo w telewizji mówili, że wszyscy chcą do Polski przyjechać i musimy bronić granic, aby nas nie zalali, i podawali, że nikt nie chce wyjechać. To skąd mogliśmy wiedzieć? Nawet jak wymieniła pieniądze od księdza na dolary, to nam do głowy nie przyszło, że chce z nimi wyjechać – dalej tłumaczył się policjant.

Żółć machnął ręką, gdyż nowy nabór do Policji ściągnął takich kretynów, że czasem jakakolwiek dyskusja była bezprzedmiotowa. Zadzwonił jeszcze do Cieszyna z nadzieją, że chociaż w plecaku były dolary. Niestety znajdowały się tam tylko pieluchy i ubrania dla młodszego syna Garbownikowej. Akcja skończyła się spektakularną klęską. Kobieta wyjechała z pieniędzmi, dziećmi i jeszcze pewnie z taśmami. „A oczywiście Unia Europejska jej nie wyda, bo nikogo już praktycznie nie wydają do Polski, śmiesznie się tłumacząc, że nie ufają wymiarowi sprawiedliwości RP” – pomyślał ponuro Żółć.

Na drugi dzień Żółć czekał przed gabinetem ministra. Po godzinie czekania piękna sekretarka wprowadziła go do przestronnego gabinetu. Musiał iść przez ogromny gabinet, aby dojść do prywatnego gabinetu wewnętrznego. Tam siedział ponury minister i popijał, mimo wczesnej pory, koniak. Nie patrząc na prokuratora, rzucił:

– Wasza nieudolność skłania mnie do wymiany pana. Jedynie z tego powodu, że nie mogę się dzisiaj dobić do Starego, bo ten ma depresję, ma pan jeszcze szanse.

Żółć poczuł jak pot skleja mu koszulę. I zagrał va banque.

– Pan minister przejedzie się ze mną po mieście i wybierze Garbownikową.

– Jak to wybiorę Garbownikową? – zapytał minister.

– No, wybierze pan, jaka się panu spodoba, a jutro na Grochowie osobiście będzie ją pan przesłuchiwał – wyjaśnił.

Minister zamyślił się na chwilę. Po czym wstał, z zaciekawieniem zerknął na Żółcia i zawołał kierowcę. Wyjechali z ministerstwa w otoczeniu trzech pancernych suwów. Od czasu ostatnich demonstracji każdy z ministrów poruszał się z bardzo liczną ochroną. Bentley ministra sunął cichutko przez ulice Warszawy. Przy Łazienkach minister wskazał jakąś dziewczynę popychającą wózek z dzieckiem. Żółć wysiadł i idąc za dziewczyną, wezwał operacyjnego. Gdy ten dojechał, kazał mu wylegitymować kobietę. Za godzinę miał już na biurku wydrukowane wszystko, co było w sieci o dziewczynie. Była młodą mężatką, która mieszkała na Tarchominie. Na spacer do Łazienek musiała przyjechać zupełnie przypadkiem. Nazywała się Katarzyna Eugenia Ostrombska. Pracowała jako kelnerka w pubie na Powiślu. Wieczorem do pubu wpadła Policja. Zatrzymali ją i kilku pijanych i naćpanych klientów. Żółć zabrał się za ich przesłuchiwanie.

Pierwszy z nich nazywał się Janusz Wulkowski. Nie znał Kasi i nic o niej nie powiedział. Drugi Ryszard Brudziński okazał się być poszukiwanym do odbycia wyroku za jakieś oszustwo. Kilka lat temu zapadł wyrok, ale Brudzińskiego nie złapano, bo przebywał w środowisku bezdomnych.

– Panie Ryszardzie, mam dla pana niespodziankę. Pojutrze prezydent pana ułaskawi, ale dzisiaj musi pan powiedzieć wszystko, co wie, o działalności pani Katarzyny Ostrombskiej – powiedział do niego Żółć.

– Ale ja nic nie wiem, panie prokuratorze – wyjęczał przerażony Brudziński, obcierając pot z jajowatego czoła.

– Pan może nie wie, ale my wiemy – o Ostrombskiej – powiedział do niego Żółć. – Tutaj Pan napisze pod protokołem następujące słowa: „Protokół przeczytałem i jest zgodny z moimi zeznaniami” i się pan wyraźnie podpisze. Pod każdą zaś stroną da pan swoją parafę. Jak pan to zrobi, to za kilka dni będzie pan wolnym człowiekiem, a wyrok zostanie skasowany.

Brudziński nie należał ani do szczególnie odważnych, ani do inteligentnych, żeby wiedzieć, że tego typu obietnice stanowią stały chleb w pracy prokuratorskiej i że prawie nigdy nie są dotrzymywane. Podpisał więc protokół, w którym umieszczono, że Katarzyna Ostrombska handluje narkotykami. Do tego zeznawał, że pracuje ona dla zorganizowanej grupy przestępczej, która się para tą działalnością od lat.

Kobieta siedziała do rana w izbie zatrzymań.

Dopiero rano Żółć postawił jej zarzuty handlu narkotykami. Zeznania świadka były dobrze spisane i już o 16.00 sąd wydał postanowienie aresztowe. Wieczorem na Grochów Żółć przyjechał w towarzystwie ministra. Już przed wejściem czekała na nich dyrektor zakładu. Żółć poprosił o tę samą celę do przesłuchań, w której spotykał się z dziewczyną Wójcika, na spotkanie z Ostrombską. Gdy ją przyprowadzono przed formalnym rozpoczęciem przesłuchania, poczęstował ją kawą, w której jak zwykle rozpuścił narkotyk.

Gdy dziewczyna zasnęła, powiedział do ministra:

– Jak pan skończy, proszę zadzwonić. Do tego czasu nikt nie będzie panu przeszkadzał. Warto wszystko nagrać, bo wówczas będzie można jej puścić kiedyś nagranie i skłonić do dalszej współpracy – zasugerował Żółć.

Po tym zostawił ministra, udając się na „spotkanie” z zabiedzoną Moniką Juszczyk.

Gdy go zobaczyła, zaczęła płakać. Żółć zamknął drzwi do celi i powiedział:

– Obiecuję ci, że za tydzień wyjdziesz.

– Bardzo panu dziękuję – powiedziała – ja już tu nie mogę wytrzymać. Ale teraz już pan dotrzyma słowa, prawda?

– Prawda, prawda – potaknął Żółć.

Gdy błagała, aby tym razem dotrzymał słowa, pomyślał sobie: „Ale te kobiety to są czasem naiwne”. Podczas pierwszego spotkania w areszcie Żółć powiedział jej wyraźnie: mury są tu grube. Powiedział jej też, jakie ma układy w areszcie i że żadna jej skarga nie dotarłaby do nikogo. Nie mogła ustanowić adwokata, bo nie udzieliła nikomu pełnomocnictwa. Nie mogła takiego pełnomocnictwa udzielić, bo nikt nie mógł jej odwiedzić. Żółć zakazał jakichkolwiek odwiedzin. Juszczyk była całkowicie zdana na jego wolę. Oprócz strażniczek widywała się tylko z nim. Przypuszczenie, że po tym wszystkim, co jej zrobił, mógł ją wypuścić, wydawało mu się zabawne.

***

Następnego dnia Żółć dostał informację, że Garbownikowa ustanowiła adwokata Zaradkę, który złożył zażalenie na umorzenie sprawy jej męża. Zaradka to był znany, stołeczny przedstawiciel palestry, który zwykle występował w sprawach gospodarczych, ale tym razem widocznie postanowił się sprawdzić w sprawach karnych. Był niezwykle skrupulatny i bardzo sprawny. Co do jednego Żółć był pewien: skremowanych zwłok ponownie nie pokroją. W myślach zaśmiał się ze swego wisielczego poczucia humoru. Podczas licznych wizyt na ulicy Oczki w Zakładzie Medycyny Sądowej nauczył się tego wisielczego stylu, który ułatwiał pracę w takim miejscu. Pracował tam jeden z asystentów profesora Juszczyckiego, który doktorat zrobił z tatuaży na zwłokach. Bardzo chciał sfotografować Garbownika i osobiście dzwonił do Żółcia, prosząc o zgodę, ale ten mu nie pozwolił. Tak więc Zaradka nawet nie może powołać biegłego ze zdjęć. Żółć wiedział, że jest świetny w sądzie. Kiedyś przegrał z nim sprawę aresztową. Chodziło o jakiegoś gościa, który był oskarżony o ciężkie pobicie. Żółć był pewien, że sąd zastosuje areszt, i wesoło gawędził przed salą z Zaradką, który mu opowiedział kultowy adwokacki dowcip:

„Jedzie adwokat z klientem na sprawę karną, a klient mówi: Boże co za fatalna pogoda! Adwokat na to: Ja mam znacznie gorzej, bo będę musiał wrócić”.

Żółć zaśmiewał się z tego dowcipu i zapytał, czy opowiedział go również Szczewińskiemu, który siedział na dołku i czekał, aż go wezwą na ogłoszenie orzeczenia. Na to Zaradka odparł:

– Jasne, ale też powiedziałem mu, że dziś jest ładna pogoda i wyjdziemy na słoneczko.

– No chyba pan żartuje – zaperzył się Żółć. – Przecież sprawa jest przesądzona.

Zaradka uśmiechnął się tylko, a po chwili przyprowadzono zatrzymanego i protokolant wywołał ich na salę. Gdy weszli na salę, adwokat poprosił o głos i powiedział: wnoszę o ponowne otwarcie sprawy, gdyż mam nowe, nieznane kilka godzin temu dowody, które mogą mieć istotne znaczenie. Sędzia zgodziła się na przedstawienie nowych okoliczności i Zaradka wyciągnął zaświadczenie lekarskie, że jego klient ma bezdech i może przebywać w areszcie tylko razem z maszyną wspomagającą oddychanie. Zaświadczenie było wydane w innej sprawie i sąd na jego podstawie w związku z treścią art. 259 kpk już raz nie zastosował aresztu. Z tego powodu po pół godzinie Zaradka wyszedł z klientem na miasto, a Żółć poszedł pisać zażalenie. Od tego czasu Żółć nie lekceważył adwokata.

Spotkali się jeszcze raz, przy okazji sprawy o usiłowanie zabójstwa. Pewnego razu do Żółcia przyszły akta, które w pierwszej chwili wyglądały jak żart. Pewien biznesmen znalazł sobie w okolicach Wołomina kochankę. W wielkiej tajemnicy pożyczył więc z wypożyczalni luksusowego mercedesa, aby jej zaimponować. Zajechał pod jej dom, wszedł i już miał się oddać miłosnym igraszkom, gdy nagle usłyszał świst, huk i wybuch przed posejsą. Wybiegł razem z kochanką przed dom i zobaczył wrak mercedesa, którym przyjechał, i zniszczony płot. Wezwana policja podejrzewała, że to porachunki mafijne, dlatego objęła biznesmena obserwacją. Natomiast w sprawie wybuchu wszczęto śledztwo w kierunku zamiaru zabójstwa biznesmena. Policja i prokuratura stawały na głowie, aby ujawnić przyczyny takiego zlecenia. Przy okazji badania firm niedoszłej ofiary znaleziono nieprawidłowości w płaceniu VAT. Żółć z niecierpliwością czekał na opinię biegłego co do rodzaju podłożonego materiału wybuchowego. Opinia przyszła po 30 dniach od wybuchu. Wynikało z niej, że samochód wybuchł w wyniku uderzania w bak paliwa przez nieuzbrojony pocisk rakietowy panzerschreck produkowany w III Rzeszy w latach 1943–1945. Zdaniem biegłego głowica pocisku była nieuzbrojona lub uszkodzona i w związku z tym wybuch nastąpił wyłącznie w wyniku uderzania metalowej części pocisku w bak paliwa. Z opinii biegłego i opisu użytej broni wynikało, że jej maksymalny zasięg wynosił 150 metrów.

W tej sytuacji Żółć nakazał przesłuchać wszystkich okolicznych mieszkańców. Po dwóch tygodniach przyszły zeznania Zdzisława Kowala i Jarosława Wiatra. Kowal zeznał, że pewnego razu, pracując na złomowisku, ciął rurę palnikiem acetylenowym. W pewnym momencie kawał rury oderwał się ze świstem i poleciał nad okoliczny zagajnik. Nic więcej nie wiedział. Wiatr zeznał, że jest właścicielem złomowiska, czyli miejsca demontażu samochodów, i Kowal czasem przychodzi ciąć metal, aby ułatwić sprzedaż. Tego dnia siedział w biurze i usłyszał świst, a gdy wybiegł, zobaczył nad zagajnikiem, jak coś leciało. Kowal powiedział mu, że coś się oderwało od rury i poleciało nad lasem. Nic więcej nie wiedział.

Biznesmen tymczasem miał ogromny problem z wypożyczalnią, gdyż żądali od niego odszkodowania za zniszczony samochód. Niestety, ubezpieczalnia, gdy dowiedziała się, co było przyczyną zniszczeń, odmówiła wypłaty ubezpieczenia, powołując się na zapisy z warunków ogólnych, że szkody powstałe w wyniku użycia broni wojskowej nie będą naprawiane. Biznesmen chciał, aby wypożyczalnia dochodziła odszkodowania od właściciela złomowiska, ale ci nie mieli ubezpieczenia, a zresztą zaraz po zdarzeniu się zamknęli. Zaradka jeszcze próbował dochodzić odszkodowania od ambasady niemieckiej, ale ci wskazali z kolei że nie biorą odpowiedzialności, gdyż nie wiadomo, czy broń nie dostała się w czasie wojny w ręce powstańców (część tych rakiet przeciwpancernych wpadła podczas powstania w polskie ręce), i dlatego odmówili wypłaty. Wypożyczalnia pozwała więc biznesmena i zajęła mu konta, a na dodatek Żółć wyłączył akta dotyczące przestępstw vatowskich, biznesmen wkrótce usłyszał zarzuty i poszedł do aresztu. Na koniec była kochanka pozwała go o to, że wybuch wypożyczonego przez niego samochodu zniszczył jej ogrodzenie. Jej pozew przyszedł do aresztu tego samego dnia co pozew rozwodowy od żony, która przez całą sprawę dowiedziała się o kochance.

Żółć przez wiele lat naśmiewał się z tego pechowca i temat stanowił przedmiot anegdot w prokuraturze. Stąd dobrze zapamiętał zarówno biznesmena, jak i jego adwokata. Zaradka po sześciu miesiącach wyciągnął faceta z aresztu, ale sam trochę śmiał się z tej sprawy. Gdy Żółć zobaczył, że Zaradka napisał zażalenie, wiedział, że czeka go poważna przeprawa w sądzie.

Wieczorem przyszedł do niego Andrzej i zaprosił na wieczorną popijawę. Żółć włożył porządny garnitur, gdyż wiedział, że na spotkaniu będą poważni ludzie.

Gdy przyszli do lokalu, Żółć zobaczył około 30 osób, które już raczyły się najlepszymi alkoholami i paliły coś, co do złudzenia przypominało marihuanę, ale pewnie nią nie było, bo osoby, które tam były, cieszyły się wielkim uznaniem i szacunkiem społecznym. Poza tym w sali wisiało logo radia ojca Tomasza, a więc impreza miała charakter bardzo pobożny. Był tam też minister Stonowski, który przywołał Żółcia i przedstawił mu kolegów:

– Marszałek, minister, a to prezes – wskazał na lekko już podpitych przyjaciół. Wskazał na Żółcia i powiedział do kolegów: – Musicie wiedzieć, że pan prokurator wskazał mi wspaniałe metody przesłuchań, dzięki którym możemy jako władza wesprzeć osłabione siły wymiaru sprawiedliwości. Każdy minister powinien czasem poświęcić się i samemu popracować nad przesłuchiwaniem aresztowanych. To ciężka i odpowiedzialna praca – dodał, uśmiechając się lubieżnie.

Pozostali goście zareagowali śmiechem, czyli pewnie już wiedzieli o „przesłuchaniu” w areszcie Grochów. Chętnie więc zrobili Żółciowi miejsce i zaczęli dopytywać. Prezes zapytał, czy mógłby przesłuchiwać chłopców, bo on nie chciałby być narażony na pokusy wdzięków kobiecych. Pozostałym pasował jednak model ministra Stonowskiego. Jedynie marszałek siedział posępny. W końcu zagadnął go Stonowski:

– A dlaczego ty się, Mareczku, nie cieszysz?

– Wiesz dlaczego – odpowiedział marszałek Rzepa.

– Problem tej taśmy się rozwiąże, Marku – zapewniał Stonowski. – A ty zamiast się stresować, to musisz się, przyjacielu, rozluźnić, bo inaczej się wykończysz. Poproś pana prokuratora, znajdź sobie kogoś do przesłuchania i zaraz to załatwimy – namawiał Stonowski.

Rzepa wytarł zaparowane okulary, spojrzał na Żółcia i zapytał przyciszonym głosem:

– A od jakiego wieku toczy się postępowanie karne?

– Od 16 – odpowiedział Żółć, a gdy zobaczył zawód na twarzy Rzepy, to szybko dodał: – Ale są też postępowania przeciwko młodocianym. Odbywają się w trochę innym trybie i zatrzymani przebywają w specjalnych ośrodkach dla młodzieży.

– A jaką najmłodszą można przesłuchać? – zapytał ściszonym głosem Rzepa.

– No... – odpowiedział Żółć, który po raz pierwszy od dawna poczuł coś na kształt wyrzutów sumienia – najmłodsza może mieć 13 lat – poinformował prokurator.

– O! – ucieszył się marszałek i na jego bladej twarzy objawił się uśmiech. – To ja chętnie pisałbym się na taką pomoc.

– Ale ja nie znam dokładnie takiego ośrodka – odpowiedział Żółć.

– To nic – odrzekł Stonowski.

– Taki ośrodek powołamy pod rządami dyrektor aresztu na Grochowie, bo pan prokurator dobrze ją zna – wytłumaczył Stonowski.

– A, to zmienia postać rzeczy – odpowiedział Żółć.

– Resocjalizacja młodych dziewcząt powinna być priorytetem dla nas i każda dodatkowa para rąk przyda się krajowi – stwierdził Stonowski.

W tym momencie podszedł do niego asystent i podał mu telefon. Ten odczytał wiadmość i powiedział do Marszałka i Żółcia:

– Panowie, mamy problem. – Stonowski zaprosił gestem jeszcze jednego ministra ds. mediów, aby dołączył do grona, i relacjonował informację. – Na twitterze ukazał się paszkwil tej Garbownik, co to ją prokurator wypuścił i uciekła. Podaje ona, że jej mąż został zabity, gdyż nie chciał przekazać taśmy z marszałkiem Rzepą oraz rumuńskimi małolatami – przeczytał Stonowski.

Rzepa wyciągnął chusteczkę, wytarł spocone czoło i powiedział: – To pomówienia.

Stonowski spojrzał przeciągle na Marszałka i kontynuował:

– Garbownik publikuje także film nagrany w domu publicznym, na którym widać pana marszałka, jak zabawia się z dziewczynką.

Rzepa zduszonym głosem powiedział:

– Nie jestem bez grzechu, ale nigdy nie sypiałem z dziećmi.

Stonowski zaśmiał się i rzekł:

– No, dziecko nie dziecko, wygląda na 13, a miała ponoć 12.

Rzepa odpowiedział drżącym głosem:

– To prowokacja.

– Oczywiście – odparł Stonowski. – Nikt nie zamierza pana marszałka oskarżać. To jasne, że wrogie naszemu ukochanemu narodowi siły znajdujące się w rozpadającej się Unii Europejskiej próbują wszystkich haniebnych ruchów, aby podważyć zaufanie do Dobra i Uczciwości oraz do najwyższych przedstawicieli naszej władzy. Ten filmik pokazuje niestety aktora, który wyjątkowo dobrze udaje pana marszałka, a jego wymowa jest dla nas fatalna – westchnął Stonowski.

– Czy widać tam moją twarz? – zapytał Rzepa.

– I nie tylko twarz – odpowiedział Stonowski.

Minister do spraw mediów Piotr Nisztucki, który przysłuchiwał się uważnie dotychczasowej konwersacji, zapewnił:

– W Polnet tego nie puścimy i żadna stacja tego nie puści. Ale niestety ciągle mamy niedoskonały system zagłuszania internetu. A odkąd Włosi zainstalowali nad nami swego darmowego satelitę, z którym można się łączyć telefonami satelitarnymi i ustanawiać przez nie Wi-Fi, to nasza skuteczność blokowania spadła. Musimy wymyślić historię, która pozbawi Garbownikową wiarygodności. I trzeba zrobić wszystko, aby nasi ludzie uwierzyli, że to fałszerstwo stręczycielki, a kluczową rolę w tej opowieści ma tutaj pan prokurator. – I tu Nisztucki zerknął na Żółcia.

Bardzo liczył na przyjaźń prokuratora, szczególnie od momentu, w którym dowiedział się, jak zyskał przychylność Stonowskiego. Jego, tak jak marszałka, również interesowała młodzież, tyle że męska.

Popijawa na moment ucichła, gdy do grupy dyskutujących podszedł zakonnik od ojca Tomasza. Miał na sobie habit, przedstawiający na piersi zdjęcie witrażu z wielkiej świątyni, którą wybudował ojciec Tomasz. Na witrażu tym główną postać stanowił ojciec Tomasz z zamieszczoną już aureolą na głowie. Odkąd grupa ojca Tomasza została uznana przez papieża za sektę, ich habity zostały zmienione na bardziej odpowiadające ojcu Tomaszowi, zwanym Ojcem Założycielem. Tym razem do pijących mężczyzn przysiadł się zastępca ojca Tomasza ojciec Hipolit (którego prawdziwe nazwisko brzmiało Jan But) i zapytał głosem nieznoszącym sprzeciwu:

– Czy jest jeszcze wśród szacownych panów troska o zbawienie dusz?

Wszyscy spojrzeli na ojca Hipolita z zaciekawieniem, co miał na myśli. Koncepcja, że może ktoś mówić o religii na spotkaniu prywatnym, była wszystkim całkowicie obca. Wydawało się im, że sugerowanie, że w coś się wierzy jest głęboko nie na miejscu. Mówić z ambony podczas kampanii, to można. Mówić w radio, tv o problemach wiary – można. Ale mówić w gronie kumpli? – to wydawało się niestosowne.

Więc ojcu Hipolitowi nikt nic nie odpowiedział. Ten jednak niezrażony powiedział:

– O, nieszczęśni! Czyż nie wiecie, że wasze liczne winy nie zostały jeszcze odkupione? Czyż każdy wasz brud moralny nie powinien uzyskać odpuszczenia? A czy pan, panie ministrze Stonowski, kiedykolwiek zadbał, aby liczne marności gromadzone przez pana ministerstwo przyczyniły się do jakiegoś obiektywnego dobra? No, nie słyszałem – kontynuował ojciec Hipolit. – Ale to, że ja nie słyszałem, że ja nic nie wiem – to nic. O pana zbożnym działaniu nie słyszał człowiek, któremu zawdzięczamy duszę naszego narodu. Bo tak jak prezes Świętosław – oby Bóg dał mu długie życie – dba o ciało narodu, tak ojciec dyrektor Tomasz dba o jego duszę i rozum. A żeby ta dusza była pokorna i uległa wobec ciała, potrzeba kształtować w tym duchu jej rozum. Żeby zaś kształtować jej rozum, to należy docierać do niego. Z kolei, aby docierać do tego rozumu, należy mieć środki tego dotarcia. A jak mieć środki – dramatycznym głosem, coraz bardziej egzaltowanym, wykrzykiwał „zakonnik”, – jeżeli nawet ci, którzy na wspólnej gałęzi siedząc, nie widzą zagrożenia dla całego drzewa? Wokół prezesa i dyrektora rozszalałe w swej nienawiści tłumy, a oni jako jedyni dzierżą sztandar wartości narodowych i chrześcijańskich. Nawet Rzym, który przez wieki był ostoją naszego narodu, zdradził i przeszedł na stronę wroga. Są wprawdzie wierni chrześcijanie, jak tu siedzący marszałek Rzepa, który za godne środki naszego kochanego parlamentu zamówił konferencję w szkole naszego kochanego ojca dyrektora pt. „Ochrona dzieci i młodzieży przed zgubnym wpływem Zachodu”. Takie konferencje prowadzone przez najlepszych specjalistów od pracy z dziećmi i młodzieżą tworzą intelektualne podłoże pod zmianę potrzebną w młodych duszach. To właśnie takich patriotów i chrześcijan nam trzeba – powiedział, wskazując na Rzepę. – To właśnie takie dusze – wierne, czyste i szlachetne – powinny prowadzić naród polski ku świetlanej przyszłości. To właśnie tacy ludzie, których los często obarcza krzyżem pomówień ze strony wrogów naszego narodu i wrogów naszego prezesa. Im więcej wrogów mają, tym bardziej powinni być szanowani i wielbieni, gdyż to świadczy, że stanowią sól w oczach naszych przeciwników. Pan marszałek wielokrotnie pokazał, jak wielkim i wspaniałym jest człowiekiem. Nawet więc gdy jakieś drobne słabości spowodowały, że na moment zszedł z drogi cnoty, to któż z nas nie ma słabości – rzucił najważniejszy argument... I w tym momencie Hipolit zaczął zerkać na szklankę whisky postawioną przez któregoś z współbiesiadników. Każdy z nich bał się przerwać ekstatyczną mowę, gdyż obawiał się, że niełaska ojca Hipolita mogłaby oznaczać niełaskę ojca Tomasza. A od niej już tylko krok był do niełaski samego prezesa i końca kariery. Często niezbyt miłego końca…

Tak więc ojciec Hipolit coraz mniej składnie wypowiadał swoje kazanie, gdyż wzrok wędrował coraz częściej w stronę szklanki. Po chwili zakończył głośnym amen, siadł i jednym haustem przechylił szklankę, narzekając na to, że sługę Bożego zwykłym Czarnym Jasiem częstują, zamiast godniejszym uszanować trunkiem. Po chwili wypił następną i powoli, zamiast przemawiać, przeszedł w etap mruczenia.

Rozmowa wróciła do sprawy Rzepy, a Żółć po wysłuchaniu kazania pomyślał, że musi kiedyś poznać ojca Tomasza, bo z opisów podawanych przez polityków Dobra i Uczciwości wydawało mu się, że mógłby się z klechą polubić.

W tym momencie Nisztucki wziął go pod ramię i zaprowadził na bok.

– Nie chciałem mówić tego publicznie, ale sprawy tego Rzepy nie przykryjemy pozytywnym PR. Musimy jutro, a najpóźniej pojutrze, zrobić coś spektakularnego, aby ludzie przestali o tym Rzepie gadać. I to musi być coś naprawdę mocnego – powiedział Nisztucki, patrząc znacząco na Żółcia.

– Nie znam się na propagandzie – ostrożnie odpowiedział prokurator – ale sprawa tego Rzepy to chyba tylko początek afery, gdyż Garbownikowa może mieć wiele takich nagrań. Z plotek od współwięźniów słyszałem, że do tych domów publicznych chodziło wielu szacownych ludzi. Nie tylko pan marszałek.

– To prawda, panie prokuratorze, lecz wszystko można przykryć. Właściwie każdy temat można przykryć innym, jeżeli dysponuje się odpowiednio dużym potencjałem medialnym. A my przecież mamy taki potencjał – zaśmiał się z satysfakcją Nisztucki.

– Tylko musimy znaleźć materiał. Myśli pan o jakiś dowodach na kogoś? – zapytał prokurator.

– Dowody, proszę pana, to były potrzebne kiedyś – odparł Nisztucki. – Teraz potrzebujemy znanego nazwiska, mocnych oskarżeń, spektakularnej akcji i wielu autorytetów moralnych zaangażowanych w potępienie oskarżonego. Dowody to sprawa wtórna i za tę część będzie odpowiedzialny pan – poinstruował Nisztucki.

– Ale co konkretnie mam zrobić? – zapytał Żółć.

– Musimy aresztować za narkotyki, pedofilię i oszustwa mecenasa Wigronia – odpowiedział Nisztucki.

– Wigronia? – zdumiał się Żółć.

– Przecież nikt nigdy nic na niego nie miał. Ten człowiek przestrzega prawa jak mało kto – jęknął Żółć.

– Ale jest znany, broni opozycjonistów, wszyscy mogą mieć o nim to czy inne zdanie i idealnie się nadaje do przykrycia tematu marszałka Rzepy. A jak jest niewinny, to za parę lat sąd go uniewinni. I wtedy mu się ta niewinność przyda. My najpóźniej pojutrze musimy pokazać w telewizji, jak pan go wyprowadza w kajdankach. Do roboty, panie prokuratorze, bo podsłuchy się same nie założą, a musimy powiedzieć przecież, że mamy materiał tajny z podsłuchów, którego nie możemy ujawnić. To zawsze dobrze brzmi – zaśmiał się Nisztucki.

Wychodzący z popijaw,y Żółć został zaczepiony przez prezesa Eugeniusza Wielkiego. Był on niedawno ministrem odpowiedzialnym za zakup sprzętu do walki z epidemią. Niestety okazało się, że pieniądze na walkę zmarnował na zakupy u hochsztaplerów oraz wydał na poszukiwanie leku na COVID w firmie swej siostry. Leku nie znalazł, ale pieniądze się rozpłynęły. Sprawa była tak głośna, że musieli zdjąć go z urzędu i teraz szefował jakiejś spółce Skarbu Państwa.

Chwycił Żółcia za rękaw i pocierając wory pod oczyma, zagadnął:

– A czy, panie prokuratorze, można by umorzyć wreszcie moją sprawę?

– Ale przecież nie ma pan sprawy. Toczymy tylko takie śledztwo, aż opinia publiczna przestanie się interesować tą sprawą – odpowiedział Żółć.

– No tak – odpowiedział Wielki – ale dopóki się ta sprawa nie skończy, to mojej siostrze nie chcą dawać kolejnych zleceń. A ona jest świetna, panie prokuratorze! Ona już niedługo znajdzie lekarstwo na COVID i na raka. Zwracaliśmy się o dwa granty do ministerstwa, ale oni mówią, że nie dadzą, póki sprawa się toczy.

W tym momencie podszedł do nich Nichucki i wstawił się za Wielkim.

– Odpuście mu, panie prokuratorze – powiedział. – Nawet jeżeli trochę niefrasobliwie wydali te trzysta milionów, to przecież chcieli dobrze. A to, że jego siostra zarobiła, to źle? To rodziny naszych najlepszych działaczy mają być pominięte z powodów pokrewieństwa? O, nie! To byłaby dyskryminacja.

– A ile szanowna siostra miała zysku z tej sprawy? – zapytał Żółć Wielkiego. Ten uśmiechnął się szeroko i powiedział:

– No, i wreszcie rozmowa z jakimś merytorycznym przedstawicielem wymiaru sprawiedliwości. Spotkajmy się, panie prokuratorze, a omówimy wszystkie szczegóły, również te dotyczące zysku. – Wielki mrugnął okiem i dał Żółciowi swoją wizytówkę. Ten przekazał mu swoją i uradowany wrócił do domu. Napoił chomika i poszedł spać.

***

Żółć podsłuchiwał Wigronia na żywo i osobiście. Urządzenia do tego typu podsłuchów były w ABN. Wchodząc, Żółć zauważył kilkadziesiąt stanowisk do monitorowania najbardziej niebezpiecznych przestępców. Zdziwił się wprawdzie, że te podsłuchy są realizowane na żywo, gdyż do normalnych działań prawnych podsłuchiwanie na żywo stosuje się jedynie podczas akcji. Tymczasem w sali ABN kilkadziesiąt osób słuchało na żywo różnych ludzi. Żółć domyślił się, że to jest to słynne miejsce, które w tylu wyborach pozwoliło Dobru i Uczciwości wiedzieć wszystko o działaniach przeciwników i tym samym wygrywać te wybory.

Żółć siadł przy narożnym komputerze. Na ekranie wyświetlały mu się ikonki oznaczające różne miejsca aktywności Wigronia. Na środku ekranu była ikonka oznaczająca jego telefon komórkowy. Mógł wejść do tego telefonu tak, jakby był użytkownikiem. Przejrzeć jego zdjęcia, odczytać SMS-y, odsłuchać nagrania, sprawdzić, z jakich aplikacji korzystał. Mógł także przez telefon wejść na jego konto bankowe, na konto na Netflix, na konta aplikacji zdrowotnych, na książki, które kupował, na jego notatki. Mógł także usłyszeć, co w danym momencie robi Wigroń, oraz zobaczyć, co widzi kamera jego telefonu. W archiwum mógł zobaczyć życie Wigronia od momentu zainstalowania mu programu, czyli od dwóch lat, bo tyle czasu Wigroń był już inwigilowany przez program. Jego numer inwigilacji automatycznej to 670111, czyli dwa lata temu taka była liczba ludzi podsłuchiwanych w ten sposób. Po kliknięciu innych ikonek na komputerze mógł zobaczyć wszystkie konta bankowe Wigronia oraz wszystkie archiwalne aktywności dziesięciu ludzi, z którymi Wigroń miał najczęściej kontakt. W jeszcze innej ikonce były dane z iPada Wigronia, dane z podsłuchów w jego domu, dane z podsłuchów w kancelarii, dane z podsłuchów podczas pobytu na korytarzach sądowych, w celach więźniów, w restauracjach. Dane, które pokrywały się z danymi z iPhona, były zaznaczone, aby ułatwić ich odszukiwanie. Program umożliwiał założenie podobnych podsłuchów wszystkim znajomym, którzy łączyli się z Wigroniem, nawet okazyjnie. Również, w razie potrzeby, Żółć mógł wejść na ich konta bankowe. W rogu komputera Żółć zauważył jeszcze dane opisane jako stare archiwum. Były tam nagrania wszystkich rozmów Wigronia przez ostatnie 10 lat. Zarchiwizowane zostały w ramach innego programu, który został przeformatowany na potrzeby nowego. Program umożliwiał wyszukiwanie informacji po tak zwanych słowach kluczach. Na przykład wpisanie słowa „Żółć” pozwoliło prokuratorowi odnaleźć się zarówno w notatkach mecenasa, jak i w jego SMS-ach. Prokuratora zdumiało to, że każde spotkanie z nim zostało przedstawione przez program. Kamera telefonu Wigronia rozpoznawała poprzez program ABN twarz prokuratora i w ten sposób wszystkie spotkania z mecenasem, na których chociaż przez chwilę kamera mogła ujrzeć jego twarz, były zarchiwizowane jako rozmowy z Żółciem. Podobnie było ze wszystkimi znajomymi Wigronia. Mógł siebie odnaleźć, gdyby się spotkał z którymkolwiek z nich. Żółć, po zapoznaniu się z programem, przełączył na podsłuch na żywo.

Wigroń siedział ze swoim przyjacielem na werandzie swego domu i popijał wino. Żółć początkowo nie mógł się zorientować, gdzie są i o czym mówią, więc zaczął zapisywać, gdyż miał wrażenie, że rozmawiają szyfrem.

Wigroń mówił:

– Wiesz, Piotr, że cały ten beznadziejny upadek naszych obyczajów i elity bierze się z tego, że zapomnieliśmy o nauczaniu Platona. On w swoich pismach wskazywał, że człowiek rozumny przede wszystkim powinien troszczyć się o życie przyszłe, gdyż takim, jakim uczyni się poprzez praktykę cnót na ziemi, takim będzie na wieczność.

Żółć na kartce napisał: sprawdzić, kto kryje się pod pseudonimem „Platon” i czego może dotyczyć pojęcie „życie przyszłe”.

Wigroń kontynuował:

– Już Bazyli, no wiesz, ten Wielki, wskazywał, że bez zrozumienia fundamentów filozofii greckiej nie jesteśmy w stanie w żaden sposób odczytać prawidłowo Biblii. W listach do Libaniusza wskazywał na znaczenie filozofii greckiej, która stanowi wspólne dziedzictwo pogan i chrześcijan.

Żółć zapisał: Bazyli, pseudonim „Wielki”, „Libaniusz” – sprawdzić, kto to.

– A Hezjod – mówił dalej Wigroń – wskazywał na potrzebę ustawicznej, ciężkiej pracy nad sobą, Sokrates i Platon stworzyli system, który stanowił fundament pod rozwój całej zachodniej cywilizacji. Przez wieki edukacja świata zachodniego bazowała na greckich filozofach. I dlatego ludzie zachodu byli w stanie się konfrontować z filozofią ateizmu i praktycznego materializmu, gdyż ich fundament filozoficzny był pewniejszy, ich ścieżki rozumowania bardziej precyzyjne, ich racjonalizm bardziej ugruntowany. Porzucenie tych ludzi oznacza brak szans na odbudowanie życia politycznego i społecznego oraz brak szans na zmianę tej władzy albo podobnej.

Żółć zanotował: niejaki Platon, Sokrates, Bazyli i Libaniusz mają zdaniem figuranta Wigronia mieć znaczenie w planowanym działaniu antyrządowym.

– To oczywiste – odparł adwokat Piotr Zaborowski, który gościł u Wigronia.

Gdybyśmy mogli w szerszym zakresie nauczać tego, co mówił chociażby Platon, to ten rząd zniknąłby jak kamfora, gdyż tak prymitywnych, nielogicznych nieuków nie było od czasów Mieszka II. Brak uczenia myślenia, brak uczenia stosowania prawidłowych kategorii rozumowania, brak wzbudzania w młodzieży pragnienia poznawania logicznego jest fundamentem, na którym żyje ten rak obecnej władzy. I musimy zrobić wszystko, aby młodzież do tego przyuczyć, gdyż to jest warunek obalenia tego układu, który niszczy Polskę. Zresztą już Arystoteles wskazywał na kluczowe znaczenie wychowania młodzieży. Bez ukształtowanej młodzieży nieuki i prymitywy będą rządzić wiecznie.

Żółć zapisał: figuranci pragną obalić władzę przez akcje wobec młodzieży i przy wykorzystaniu aktywisty lub programu o pseudonimie Arystoteles.

Rozmowa trwała dalej. Mecenas Piotr Zaborowski kontynuował:

– Gdybyśmy stworzyli po upadku tych zbrodniarzy sieć szkół średnich, które uczyłyby filozofii klasycznej. Zaczynając od Sokratesa, przez Platona, do Arystotelesa! Gdybyśmy młodym mogli powiedzieć, że pojęcie prawa naturalnego to nie żaden wymysł chrześcijaństwa, tylko koncepcja Empedoklesa ubogacona przez Arystotelesa. I że chrześcijaństwo te koncepcje głównie przez Akwinatę ubogaciło i przejęło. Przecież wówczas młodzi ludzie musieliby wiedzieć, że ta parodia chrześcijaństwa, która jest prezentowana przez obecną władzę, to zaprzeczenie całego dorobku tysiącleci. Przecież koncepcja, że państwo ma pilnować moralności, a nie człowiek ma sam o nią walczyć, jeśli chce, aby w życiu przyszłym, o którym wiedzieli już wielcy filozofowie, być czymś dobrym, jest z gruntu chora.

Wigroń dorzucił:

– I w ogóle nie wiadomo, czy donacja Konstantyna nie była przypadkiem koniem trojańskim.

Żółć zanotował: niejaki Konstantyn może finansować ten spisek.

– Timeo Danaos et dona ferentes (Obawiam się Greków, nawet gdy niosą dary) – odpowiedział Zaborowski i dodał: – nie możemy być ahistoryczni i oceniać zdarzeń z tej epoki w świetle naszych standardów. Już Augustyn w „Wyznaniach” wyśmiewał ocenę moralną czynów z przeszłości na podstawie naszych standardów moralnych. Moralność jest jednak kontekstualna i zależy od epoki. To, co jest stałe, i o tym pisał Arystoteles, to zdolność człowieka to rozpoznawania dobra i zła. I to właśnie różni nas od świata zwierząt.

– Czemu niektórzy teraz przeczą, twierdząc, że nie różnimy się od zwierząt niczym? – zapytał Wigroń.

– Bo nie znają klasycznej myśli greckiej i są niedouczeni – odpowiedział Zaborowski.

– Tak czy inaczej – powiedział Wigroń – zanim te kanalie nie upadną, plan budowania nowego nauczania powinniśmy przygotowywać w tajemnicy. Później już trzeba mieć wszystko gotowe. Zresztą cały problem Kościoła w Polsce poleg dziś a na tym, że znajduje się w głębokim kryzysie, będąc przeświadczony, że jego jako jedynego kryzys nie dotknął. Różnego rodzaju sekty, które ostatnio powstały, jak ta ojca Tomasza, to tylko znak głębokiego kryzysu wiary. Oni przedkładają nauki moralistyczne, które w oczach większości ludzi brzmią jak pieśń hipokryzji, nad porządną naukę filozofii człowieka opartą na wielkich greckich myślicielach i nad wiarę, która jest przecież łaską darmo dawaną, ale tylko tym, którzy z pokorą o nią proszą. Zawsze związek tronu z ołtarzem wychodził na złe ołtarzowi. Dzisiaj sprzedawanie poparcia mediów katolickich za dotacje państwowe dla dzieł kościelnych ma wszelkie cechy uczestniczenia w jakiejś spółce akcyjnej, gdzie mniejszościowy akcjonariusz – w tym wypadku głosy katolików posłusznych Kościołowi – jest handlowany w zamian za udział w zarządzaniu spółką. Dopóki te głosy są niezbędne, sytuacja taka będzie trwać, ale jeżeli tylko staną się zbyteczne albo władza w spółce się zmieni, to cała struktura zostanie poddana normalnym procesom politycznym, w których przegrany może stracić wszystko. Tak czy inaczej, wówczas po zmianie władzy musi być przygotowany jakiś program powolnej naprawy fundamentów społeczności chrześcijańskiej w Polsce, gdyż ludzie popadną w apatię, bierność i utracą nadzieję. To będzie moment, w którym będziemy mogli przeorganizować cały system. Ale musimy przygotowywać się już teraz – zakończył Wigroń.

– Musimy zacząć przygotowania szybko – potwierdził Zaborowski. – Ja wezmę kogoś od Arystotelsa, ty poszukaj od Platona i działamy. Musimy zacząć w przyszłym tygodniu.

Przyjaciele stuknęli się kieliszkami, a Żółć zapisał:

„W przyszłym tygodniu mec. Wigroń i Zaborowski planują działania zmierzające do obalenia legalnego rządu RP. W spisku biorą udział inni uczestnicy”. Miał już materiał do zarzutów i mógł na pojutrze szykować zatrzymania.

***

– Panie prokuratorze, tu jest ostateczna wersja – powiedział asystent Żółcia.

Ten przeczytał ostateczną wersję trudnego zarzutu:

„Podejrzany Tomasz Wigroń, działając wspólnie i w porozumieniu z Piotrem Zaborowskim oraz innymi nieustalonymi osobami o pseudonimach Arystoteles, Sokrates, Platon, Danaos, Bazyli Wielki, Libaniusz, Akwinata i Empedokles oraz z pomocnictwem niejakiego Konstantyna o nieustalonym nazwisku usiłował czynić przygotowania do zmiany przemocą konstytucyjnego ustroju Rzeczypospolitej Polskiej. Wyżej wymienieni mieli być zaangażowani w proces takiego trenowania młodzieży, aby nie akceptowała ona fundamentów światopoglądowych Polski, co mobilizowałoby ją do buntu, manifestacji oraz siłowego obalenia władzy. Celu swego jednak nie osiągnął ze względu na przerwanie tego usiłowania przez organy ścigania – dopuścił się przestępstwa z art. 13 w zw. z art. 127 par. 2 kk”.

Sam Żółć miał świadomość, że usiłowanie przygotowywania jest nieco naciągane, ale miał nadzieję, że w przesłuchaniu jeden czy drugi mecenas powie więcej o tajemniczych współpracownikach w tym zamachu.

Po akceptacji zarzutu Żółć podpisał nakazy zatrzymania i czekał. Była dopiero 5.00 rano, ale nie zamierzał marnować czasu na osobisty udział w przeszukiwaniu. Tym bardziej, że pod domami obu mecenasów miały pojawić się media rządowe i to one miały nadać sprawie wielkiego rozgłosu: „Adwokaci opozycji szykowali zamach stanu”.

Czekał więc na podejrzanych w prokuraturze i nakazał ich natychmiast przywieźć, aby móc ich przesłuchać. Oczywiście po obowiązkowej paradzie w kajdankach przed kamerami.

Po godzinie 7.00 pierwszy dojechał Zaborowski. Żółć odczytał mu zarzut i nagle na kamiennej twarzy adwokata zobaczył uśmiech, potem szeroki uśmiech, a następnie Zaborowski zaczął rechotać, zwijać się wręcz ze śmiechu mimo nałożonych kajdanek, tak że mu łzy leciały z oczu.

Żółć surowym głosem zapytał:

– Czy podejrzany przyznaje się do winy?

Zaborowski, ocierając rękawem łzy, odpowiedział:

– Zarzuty zrozumiałem, do winy się nie przyznaję i nie będę nic wyjaśniać.

Żółć wręczył mu zarzuty i zakończył przesłuchanie, licząc, że Wigroń powie mu więcej. Niestety Wigronia nie zastali w domu. Wyjechał wczesnym rankiem i Zółć już zaczął panikować, ale na szczęście agencja dokonująca zatrzymania poinformowała go, że znaleźli Wigronia w kancelarii. Skierował tam służby i po godzinie 11.00 Wigroń usłyszał identyczny zarzut jak Zaborowski.

Reakcja drugiego adwokata była taka sama jak pierwszego, tylko ten zamiast całkowitej odmowy wyjaśnień powiedział, że chciałby wygłosić oświadczenie, po czym do protokołu kazał zapisać:

„Chciałbym przeprosić za wciągnięcie do tej sprawy blisko związanego z zarzutem Libaniusza, który nie zasłużył na to, aby go uznawać za tego, który chce obalić władzę”.

– No i generalnie wszystkich Danaos też przepraszam – dodał Wigroń. Odmówił jednak odpowiedzi na jakiekolwiek pytania.

Żółć myślał intensywnie: „Czyli w spisku jest ktoś z obecnego kierownictwa, a pewnie i jakaś grupa Danaosów”.

Gdy wyprowadzono Wigronia, Żółć sporządził wniosek aresztowy i szybko wysłał go do sądu.

Sprawa trafiła do referatu posłusznego wobec władzy sędziego Zanborga. Od lat wykonywał on pracę polegającą na przepisywaniu wniosków aresztowych prokuratury na papier z pieczątką sądu.

Gdy weszli na salę, Żółć zobaczył, że Wigroń wziął sobie za obrońcę Zaradkę, a Zaborowski postanowił bronić się sam.

Jako pierwszą wywołano sprawę Wigronia. Gdy ten wszedł, poprosił o głos i złożył wniosek formalny o wyłączenie Zanborga, gdyż miał z nim osobisty konflikt, polegający na tym, że 15 lat wcześniej Wigroń prowadził przeciwko niemu sprawę dyscyplinarną, gdy reprezentował pewnego aresztowanego, a później uniewinnionego człowieka, który został aresztowany pod zarzutem kradzieży długopisu o wartości 50 złotych. Zanborgowi nie chciało nawet się zerknąć w przepis, że taki zarzut nadaje się jedynie na wykroczenie, i zarządził areszt, który został z hukiem uchylony przez drugą instancję. Zanborg otrzymał wówczas zarzuty dyscyplinarne i omal nie wyleciał z zawodu. Gdy jednak przyszła zmiana władzy, szybko awansował na prezesa sądu i sądził ważne sprawy aresztowe. Po złożeniu wniosku Żółć spodziewał się godzinnej przerwy na jego oddalenie, lecz nieoczekiwanie sprawa trafiła do trzech sędziów, z których dwóch nie było pewnych. Siedział więc na korytarzu, czekając na rozstrzygnięcie. Po dwóch godzinach narad przyszła informacja, że Zanborg sam się wyłączył, gdy dowiedział się, że dwójka sędziów zamierza go odsunąć od sprawy. Wylosowano nowego sędziego, którym był starszy wiekiem, dawny sędzia sądu okręgowego – Wichecki. Był niezbyt przychylny władzy, ale raczej zastraszony i bojaźliwy, dlatego gdy robiono porządki w Sądzie Okręgowym, nie wyrzucono go z zawodu, a jedynie przesunięto do rejonu.

Sprawa zaczęła się od nowa. Żółć zaprezentował wniosek i przedstawił, że do kancelarii tajnej przewieziono już protokół z podsłuchu, na którym zarejestrowano spisek podejrzanych. Przedstawiając wniosek, mówił głosem nieco zdenerwowanym. Stwierdził, że podsłuch nie udowadnia, ale dostatecznie uprawdopodabnia popełnienie czynu zabronionego. Podkreślił, że za zarzucane przestępstwo grozi kara pozbawienia wolności od 3 do 15 lat, a wysoka, grożąca podejrzanemu kara może być samoistną przesłanką szczególną. Tym samym spełnione są dwie przesłanki do zastosowania aresztu.

Po nim głos zabrał mecenas Zaradka. Wstał, podszedł do prokuratora i powiedział:

– Przesłuchałem rozmowę mecenasów Wigronia i Zaborowskiego. Rozmowa dotyczy starożytnej Grecji, panie prokuratorze. Empedokles to filozof przed Arystostelesem, Platon to najwybitniejszy grecki umysł, Akwinata to święty Tomasz z Akwinu, który czerpał z filozofii Arystotelesa. Nie wiem jednak, jak ktoś żyjący w IV wieku przed narodzeniem Chrystusa miał współpracować z dominikaninem z XIII wieku w celu obalenia obecnego, wspaniałego rządu Dobra i Uczciwości. Utrudniać też będzie postępowanie, że wszyscy poza dwoma podejrzanymi adwokatami dawno nie żyją, co jak wiadomo, stanowi przeszkodę w kontynuowaniu postępowania, chyba że nasza kochana partia rządząca wprowadziła jakieś zmiany przepisów w ciągu ostatnich dni, które pozwalają już nie tylko medale zmarłym nadawać, ale ich skazywać. Były takie precedensy, ale rzadkie w historii prawa.

Zaradka szydził z zarzutów przez pół godziny, a Wigroń siedział i z życzliwym uśmiechem wpatrywał się w coraz bardziej czerwoną twarz Żółcia. Po posiedzeniu zajęto się przypadkiem Zaborowskiego, który do sprawy podszedł od innej strony, bardziej formalnej.

Wstał i poważnym głosem oświadczył:

– Chciałbym podnieść zarzut przedawnienia. Zbrodnia, którą zarzuca najświatlejszy urząd prokuratorski zdecydowanej większości spiskowców, przedawniła się dla niektórych 2300 lat temu, a dla niektórych, jak na przykład dla Konstantyna, około 1700 lat temu. Ponieważ mój zarzut opiera się na współsprawstwie, to niewątpliwie fakt przedawnienia zarzutów dla pozostałych spiskowców musi mieć wpływ na ocenę karnoprawną czynu.

Zaborowski podniósł też kwestię zarzutu wobec Danaos i powiedział:

– Trudno też wywieść odpowiedzialność zbiorową Greków, którzy nazywali się po łacinie Danaos, gdyż do postępowania karnego należy zindywidualizować winę, a to trudne przy tak licznej zbiorowości jak Grecy, bez innego dookreślenia. Ponadto czynów, które mieli oni popełnić w czasach, o których mówiliśmy, nie można było dokonać, bo nie obowiązywał jeszcze polski kodeks karny, a nawet nie było państwa polskiego. Chciałbym też zauważyć, że prokuratura powinna rozważyć kwestię immunitetów. W wypadku Konstantyna Wielkiego jest to immunitet cesarski, a w wypadku Tomasza z Akwinu – stanowy.

Zaborowski wszystko to mówił ze śmiertelną powagą, tylko w jego oczach świeciły się ogniki wskazujące na pełną premedytacji złośliwość.

Pół godziny później sąd wydał orzeczenie, a sędzia Wichecki wyglądał przy jego ogłaszaniu jak największe nieszczęście na świecie. Sąd postanowił zastosować wobec podejrzanych wolnościowe środki zapobiegawcze. Uznał zarzuty za uprawdopodobnione, choć nie do końca udowodnione. Ale nie uznał konieczności zastosowania aresztu ze względu na ustabilizowane życie i dotychczasowe dobre prowadzenie podejrzanych.

Wichecki, skończywszy uzasadnienie, nie mógł spojrzeć w oczy ani adwokatów, ani prokuratora. Gdy Wigroń przechodził obok niego, na swoje usprawiedliwienie wyszeptał do podejrzanych:

– Nie mogłem inaczej, boby mnie wywalili i skazali.

Wigroń z politowaniem spojrzał na sędziego i rzucił:

– Jak złapiecie Konstantyna Wielkiego, to też dajcie mu dozór i zakaz wyjazdu z RP – zakpił.

Jednak wściekłość Żółcia była znacznie większa. Przez wyeliminowanie Zanborga adwokatom udało się uniknąć aresztu. Sam fakt zaakceptowania zarzutów nic mu medialnie nie dawał, gdyż dla mediów i ludzi liczyło się tylko to, czy spiskowcy siedzą, czy nie. Jeżeli sąd ich puszczał, znaczyło to, że zarzuty są kompletnie dęte. I taki będzie odbiór opinii publicznej. Poza tym ze Stonowskim przygotowali już celę dla Wigronia, razem z bandytami, w której już ktoś miał zadbać o to, żeby sprawa jak najdłużej żyła w świadomości społecznej. I wreszcie na koniec było oczywiste, że Wigroń nie omieszka zarzutów opisać, co będzie stanowiło powód do kpin i szyderstw z prokuratury. Musiał natychmiast poprosić Andrzeja Dipę o pomoc, gdyż ta sprawa mogła zakończyć jego karierę.

***

Żółć był już po rozmowie z ministrem Nichuckim. Nie była to miła rozmowa. Minister zwymyślał go od kompletnych kretynów, którzy ośmieszają wymiar sprawiedliwości. Gdy Wigroń ujawnił treść zarzutów i opowiedział o swojej rozmowie z Zaborowskim, resztka niezależnych mediów, która przetrwała dekoncentrację, wyśmiała Żołcia. Na szczęście media państwowe skupiły się na tym, że sąd potwierdził wysokie prawdopodobieństwo zamachu. Tak czy inaczej, sprawa Rzepy nie została przykryta i wieczorem Żółć miał się spotkać z Andrzejem i Nichuckim, aby postanowić, co dalej. Porażka zadziałała na prokuratora przygnębiająco, więc postanowił się trochę zabawić. Najpierw pojechał na Białołękę, aby odwiedzić Wójcika. Dyrektorowi powiedział, że nagłe przesłuchanie jest niezbędne, i poprosił o nieinformowanie obrońcy. Służbę Więzienną uprzedził jednak, żeby podejrzanego zaprowadzili do celi przesłuchań dla więźniów niebezpiecznych i przykuli do siedzenia. Gdy wszedł do celi, Wójcik spojrzał na niego z nienawiścią. Żółć sprawdził, czy w celi nie ma żadnych kamer, a następnie powiedział podejrzanemu:

– Zostanie panu okazane przesłuchanie pana narzeczonej i będę prosił o ustosunkowanie się do niego.

Następnie z tabletu puścił nagranie z ostatniego „przesłuchania” Moniki Juszczyk. Gdy Wójcik zrozumiał, co ogląda, zaczął się rzucać w kajdankach i wrzeszczeć na Żółcia. Ten puścił mu film do końca, czyli do momentu, gdy otworzył ponownie gabinet i poprawiając spodnie wyszedł na korytarz, żeby zwolnić Wójcika do aresztu bez przesłuchania. Następnie zwrócił się do łkającego chłopaka:

– Teraz jadę na Grochów, żeby ponownie przesłuchać pana narzeczoną. Już byłem tam trzy razy od tego czasu, ale niczego ważnego mi nie powiedziała. Mam nadzieję, że tym razem powie. Dzisiejsze nagranie znowu panu pokażę, aby się pan odniósł, a może w przyszłym miesiącu zrobimy ponownie wasze wspólne przesłuchanie, to będzie pan na korytarzu, jak będą ją przesłuchiwał – zaśmiał się z własnego planu i wychodząc rzucił: – Ale piękna jest ta pana dziewczyna. – Wójcik znowu próbował zerwać kajdanki, żeby rzucić się na niego, jednak stal wytrzymała nie taką siłę. Żółć puścił jeszcze raz oko do niego i wyszedł. Strażnikom powiedział, żeby Wójcika dali do izolatki, by sobie przemyślał przestępczą działalność, a sam pojechał na Grochów. Teraz jego spotkanie z Moniką Juszczyk miało nabrać dodatkowego smaku.

***

Wieczorem Żółć już w lepszym humorze oczekiwał na Nichuckiego. Ten przyszedł z Andrzejem Dipą, który go musiał jakoś ułagodzić. Nichucki powiedział na wstępie:

– Ma pan szczęście, bo minister Stonowski bardzo się za panem wstawia. Mówi, że doświadczenie, które zyskał dzięki współpracy z panem w przesłuchiwaniu podejrzanych, jest nieocenione.

Żółć uśmiechnął się szeroko i powiedział:

– Z panem ministrem również muszę pojechać na front walki z przestępczością i wykorzystać pana umiejętności do przesłuchiwania wrogiego elementu.

– Zawsze z przyjemnością przysłużę się ojczyźnie – powiedział już zupełnie udobruchany Nichucki. – Teraz jednak zastanówmy się, jak posprzątać ten bałagan po Garbownikowej. Ponoć tych nagrań jest więcej i może się okazać, że tak łatwo wszystkiego nie zablokujemy. Wprawdzie już sąd wydał zakaz publikacji, ale w internecie każdy może to znaleźć, a nasze blokady nie są za bardzo szczelne – głośno myślał Nichucki.

– Ale ty coś wymyślisz, przyjacielu – wpadł mu w słowo Andrzej Dipa.

– No tak. Właściwie to najprościej poczekać na jakiś atak ze strony skrajnych, lewicowych ugrupowań i to wykorzystać do zajęcia uwagi. Może gdyby weszli na mszę do kościoła? – zastanawiał się Nichucki.

– Przerwali mszę i ciężko pobili księdza? – ciągnął.

– Ale na to możemy czekać w nieskończoność – powiedział Żółć.

Nichucki zaśmiał się i powiedział:

– Tak, ale gdyby przypadkiem jutro taka sprawa trafiła do prokuratury, to apeluję o łaskawość i umieszczenie podejrzanych w nowym areszcie w Rembertowie.

– W tych luksusach dla VIP-ów? – zdziwił się Żółć.

Minister do spraw mediów wspomniał o nowym więzieniu i areszcie na Rembertowie, gdzie trzymano osoby, które trzeba było aresztować z różnych przyczyn, ale które powinny mieć dobre warunki. Areszt był zmodernizowanym hotelem, z parkiem, boiskami, salą kinową et cetera, który był tylko w połowie zapełniony osobami związanymi z władzą, jeżeli okoliczności wymuszały aresztowanie kogoś. Najczęściej chodziło o przyłapanych na gorącym uczynku albo przestępstwa tak ewidentne i nagrane czyny, które jakoś musiały być karane.

Nichucki napił się wódki i kontynuował:

– Widzisz, Bogdan, ciemny lud wszystko kupi, jak się mu to odpowiednio sprzeda i przedstawi. My jesteśmy obrońcami Kościoła, tradycji, moralności, a sam wiesz, że za nic mamy Kościół, a niektórzy – jak Stonowski – to ateistami są od urodzenia. Tradycja to dla nas nic, a moralność – zaśmiał się – ty sam wiesz najlepiej, jacy jesteśmy moralni i to niedługo wspólnie przećwiczymy na Grochowie. Ale jeżeli właściwie się przedstawiamy, jeżeli pokazujemy się w telewizji ręka rękę z biskupami, jeżeli atakujemy wrogów moralności, to ciemny lud kupuje wszystko. Oczywiście musimy też kupić paru biskupów i po cichu finansować dziennikarzy mediów kościelnych oraz przekupywać albo szantażować przynajmniej niektórych dziennikarzy tak zwanych mediów niezależnych. Większość z nich żyje na moim garnuchu, czyli z mojej telewizji. Jeżeli wszystko to razem połączysz, to zwykły człowiek, który jest zajęty pracą, będzie nas uważał za stróżów moralności, a naszych przeciwników – za zboczonych zwyrodnialców. Tak jest i w tej sprawie. Te grupki, które od lat tuczymy, a ich przywódców hojnie wynagradzamy, potrzebne są na takie właśnie sytuacje. Muszą zrobić coś szokującego, aby każdy powiedział: no nie, to już przesada. Trzeba temu położyć kres. I wówczas nasza policja kładzie temu kres, telewizja nagłaśnia, a ty, Bogdan, teraz będziesz ich tam właściwie traktował. Trzy nazwiska liderów idą na Rembertów odpocząć – nawet im tam czasem dziewczyny wpuszczamy – zaśmiał się Nichucki – a reszta naiwniaków, którzy z nami nie współpracują – na Białołękę, niech się lewactwa oduczają. I daj ich do cel ze zbokami, bo oni chyba to lubią. Musimy dodatkowo spowodować, aby temat trochę dłużej pożył. Jak jakiś zbok zgwałci aktywistę, to mamy kolejne dwa dni zajęte. Będą krzyczeć w niebogłosy, drzeć się. Rodzina będzie protestować, a na końcu sprawę gwałtu umorzysz ze względu na…

– Brak znamion – wpadł mu w słowo Żółć.

– Albo nieustalenie sprawców – kontynuował Nichucki. – Ale nie, masz rację. Stwierdzisz, że nie możesz nikogo oskarżyć, bo aresztowany dobrowolnie uprawiał seks z współosadzonymi. To nawet lepiej, bo nasz elektorat powie, że to oczywiste, iż musiał wyrazić zgodę. A tamci im głośniej wyją, tym lepiej, gdyż w ten sposób nagłaśniają temat i przykrywają Rzepę. Generalnie jest tak, że w każdym temacie, w którym mamy większość społeczeństwa za nami, możemy przeginać na maksa, ponieważ wszelkie protesty, apele, oburzenia, reakcja UE czy kogokolwiek nagłaśniają korzystny dla nas temat. Musimy unikać tylko tych tematów, które drażnią nasz elektorat. Ludzi przygłupich, ciemnych, ale często prostolinijnych, a już szczególnie nie możemy drażnić najbardziej wykształconej części naszego elektoratu, którą są ludzie związani z Kościołem. Oni mają zdolność do myślenia, ale trzymają się nas dlatego, że my bronimy tradycji. I tak to się toczy. Ponieważ sprawa Wigronia medialnie nie wypaliła, musimy po raz kolejny tych lewaków użyć – zakończył wywód Nisztucki.

– Ale jak ich chcecie użyć? – zapytał Żółć.

– Wejdą do kościoła i pobiją księdza. My ich złapiemy i poza naszymi współpracownikami stłuczemy. Opozycja nie będzie mogła poprzeć tego ataku, ale zaatakuje nas za pobicie sprawców. To będzie się podobało proboszczom w całym kraju. Dzień później poinformujemy o tym gwałcie, który będzie miał miejsce w celi. Zadzwonię do dyrektora Białołęki i załatwię sprawę. I znowu dwa dni gadania. I to powinno na sprawę Rzepy wystarczyć. I do następnej afery – zaśmiał się Nichucki, wznosząc toast szklanką wódki.

– Kiedy to się stanie? – zapytał Żółć.

– Jak się przygotujemy, to dam ci znać – odpowiedział Nichucki, który od jakiegoś czasu zaczął mu mówić na ty.

Wychodząc, Nichucki pochylił się nad Żółciem i rzekł:

– Może niedługo pojedziesz do Starego.

Żółcia aż zatkało.

– Po co? – zapytał.

– Tego nie wiem, ale jest jakaś sprawa rodzinna – stwierdził Nichucki.

– Oczywiście. Jestem do całkowitej dyspozycji – odpowiedział Żółć.

***

Żółć siedział przy swoim biurku, gdy zadzwonił telefon. Dzwoniła dyrektorka aresztu śledczego na Grochowie i poprosiła, aby w miarę szybko przyjechał. Kiedy pojawił się w jej gabinecie, po minie widział, że nie jest w najlepszym nastroju. Podała mu kawę i powiedziała bez ogródek:

– Monika Juszczyk jest w ciąży.

– No i co z tego? – odpowiedział Żółć.

– Ano to, panie prokuratorze, że na pana polecenie dostęp do niej od dziewięciu miesięcy mają tylko osadzone lub funkcjonariuszki. Poza panem nie spotykała się z żadnym mężczyzną. Nawet żaden adwokat jej nie odwiedzał. Poza tym ona twierdzi, że pan ją zgwałcił, i chce złożyć zawiadomienie na pana – stwierdziła dyrektorka.

Żółć przez chwilę siedział sparaliżowany. Miał ochronę polityczną, ale jeżeli kolejne przedłużenie trafi na sędzię i ona powie o tym gwałcie, to konsekwencje mogą być poważne. Ewidencja gości w areszcie śledczym jest prowadzona ściśle i jego „przesłuchań” nie dało się ukryć. Do tego po urodzeniu może zażądać sprawdzenia DNA. Sądził, że skoro żona go zostawiła pod zarzutem bezpłodności, a starali się o dziecko przez rok, to sam nie może mieć dzieci. Widocznie tak nie było. Miał teraz poważny kłopot. Przez chwilę milczał, po czym zapytał dyrektorkę:

– A jak się miewa synek?

– Dobrze – odpowiedziała niepewnie.

– Żeby pani nie myślała, że wezmę kłopoty na siebie. Jak mi się coś złego prawnie przytrafi, to zeznam, że pani mi ułatwiła kontakt z osadzoną w zamian za łagodne potraktowanie synalka. To jest podstawa do wznowienia.

Dyrektorka siedziała jak sparaliżowana, po czym otarła ręką pot z czoła i powiedziała:

– Jesteśmy w tym razem.

– Już lepiej – mruknął Żółć i zapytał.

– Ma pani tu jakieś poważne przypadki?

– A o co panu chodzi?

– O bardzo poważne przestępstwa, pani dyrektor.

– Mamy dwie oskarżone o zabójstwo, jedna razem z chłopakiem zarąbała babcię. Czekają w areszcie do swoich spraw albo mają już wyroki i następne sprawy na karku.

– Niech mi pani sprowadzi jedną z tych zabójczyń – bardziej rozkazał, niż poprosił Żółć.

– Teraz, panie prokuratorze?

– Teraz. Wznawiam śledztwo w ich sprawie, albo przejmuję. To się zobaczy. Muszę z nią porozmawiać natychmiast – stwierdził.

Po około 30 minutach do celi, w której wcześniej spotykał się z Juszczyk, wprowadzono zabójczynię. Była skazana za używanie pavulonu do zwiotczenia pacjentów, a następnie ich zabijania. Za informacje o świeżych „skórkach” dostawała z zakładów pogrzebowych dwa tysiące złotych łapówki, od sztuki. Udowodniono jej cztery morderstwa. Teraz przyszła jeszcze jedna sprawa, dlatego trafiła do aresztu. Kobieta miała około 50 lat, była drobna, chociaż bardzo umięśniona. Siadła przed Żółciem i warknęła:

– Czego chcesz, prokuratorku?

– Chcę wznowić postępowanie w twojej sprawie, uchylić areszt i prowadzić sprawę przez pięć lat. A potem sąd ponownie cię skaże – powiedział bez ogródek.

– To powiedziałeś mi, czego ja chcę – odrzekła dawna pielęgniarka. – Ale nie powiedziałeś, czego ty chcesz. Zgaduję, że nie zwabiła cię tutaj moja uroda – mówiła wyzywająco.

– Zostaniesz przeniesiona do dwuosobowej celi – powiedział. – I tam spotkasz kogoś bardzo niemiłego. Ta kobieta może cię zaatakować, ale w razie czego pamiętaj, że broniąc się, można nawet zabić, gdyż obrona konieczna wyłącza winę sprawcy. Tak więc, jeżeli będziesz się broniła przed bezprawnym atakiem, możesz sięgnąć do najostrzejszych środków – poinstruował Żółć.

Kobieta przez chwilę milczała, po czym rzekła:

– Najpierw każ wznowić sądowi postępowanie oraz przejmij tę sprawę, do której tu siedzę w areszcie. Jak to zrobisz, to wiedz, że potrafię się bronić przed każdym atakiem – zażądała.

Żółć, wychodząc, polecił dyrektorce przenieść morderczynię do celi z Juszczyk. Po chwili wewnętrznej walki miłość do syna przeważyła opory i dyrektorka zgodziła się przenieść Juszczyk. Żółć, jadąc do prokuratury, polecił, aby sprawa osadzonej trafiła na jego biurko.

***

Po dwóch dniach od wznowienia postępowania i przejęcia śledztwa w sprawie nowych morderstw pavulonem do Żółcia ponownie zadzwoniła dyrektorka aresztu. Jej głos brzmiał bardzo oficjalnie.

– Chciałam poinformować pana prokuratora, że doszło dzisiaj do tragicznego zdarzenia w naszym areszcie. Aresztowana Monika Juszczyk, według relacji osadzonej i aresztowanej Danuty Haleckiej, rzuciła się na nią z krzesłem. Ta ostrzegła ją najpierw, żeby odłożyła niebezpieczne narzędzie, a następnie odepchnęła ją od siebie. Ta potknęła się i uderzył głową w ścianę tak mocno, że pękła jej czaszka. Niestety, mimo natychmiastowej akcji reanimacyjnej, aresztowana zmarła, zanim dojechała karetka – zakończyła dyrektorka.

– To smutna historia – odpowiedział Żółć. – Zaraz się tym zajmiemy. Śledztwo w sprawie poprowadzi prokurator Renata Paluch, ale pod moim osobistym nadzorem. Ciało proszę zatrzymać w areszcie do dyspozycji prokuratury – polecił.

– Czy przekazać je do Zakładu Medycyny Sądowej? – zapytała dyrektorka, ale Żółć na nią warknął:

– O tym zadecyduje prokurator prowadzący. Proszę nie wtrącać się w śledztwo!

Wezwał Paluch i przekazał jej dyspozycje co do śledztwa. Zadzwonił jeszcze na Pragę, aby uzgodnić prowadzenie poza właściwością, i poczuł, że zdenerwowanie, które go ogarnęło po informacji o śmierci Juszczyk, minęło. Jeszcze tylko trzeba zmusić Renię do spopielenia zwłok – i po sprawie.

Na drugi dzień rano odebrał telefon od asystenta.

– Panie prokuratorze, przyszła informacja z Białołęki, że Wójcik powiesił się na wieść o śmierci Juszczyk.

– To nie ze względu na jej śmierć – odpowiedział Żółć. – Tylko ze względu na wyrzuty sumienia związane z przestępstwem, które popełnił. Niech pan zadba o to, aby jego też szybko spopielili. Może nawet ich razem – zaśmiał się ze swego dowcipu.

Uradowany zatarł ręce i wypił potężny łyk whisky. „To były dobre dni” – pomyślał.

Następnego ranka Żółć nie mógł się dostać do pracy z powodu ogromnych demonstracji. Bał się wyjeżdżać na ulice, bo po sprawie Wigronia stał się rozpoznawalny medialnie i obawiał się, że w razie zatrzymania demonstranci mogą mu zrobić krzywdę. Policja rozpędziła armatkami wodnymi i gumowymi kulami tłum dopiero około 17.00. Tak więc cały dzień pracował z domu, a wieczorem mógł się spokojnie napić, świętując zakończenie sprawy Wójcika i Juszczyk.

Gdy następnego ranka Żółć przyszedł do pracy, przed gabinetem stał jakiś mężczyzna. „Zapomniałem – pomyślał prokurator – że raz na miesiąc mam interesantów. Ciekawe, czego ten chce”.

Starszy mężczyzna usiadł naprzeciwko prokuratora, spojrzał mu w oczy i powiedział:

– Nazywam się Waldemar Wójcik. Za to, co pan zrobił mojemu synowi, zgnije pan w piekle. Przez całą wieczność będzie pan tłukł głową w mur i wył o litość, tak jak on wył przez rok aresztu. Tylko on już jest w lepszym świecie, a pana czeka taki los na zawsze. Jednak zanim pan zgnije w piekle, dopadnie pana ludzka sprawiedliwość, co się rzadko na tym świecie zdarza, ale tym razem się zdarzy.

Żółcia ogarnął jakiś lęk przed tym mężczyzną, który jeszcze chwilę wpatrywał się w niego dziwnym wzrokiem, a potem wstał i wyszedł, zanim prokurator mu coś odpowiedział.

Żółć wzruszył ramionami i zabrał się do pracy. Zatwierdził umorzenie sprawy, którą początkowo prowadził jakiś prokurator z Płocka. Chodziło o działania spółki, która prowadziła przygotowania do budowy polskiego kosmodromu. Sześć lat wcześniej premier Pinoksiński zapowiedział, że w Polsce powstanie kosmodrom obsługujący amerykańskie loty kosmiczne. Była wielka konferencja, wkopanie kamienia węgielnego w środku Puszczy Noteckiej i zapowiedź budowy Polskiego Kosmodromu Centralnego. Po roku wszyscy o sprawie zapomnieli, ale okazało się, że premier powołał spółkę do budowy kosmodromu. W spółce zasiedli działacze Dobra i Uczciwości, a na czele stanął kuzyn ministra Wąsikacza. Spokojnie pobierali wynagrodzenie w wysokości 100 tysięcy złotych miesięcznie, uzasadniając je skalą trudności realizacji projektu. Później jednak Wąsikacz został odwołany, gdyż podlegli mu policjanci nie potrafili skutecznie aresztować jakiegoś człowieka, który pisał w internecie, że życzy Balbinowskiemu śmierci. Kiedy Wąsikacz upadł, naturalną koleją rzeczy następny minister chciał obsadzić Polski Centralny Kosmodrom Spółka Akcyjna swoimi ludźmi. Zrobił sprawę karną poprzednikom, oskarżając ich o to, że przez trzy lata nie robili nic, tylko pilnowali łąki w puszczy i pobierali pieniądze. Sprawa wyglądała poważnie i nawet postawiono zarzuty w ramach naturalnej dewąsikaczyzacji – czyli procesu usuwania ze struktur państwowych ludzi upadłego ministra Wąsikacza. Jednak później, ze względu na to, że rodzina i znajomi nowego ministra, którzy obsadzili Polski Kosmodrom, również nic nie robili przez trzy lata, ktoś uznał, że lepiej jednak sprawę umorzyć, i Nichucki wydał odpowiednie polecenie. Po podpisaniu umorzenia Żółć przeglądał korespondencję i zobaczył uzasadnienie orzeczenia uchylającego umorzenie sprawy Garbownika. Skoczyło mu ciśnienie. Nie wiedział, że była sprawa, jakoś mu to umknęło w nawale innych tematów. Teraz natomiast przeczytał, że mecenas Zaradka załatwił go na dobre, uchylając mu umorzenie. Sąd nie został ustawiony, bo ktoś w prokuraturze przeoczył, że to ważna sprawa. I trafił się stary sędzia z losowania, który bezwzględnie zmiażdżył umorzenie. Sędzia napisał, że umorzenie było nie tylko przedwczesne, ale że właściwie kwalifikowało się to pod „niedopełnienie obowiązków”. Nakazał przeprowadzenie wielu czynności, w tym przesłuchanie prokuratora obecnego przy pierwszych oględzinach zwłok, badania wariografem współwięźniów Garbownika i wiele innych. Żółć pomyślał, że gdyby nie fakt, że prokuratura może obecnie najzwyczajniej zlekceważyć takie zalecenia, to miałby problem. Jeszcze tego samego dnia ponownie umorzył postępowanie, a odpis przesłał na adres Garbownikowej, pod którym już nie mieszkała. Skoro nikt nie będzie mógł wnieść subsydiarnego aktu oskarżenia, który przysługiwał pokrzywdzonym w sytuacji, gdy sąd uchylił umorzenie, to umorzenie się uprawomocni.

Żółć cieszył się z zakończenia sprawy Juszczyk, ale polubił wizyty u niej w areszcie. Zaczął więc myśleć, czy z Nichuckim nie mógłby razem zrobić jakiegoś wspólnego przesłuchania. Trzeba będzie też pomyśleć o tym poprawczaku przy areszcie. Obiecał to marszałkowi Rzepie i chciał dotrzymać słowa.

Zadzwonił więc do Stonowskiego.

– Dzień dobry, panie ministrze!

– Dzień dobry – odpowiedział mu zgaszonym głosem minister spraw wewnętrznych.

– Panie ministrze, umawialiśmy się, że wyda pan rozporządzenie o przerzuceniu tego poprawczaka dla dziewcząt pod areszt dla kobiet – zagadnął.

– Ach, tak, tak. Zapomniałem o tym, zaraz to zrobię – powiedział minister.

– Wszystko w porządku? – zapytał Żółć, zaniepokojony głosem ministra.

– Tak, tak. Tylko te cholerne demonstracje.

– W telewizji mówili, że demonstracje już wygasają – z nadzieją w głosie rzucił Żółć.

– Tak wygasają i wygasają, ale wygasnąć nie mogą. W ostatnich dniach naliczyliśmy tysiące demonstracji w całym kraju. I wie pan, co one wszystkie krzyczą?

– Nie wiem, ja nie słucham mediów obcych – czujnie odpowiedział prokurator.

– Wszyscy krzyczą: Balbinowski spierdalaj! Jak oni mogą? – oburzył się minister.

– Za tyle dobra, które nasz prezes zrobił dla Polski. Za tyle ciężkiej pracy dla naszej ojczyzny, a oni tak? Dlatego kazałem ich wszystkich zatrzymywać, ale policja mi się zaczyna buntować – poskarżył się Stonowski.

– Policja zaczyna się buntować? – jękliwie zapytał prokurator.

– No, gdyby nie oddziały Centralnej Agencji Porządkowej, to zupełnie byłaby klapa. Ale jeszcze dajemy radę. Głowa do góry, Bogdan, damy radę, prezes coś wymyśli. On zawsze potrafi jakoś swoich przeciwników podzielić – powiedział minister, trochę weselszym głosem.

Żółć odłożył słuchawkę, ale nie czuł się już bezpiecznie. Skojarzyło mu się to z wizytą ojca Wójcika, odegnał jednak tę myśl.

***

O 5.00 rano z Żółciem skontaktował się Nichucki.

– Akcja z lewakami dzisiaj o 8.00 rano.

– Dopilnuję wszystkiego – zapewnił prokurator. Ubrał się i pojechał do prokuratury. Tam nakazał być w gotowości. O 8.15 otrzymali telefon o wtargnięciu lewackiej bojówki do kościoła i pobiciu księdza oraz wiernych. Jedna z kobiet uczestniczących we mszy świętej miała złamaną rękę. Ksiądz miał złamany nos i poranioną głowę.

Żółć nakazał zatrzymać sprawców i przewieźć ich do prokuratury. Wszystko odbyło się zgodnie z przewidywaniem i temat Rzepy zniknął zupełnie z mediów. Przez całe trzy dni wszyscy rozmawiali o aresztowanych lewicowcach i o tym, czy należy popierać ich protesty, czy też są one przesadzone. Następnie rozpatrywano sprawę pobicia i gwałtu na Białołęce. I znowu pół kraju zajmowało się tematem, a Żółć szybko sprawę umorzył, propagując tezę, że gwałtu nie było, bo wszystko odbyło się za zgodą aresztowanego. Sprawa Rzepy wylądowała na dalszym miejscu w mediach, a kolejne taśmy ujawniane zagranicą przez Gawronikową były dyskredytowane jako fotomontaż wrogich Polsce sił. Po dwóch tygodniach przywódcy lewicowych grupek wyszli z Rembertowa uśmiechnięci i zadowoleni i zaczęli organizować nową grupę, która miała czekać na nowe polecenia.

Żółć jednak cały czas czekał z niepokojem na zaproszenie do prezesa. Nic takiego jednak nie nadchodziło. Dopiero pod koniec miesiąca, gdy wychodził z prokuratury, podjechał nieoznakowany mercedes i wielki ochroniarz zaprosił go do środka, pokazując legitymację komandosa w służbie czynnej. Żółć wsiadł i pojechali do domu Starego.

Przywódca Dobra i Uczciwości mieszkał w starym, rozwalającym się bliźniaku na Pradze. Wejścia do jego domu pilnowało dwóch komandosów. Jeden z nich zrobił najpierw prokuratorowi błyskawiczny test na COVID. W ciągu 15 minut miał być znany wynik. W tym czasie Żółć został prześwietlony oraz przeszukany bardzo dokładnie. Każdy element garderoby został sprawdzony na okoliczność posiadania urządzenia nagrywającego. Okulary, których używał tylko do czytania, zostały prześwietlone, podobnie zegarek, buty i długopis. Jeden szukając podsłuchu, specjalną latarką zajrzał mu nawet w uzębienie. Następnie pozwolono mu się ubrać, a gdy przyszedł negatywny wynik testu, wpuszczono do przedpokoju. Tam pokazali mu krzesło, na którym siedział półtorej godziny. W pewnym momencie do salonu wszedł legwan. Wszyscy wiedzieli, że prezes uwielbia legwany, rzadko spotykane w Polsce jaszczurki, a jedno z tych zwierząt jest jego stałym przyjacielem i najwierniejszym słuchaczem. Najwierniejsi z członków DiU przynosili prezesowi zawsze prezenty w postaci wyschłych lub żywych karaluchów lub małych jaszczurek. Jeżeli prezes miał czas, uwielbiał patrzeć jak legwan pożera żywe karaluchy. Był to jego najlepszy relaks. Legwan prezesa przeparadował przez korytarz. Zatrzymał się na chwilę przy butach Żółcia i łypał na niego żółtym okiem. Przez chwilę prokurator i legwan patrzyli sobie w oczy, po czym legwan leniwie ruszył do pokoju. Na korytarzu na zakurzonej podłodze legwan zostawił swój ślad. Chwilę po przejściu zwierzęcia jeden z komandosów zaprosił Żółcia do salonu. W salonie na kanapie siedział prezes partii rządzącej i oglądał wyścigi wielbłądów. Wyścigi pokazywała jakaś arabska stacja. Gdy wielbłądy dobiegły do mety, Stary odwrócił się do prokuratora i powiedział:

– Mój kuzyn, niejaki Filip Gawlecki, ma do mnie pretensje, że obiecałem mu zapłacić za remont domu. Ale ja się z nim umówiłem na 300 tysięcy za całość remontu, a on tylko zrobił kanalizację i elektrykę. To prawda, że może mogłem nie dodać tego, co myślałem, że oprócz położenia nowych rur i sieci musi zrobić również elewację i wyremontować kuchnię i łazienkę. Ale mógł się tego domyśleć. Poza tym ten kuzyn chyba mnie nagrał, jak kazałem pewnej firmie zapłacić za te wszystkie roboty. Tak więc okazał się nieuczciwym draniem i trzeba z nim skończyć – zakomunikował prezes.

– To drobna sprawa – zapewnił przymilnie Żółć. – Pan prezes powie, na ile ma pójść siedzieć, a ja zajmę się resztą – zakończył.

Prezes przez chwilę mlaskał i zacierał ręce, po czym zawołał:

– Pani Kasiu, herbatę i kanapki!

Po chwili do pokoju weszła pani Kasia, prezes wstał, pocałował ją w rękę i powtórzył zamówienie. Potem rozsiadł się wygodnie, strzepnął łupież z ramienia i zagadnął Żółcia:

– Pan to skąd pochodzi?

– Jestem z miasteczka pod Ostrowem Wielkopolskim – odpowiedział drżącym z przejęcia głosem Żółć.

– A rodzice czym się zajmują?

Żółć przez chwilę milczał i zastanawiał się, czy nie skłamać, ale bał się, że pytanie tylko testuje jego prawdomówność.

– Moja mama po pracy w PGR w młodości została pracownicą SB, a tata – prokuratorem – powiedział smutnym głosem Żółć.

– To pewnie teraz biedaczka nie ma żadnej emerytury – kontynuował prezes.

– Tak. Żyje bardzo skromnie – potwierdził Żółć.

– To niech pan poprosi Stonowskiego, a przywrócimy jej emeryturę. Za zasługi syna należy się jej amnestia. I już to raz panu mówiłem. Kto współpracuje ze mną, tego ta współpraca oczyszcza ze wszystkich win. Poza tym, mój drogi panie prokuratorze, nie wszyscy esbecy byli źli. Mój tata na przykład dostał ten dom od swojego wujka, dobrego esbeka. On miał odwagę i siłę, aby w trudnych latach 50. pełnić odpowiedzialną rolę w organach prokuratury. To nie były łatwe czasy. Elementy nihilistyczne ciągle chciały podważyć nową władzę, a on z zaangażowaniem wprowadzał nowe porządki. Trochę mi z nim nie po drodze, ale moja mama mówiła, że był dobrym człowiekiem. No i mi rolę w filmie załatwił. Miał taką przyjaciółkę Lenę Bestigerową, która też służyła w UB, ale potem odeszła. W sumie była dobrym człowiekiem, bo inaczej nie zgodziłaby się na jego prośbę pomóc nam z tym filmem w trudnych czasach. Niestety wujek musiał wracać do Rosji, jak się okazało, że polskie wojsko nie życzy sobie takich jak on. I tam biedak umarł, ale do końca życia wysyłał nam paczki. No i ta Lena była zawsze pomocna. Bez niej nasza rodzina nie przetrwałaby. Nawet rozwiązała ostatecznie problem tego gbura, co mieszkał tu przed wojną. Drań dostał, na co zasłużył. Zresztą, musi pan wiedzieć, że komunizm wcale nie był tak jednoznacznie zły. Wielu patriotów, których dało się zwieść propagandzie, poszło na front wojny w 1920 roku po stronie Sowietów. Uwierzyli tylko, że bogatych należy pozbawiać majątków, gdyż z pewnością uzyskali je nieuczciwie. Niech pan zobaczy, ile teraz tego zła w tych dorobkiewiczach siedzi. Ile nieuczciwości. Jak ci pana Ostaszewscy. Niby nic nie zrobili, ale jednak jakaś taka wewnętrzna nieuczciwość się za nimi wlecze. Takich ludzi musimy reedukować lub eliminować, gdyż oni zatruwają zdrową tkankę naszego społeczeństwa. My musimy stawiać na tych, którzy od nas czerpią swoją siłę ekonomiczną. Jak ktoś sam zarabia na siebie, to już jest niebezpieczny, gdyż nie można mu ufać. Nie wiadomo, co taki sobie pomyśli, na co wyda swoje pieniądze, i wreszcie może sobie uważać, że zawdzięcza swoją pozycję własnej pracy, a nie nam. Najlepszy dla nas obywatel to taki, który w głębi swego jestestwa ma kompleks i świadomość, że bez pomocy Dobra i Uczciwości nie uzyskałby tego, co ma. W takim człowieku wytwarza się też naturalne, pożądane uczucie niechęci wobec tych, którzy tego kompleksu i świadomości nie mają. To uczucie należy pielęgnować, aby rozkwitało najlepszym z możliwych kwiatem: zawiścią. Bo widzi pan, panie prokuratorze, jeżeli zakompleksiony człowiek jest zawistny wobec sąsiada, to wystarczy dać mu poczucie, że tego sąsiada będziemy wspólnie prześladować. I to nie ma znaczenia, że ja go prześladować nawet nie chcę, gdyż zwykle ten sąsiad jest człowiekiem, który dla gospodarki jest ważniejszy, niż ten zawistnik. Ale dla polityki ten sąsiad jest bezużyteczny, gdyż nie ma motywu, aby głosować na mnie. Nawet gdy ludzie się burzą, protestują, demonstrują, że my tych Bogu ducha winnych sąsiadów, którym się lepiej troszkę powiodło, chcemy prześladować, to tylko lepiej, gdyż nasz zawistnik wówczas to słyszy i się raduje. Oni potrafią bardziej się cieszyć z problemów sąsiada, niż martwić własnymi kłopotami. Wie pan, niewiele w życiu rzeczy dokonałem, ale to odkrycie tego, co napędza część naszych obywateli, jest moim samodzielnym dokonaniem. I na tej bazie zbudowałem siłę Dobra i Uczciwości. Siła ta jest zupełnie teflonowa, gdyż naszych wyborców w ogóle nie obchodzi, że członkowie naszej partii kradną, łajdaczą się, jak na przykład pan, albo nawet zabijają. Ich to nie obchodzi, bo oni nie traktują pieniędzy budżetowych jako swoich, gdyż najczęściej nie płacą podatków, albo płacą minimalne, albo co się często zdarza, płacą je od dochodów, które otrzymują pośrednio lub bezpośrednio od państwa. Oni się denerwują tylko wtedy, gdy nie widzą, że sąsiadowi może być gorzej. Ten sąsiad ma narzekać. Ma mu nasza władza doskwierać i wkurzać go. Nawet jego zdenerwowanie na złodziejstwo, które się szerzy w naszej partii, jest dla nas dobre, bo tym samym ten sąsiad pokazuje naszemu wyborcy, że się troszczy o pieniądze budżetowe, a przecież nasz wyborca nie uważa, aby miał do nich jakiekolwiek prawa. Wszystko się perfekcyjnie układa, chociaż niepokoi mnie trochę, że realny kryzys może popchnąć naszych przeciwników do jakiś gwałtownych protestów. Bardzo bym nie chciał, abyśmy mieli takie sytuacje jak na Białorusi – zakończył prezes.

Żółć słuchał tego zafascynowany i lepiej rozumiał, jaką rolę miał teraz odgrywać. Czyli jego rolą będzie nie tylko ochrona dobrych obywateli, służących jak on państwu, ale i szarpanie tych, którzy mogą stanowić jakiekolwiek zagrożenie. Zrozumiał teraz, że sprawa Ostaszewskich zainteresowała Prezesa dlatego, że stanowiła poligon doświadczalny przed podobnymi, masowymi akcjami, które miały jeszcze zwiększyć podział społeczny. To dlatego władza zwróciła uwagę na niego, gdyż nie wahał się realizować planu przy pomocy nowej metody, która elektoratowi Dobra i Uczciwości zapewniała igrzyska potrzebnee w sytuacji, w której coraz trudniej zarobić na chleb. To tacy Ostaszewscy i ich sympatycy mieli teraz zapełnić cele, aby wszyscy ich sąsiedzi, nielubiący ich pracownicy, a także ci, którzy zawdzięczają pieniądze kontaktom z władzą, mogli się cieszyć z ich upadku. Ta radość będzie spoiwem wierności wobec Dobra i Uczciwości.

Prezes popijał dalej herbatę i zjadał kanapki. Długo je żuł, bo właściwie już nie miał zębów. Czasem lekceważącym gestem strząsał warzywa, które pani Kasia sumiennie kładła mu na kiełbasę, a które z uporem z nich wypadały, pozostawiając na jego koszuli tłuste plamy od masła. Widać było, że zupełnie się tym nie przejmuje, rozmyślając jedynie o sposobie rządzenia tłumem. W pewnym momencie coś wyrwało go z zamyślenia i powiedział:

– A tego mojego kuzyna to proszę nie zamykać, bo to ostatecznie moja rodzina. Niech go pan przesłucha, tak ze 100 godzin przez różnych prokuratorów, to mu się odechce żądać czegokolwiek ode mnie. Zresztą będę chciał, aby on wybudował mój pomnik na rondzie de Gaulle’a w Warszawie. Taki duży. Tak, żeby ludzie mogli sobie siedzieć w kawiarni zrobionej w moim czole. I żeby ten pomnik się obracał, albo przyjemniej głowa obracała się wokół. Taki taras widokowy. Co pan o tym myśli? – zapytał prezes.

– To świetny pomysł – powiedział Żółć – Brakuje takiego pomnika w Warszawie. Są małe, różnych członków pana rodziny, ale pana prezesa to nie ma ani jednego. Taki duży pomnik mógłby świetnie zastępować tę palmę, która szpeci swoją obcością widok polskiego miasta. Duży pomnik, który górowałby nad gmachem KC PZPR przypominałby, że to pan prezes pokonał komunizm i że wyrasta pan ponad pieniądz gromadzony obecnie na giełdzie, która ma tam swoją siedzibę. Nadto byłby miłym miejscem spotkań dla warszawiaków, którzy może przekonaliby się do pana prezesa – rozpływał się Żółć. Po cichu jednak pomyślał, że ten legendarny prezes zaczyna się trochę odklejać od rzeczywistości, jak każdy dyktator.

– Pewnie pan myśli, że się odklejam od rzeczywistości – powiedział prezes.

Żółć zrobił się cały czerwony i zastanawiał się, czy jego rozmówca czyta w myślach.

– Widzę po panu, że zgadłem – kontynuował Balbinowski. – Otóż nie, panie prokuratorze. Nasi przeciwnicy oczywiście tak pomyślą, ale nasi zwolennicy podejdą do tego ze zrozumieniem. Poza tym tak, wydawałoby się, bezczelny kult mojej osoby upokorzy Warszawę i wszystkich moich przeciwników. A musi pan wiedzieć, że przeciwnik upokorzony to przeciwnik słabszy. To taki wróg, który nie czuje się pewny własnej siły, który nie ma poczucia własnej wartości. Dlatego wszelka forma przesadnej nawet czci dla mnie jest elementem utrwalającym moje rządy. Tak więc za rok przystąpimy do budowy tego pomnika, a rondo de Gaulle’a zabierzemy Warszawie – zakomunikował.

Prezes znowu łyknął herbaty, spojrzał przenikliwie na Żółcia i powiedział:

– Pewnie pan się zastanawia, po co panu to mówię. Otóż odpowiedź jest błaha. Jestem gadułą i lubię mówić. Ostatnio nie mam nikogo, do kogo mógłbym otworzyć gębę, a kto nie siedziałby tak jak pan cały w strachu przede mną. Wie pan, świadomość, że rozmówcę mogę wsadzić do więzienia, była kiedyś dla mnie przyjemna, ale już się do tego przyzwyczaiłem i tęsknię za możliwością rozmowy z kimś, kto byłby chociaż trochę dla mnie partnerem. Nie mam nikogo takiego. Dawno temu uważałem się za porządnego człowieka. Miałem szacunek, bo chociaż grałem twardo, to nie przekraczałem pewnych granic. Miałem takich ludzi, z którymi się nie zgadzałem, ale lubiłem rozmawiać. I wtedy zdarzył się ten wypadek z moim ministrem, który miał własną partyjkę i próbował mi się stawiać. Tak mnie zdenerwował, że kazałem Stonowskiemu przeprowadzić nielegalną prowokację, w której służby miały kusić milionami jego ludzi, aby wydał jako minister decyzję na korzyść jakiegoś fikcyjnego biznesmena. No i skusili jego działaczy, a ja, mimo że operacja była nielegalna, to użyłem jej, aby w niego uderzyć i zniszczyć jako konkurenta politycznego. Udało mi się to. Niestety parę lat później ten człowiek zabił się, gdyż w wyniku tej operacji został pozbawiony swojej partii, pieniędzy, rodziny, no i oczywiście miał sprawy karne. A zresztą kto wie, czy Stonowski go nie załatwił. On ma dziwne pomysły i czasem lubi się przypochlebić na wyrost. Ten dawny minister był współpracownikiem wywiadu cywilnego Rosji. Dowiedziałem się o tym po czasie. I nie wiem, jak uzyskał wiedzę, że ja tam z Rosjanami też pewne układy mam, tylko nie z cywilami – zaśmiał się Balbinowski. – I mnie tym szantażował. Ale lepiej zostańmy przy wersji, że zabiła go depresja. On mi się śni każdej nocy i patrzy na mnie. Rozumie mnie pan, patrzy na mnie z wyrzutem, a ja się budzę. Patrzy na mnie i mówi, że za to, co mu zrobiłem, kara spotkała mego brata. Nie wiem, może to nie sny, ale wyrzuty sumienia? A zresztą, skąd pan ma wiedzieć, co to takiego wyrzuty sumienia. Gdyby przez pana upór i podejrzliwość zginęło…. A zresztą, co ja tam tłumaczę takiemu bydlakowi. Jak się raz uzna, że cel uświęca środki, to później przychodzi następny cel uświęcający środki, później następny i tak w nieskończoność. Aż w końcu przychodzi człowiekowi posługiwać się jako środkiem nawet takimi gnidami jak pan. Rozmawiam teraz zresztą tylko z takimi kanaliami i degeneratami jak pan, którym jakbym kazał, to zjedliby nawet ten kawałek pomidorka z ziemi, który mi wypadł – powiedział prezes, wypijając łyk herbaty i pochłaniając ostatni kawałek kanapki.

Żółć siedział sparaliżowany, ale po chwili podniósł swoje wielkie ciało, przyklęknął obok stopy Prezesa i zjadł z ziemi kawałek unurzanego w maśle pomidora, który wypadł mu z ust. Gdy podniósł głowę, zobaczył wzrok szefa partii, który z pełną satysfakcją przypatrywał się temu gestowi całkowitego podporządkowania. Gdy Żółć usiadł po zjedzeniu pomidora, prezes spojrzał na niego i powiedział:

– Wbrew pańskiemu poleceniu, po cichu wstrzymałem kremację Juszczykowej. I nakazałem sekcję zwłok. Z materiału genetycznego pobranego od jej córki wyszło, że to pan jest jej ojcem. Oto wynik testu genetycznego.

Żółć zerknął na test i poczuł się sparaliżowany. Balbinowski kontynuował:

– Będzie pan prokuratorem generalnym. Za kilka tygodni to ogłosimy.

Żółcia zatkało.

– Potrzebuję takiego człowieka, który nie ma nic do stracenia. I niech pan pamięta. Jeżeli podniesie pan na mnie rękę albo zrobi coś niewłaściwego, to materiały z sekcji zwłok denatki wystarczą, aby wsadzić pana na zawsze.

– Zrobię wszystko co mi pan powie. Będę wierny jak pies, jak niewolnik. – Balbinowski spojrzał mu głęboko w oczy i dał znać ręką, aby Żółć wstał i się oddalił, a sam poczłapał do kuchni zamówić następne kanapki.

W tym tygodniu Żółcia czekało wielkie wydarzenie. Razem z Andrzejem dostał zaproszenie do Tarnobrzegu do samego ojca Tomasza. Powoli rozprzestrzeniały się plotki o tym, że ma zostać prokuratorem generalnym. Ojciec Tomasz musiał już o tym wiedzieć, bo zaproszenie do Żółcia poprzedził telefon ojca Hipolita. Zadzwonił do niego i właściwie zobowiązał, aby przejechał do Tarnobrzega. Odbywać się tam miało wielkie święto, podczas którego ojciec Tomasz i jego rozgłośnia miały uroczyście obchodzić pierwszą rocznicę pożegnania się z Rzymem. Wcześniej ojciec Tomasz odmówił papieżowi Janowi Pawłowi III udania się na chwalebną misję do Togo celem pracy w sierocińcu dla ubogich dzieci. Odmowa była gwałtowna i została połączona z olbrzymią krytyką papieża w mediach ojca Tomasza. Rząd zablokował wszelkie informacje o ostatecznej reakcji Rzymu, która polegała na ekskomunice zakonnika i jego towarzyszy. Nowy papież nie zamierzał obchodzić się jakoś szczególnie z krnąbrnym Polakiem, tylko rzucił na niego ekskomunikę i zabronił sprawować sakramentów. Ojciec Tomasz miał dwa wyjścia: albo podporządkować się i wyjechać do Togo, albo ogłosić wyjście z Kościoła i założenie nowego związku religijnego. Wybrał to drugie i założył Kościół Narodowo-Katolicki. W piątek miały być wielkie uroczystości rocznicowe i święcenia ojca Tomasza na biskupa tego Kościoła. Jakiś zbuntowany biskup starokatolików posiadający sukcesję apostolską miał go konsekrować. Na uroczystości miała być grupa polskich biskupów Kościoła katolickiego, którzy uznali działania papieża za zbyt gwałtowne i choć formalnie nie wstępowali do Kościoła Narodowo-Katolickiego, to swoją obecnością legalizowali jego działania.

***

Do Tarnobrzega wybrali się razem z Andrzejem Dipą, który był ulubieńcem ojca dyrektora. Jechali przez Górę Kalwarię. Ostatnio stała się ona sławna, gdyż grupa ortodoksyjnych Żydów chciała utworzyć przy zachowanej cudem synagodze mały ośrodek życia religijnego. Wówczas ojciec Tomasz zorganizował wielkie manifestacje w sprzeciwie wobec, jak to nazwał „profanacji polskiej ziemi”. I władze zakazały odbudowy synagogi i pobliskiego domu cadyka, które mogły stać się ośrodkami przyciągającymi turystów z całego świata.

Po trzech godzinach dojechali do Tarnobrzega. Na miejscu, jeszcze przed wejściem na teren kompleksu, spotkali ministra Stonowskiego i Nichuckiego. Nichucki wiele zawdzięczał ojcu Tomaszowi. Kilka lat wcześniej, gdy z życia politycznego mógł go usunąć głośny romans z sekretarką, ojciec Tomasz u znajomego biskupa załatwił mu kościelne stwierdzenie nieważności trzeciego kościelnego małżeństwa. Dotychczasowe procedury stwierdzające nieważność przebiegały bez specjalnych emocji, ale trzecie stwierdzenie wzbudziło głosy niektórych krytyków i zwolenników konserwatywnego podejścia do rodziny. Dlatego Nichucki musiał uzyskać mocne wsparcie. W końcu biskup będący znajomym ojca Tomasza interweniował u oficjała sądu, żeby nie wpisywał klauzuli zabraniającej mu ponownego ślubu kościelnego, więc Nichucki mógł ponownie się ożenić. Jego wybranka – sekretarka pięknie wyglądała w wielkiej katedrze sandomierskiej, gdzie ślub błogosławił sam ojciec Tomasz. Nichucki był bardzo dumny, że to sobie załatwił. Znajomym mówił, że można dojść do wprawy w zawieraniu nierozerwalnych związków. Znając siłę Nichuckiego, wszyscy uważali, że lepiej, aby w ten sposób rozwiązywał swoje małżeństwa, niż gdyby miało dojść do jakiegoś przykrego wypadku aktualnej małżonki. Minister finansów Jupiter Wiatr też chciał uzyskać stwierdzenie nieważności, ale mu się nie udało, bo ożenił się w Warszawie, a tutejszy biskup nie był zbyt liberalny. I przegrał biedak proces przed sądem kościelnym. Groziło mu w związku z tym, że jego oficjalny romans może zostać potępiony przez ojca Tomasza i zagrozić jego pozycji. Szczęśliwym trafem jego małżonka potknęła się w łazience. Żółć słyszał od poprzedniego szefa prokuratury, że sprawa była mocno wątpliwa, gdyż na jej rękach znaleziono ślady walki. Polecenie było jednak jednoznaczne i sprawę umorzono, oceniając, że doszło do nieszczęśliwego wypadku. Wówczas młody wdowiec mógł ponownie wziąć ślub, nie gorsząc delikatnych sumień zakonników ojca Tomasza. Tak więc Nichucki, będąc ulubieńcem ojca dyrektora, znał wszystkie zakamarki kompleksu klasztorno-kościelno-muzealno-handlowego.

Podeszli od strony straganów handlowych. Wokół kłębił się tłum. Większość z ludzi nie używała masek ani nie była jeszcze szczepiona. Nie robili sobie nic z tego powodu, bo nie wierzyli w koronawirusa. Ojciec Tomasz, który sam zaszczepił się jako jeden z pierwszych Polaków, tłumaczył im, że szczepienie się jest przejawem braku ufności w Opatrzność Bożą. Gdyż jeżeli Pan Bóg chce kogoś wezwać do siebie, to szczepionka nie powinna stanowić tamy przeciwko takiej decyzji. Najważniejsze jest jednak, aby uporządkować swoje sprawy doczesne poprzez zabezpieczenie dzieł ojca Tomasza. Jak ktoś zrobił zapis testamentowy, który media ojca Tomasza publikowały co jakiś czas jako wzór, to absolutnie nie powinien stosować szczepionki, bo mogłoby go trafić coś gorszego niż wirus. Tak więc wierni ojca dyrektora w wirusa nie wierzyli, uznając go jako element propagandy, która miała ich skłonić do nieodbywania pielgrzymek do miejsc ustalonych przez ojca Tomasza. Gdy ludzie zobaczyli Nichuckiego, powstał zgiełk. Podbiegali do niego i całowali go w dłoń. Niektóre starsze kobiety próbowały rzucić się mu na szyję, jeszcze inne chciały zdjęcie lub chociaż dotknąć ministra. Był dobrze znany z mediów ojca Tomasza jako święty człowiek. Ledwo przeszli przez tłum do wejścia, którego pilnował gruby zakonnik. Przepędzał on ciągnące się tłumy i wpuszczał tylko VIP-ów. Niektóre kobiety próbowały się przepchnąć przez furtkę, ale zakonnik doświadczonym ruchem blokował im brzuchem przejście i wywalał na zewnątrz. Gdy zobaczył Nichuckiego, uśmiechnął się szeroko, a na jego czerwonej twarzy pojawił się przymilny wyraz. Rozepchnął ludzi i zrobił im przejście. Gdy przeszli przez furtkę, zakonnik pozostawił straż współbratu, a sam poszedł za nimi. Weszli do wielkiego budynku, podjechali wielkimi schodami ruchomymi i weszli do ogromnego, bogato zdobionego pokoju. Zakonnik usiadł ciężko i zapytał Nichuckiego:

– Panowie życzą sobie przywitanie podczas uroczystości?

– A po ile dzisiaj? – zapytał Nichucki.

Dipa i Żółć przyglądali się temu, nie bardzo wiedząc, o co chodzi.

– Dzisiaj 100 tysięcy na dobry cel budowy pomnika ojca Tomasza – powiedział zakonnik.

– Z chęcią wezmę – powiedział Nichucki i wyjął gotówkę z nesesera. Zakonnik wziął pieniądze i sprawnym ruchem przeliczył przyniesioną gotówkę.

– Dzisiaj bardzo tanio – wymruczał.

– Ale przywitanie będzie pełne? – zagadnął Nichucki.

– Tak, tak jak ostatnio. Nie narzekał pan – odpowiedział współbrat ojca Tomasza.

A czy można prosić o wspomnienie również mnie? – zapytał Zółć.

Zakonnik zerknął na niego i rzucił:

– A przekaże pan dar serca do końca przyszłego tygodnia?

– Jak najbardziej – zapewnił prokurator. Uzyskał ostatnio godne wsparcie za umorzenie sprawy Wielkiego, więc posiadał dużo wolnej gotówki.

– To co mamy o panu powiedzieć? – zapytał zakonnik.

– Nie wiem, może że jestem szefem ważnej prokuratury okręgowej? – myślał głośno Żółć.

– A był pan już kiedyś w naszym sanktuarium? – zapytał

– Nie, ale byłem w Tarnobrzegu – odparł prokurator.

– No, coś się skleci. Ale rozumiem, że dar serca będzie taki jak pana Nichuckiego? – dopytał zakonnik.

– Oczywiście – zapewnił prokurator.

Zakonnik ciężko powstał, włożył pieniądze za pazuchę, po czym wyszli z pokoju. Weszli do holu, gdzie ogromny tłum VIP-ów rządowych, parlamentarnych, prokuratorskich i menadżerów spółek skarbu państwa posilał się przed uroczystością. Wszyscy wiedzieli, że nabożeństwo może potrwać nawet sześć godzin. Atmosfera była podniosła i uroczysta. Ojcu Tomaszowi zależało na obecności najważniejszych osób w państwie. Byli tam wszyscy, oczywiście poza prezesem, który przesłał list dziękczynny.

Uroczystości rozpoczęły się od podziękowań. Najpierw przeor nowej wspólnoty zakonników ojca Tomasza ogłosił, że powstał nowy zakon, którego założycielem jest ojciec Tomasz. Zakon przyjął nazwę: Tomaszowców Bosych. Wprawdzie nikt nie chodził tam bosy, ale chodziło o podkreślenie ducha ubóstwa, o którego brak oskarżali niektórzy ojca Tomasza. Przeor nowego klasztoru w nowym zakonie poinformował też, że bracia starokatolicy przysłali swego biskupa, aby udzielił święceń biskupich ojcu Tomaszowi. Informacja w tej sprawie była tak sformułowana, żeby ludzie uczestniczący w nabożeństwie nie wiedzieli, że dokonana została jakaś zmiana. Przeor odczytał następującą formułkę:

„Od starożytności lud Boży wybierał swoich biskupów. I my zebrani w naszej wspólnocie, narodowej, katolickiej, polskiej, postanowiliśmy obrać sobie za biskupa ojca Tomasza, którego wierność, pokora, ubóstwo i mądrość są znane wszystkim, a o akceptację tej decyzji poprosiliśmy papieża Jana Pawła III”.

Tłum zrozumiał, że papież mianował biskupem ojca Tomasza, i zawył z zachwytu. Ludzie chwycili się za ręce i śpiewali pień:

Abyśmy byli razem, podajmy sobie ręce

Abyśmy służyli Tomaszowi

I jego zakonowi

Nawet w najgorszej męce.

Cztery wersy były powtarzane wiele razy, a tłum powoli popadał w ekstazę, trzymając się za dłonie i kiwając się na boki.

Żółć trzymał z jednej trony rękę Stonowskiego, a z drugiej Nichuckiego. Obaj kiwali się z zapałem i wyśpiewywali pieśń. Po chwili rozniosła się nowa pieśń wychwalająca Tarnobrzeg jako miejsce, gdzie narodził się nowy Kościół.

Tarnobrzeg nasz ukochany

Gdzie od Boga nam zesłany

Przybył zakon ojca Tomasza

I ludzi cała masa.

Nichucki pochylił się nad Żółciem i powiedział:

– Te zwrotki układa sam ojciec Tomasz. Pozornie ich prymitywizm razi, ale powtarzany przekaz mnemotechniczny przez tłum jest łatwo zapamiętywany i stanowi potężny środek do zdobywania umysłów – wytłumaczył.

Po chwili tłum śpiewał niby pieśń religijną:

Bóg dał nam łaskawie

Nie w Łodzi i w Warszawie,

Lecz nad Wisłą szeroką

Tomasza z misją głęboką.

Takie pieśni trwały około godziny. Potem nastąpiło przywitanie. Witał sam ojciec Tomasz. Najpierw powiedział, że jest niegodny tego wielkiego tłumu i tak zacnego zgromadzenia. Że czuje się sługą sług bożych, którzy w pokorze i ubóstwie pracują nad żniwem pańskim. Wspomniał o lichej pomocy państwa, która w zeszłym roku wyniosła zaledwie trzy miliardy złotych dotacji dla bożych dzieł prowadzonych przez Tomaszowców Bosych. Podkreślił, że takie nędzne grosze powodują, że wiara się nie rozszerza, a bunt, który się tli w opozycyjnej części społeczeństwa, ma szansę wybuchnąć. Ojciec Tomasz ze swadą mówił:

– Są z nami prezydent i premier. Brawo! Ale oni są tylko sługami narodu. Czyż minister nie znaczy sługa? Tak więc, przyjeżdżając tutaj, nie robią nam łaski, tylko pokazują, że są naszymi sługami. Czy oni pomogli naszym dziełom? Trochę pomogli, ale nie zawsze robili to z chęcią. Czasem pewne inicjatywy mogłyby upaść, gdyby nie ludzie dobrej woli, właśnie dlatego, że pieniądze z naszych podatków nie szły na te dzieła, tylko na coś innego. Jakieś drogi, szpitale czy inne rzeczy, które są ważne, ale nie najważniejsze! – Coraz bardziej rozpalał się ojciec Tomasz. – Bo najważniejsze jest pełnienie woli Bożej, którą odczytuje i głosi nasze radio, nasza telewizja i gazety. Jeżeli ludzie nie będą odczytywali woli Bożej, to po co mają mieć nowe drogi, szpitale czy mosty? Przecież bez woli Bożej nie będą mogli ich używać. Jeżeli ktoś myśli, że będzie ich mógł używać, to się myli, gdyż dla każdego może nadejść dzień sądu, który przekreśli jego myślenie o sobie. Dlatego państwo, które jest narzędziem narodu, winno służyć temu narodowi, przede wszystkim podtrzymując jego tożsamość, a tożsamość i religia w wypadku Polski oznaczają to samo. Tak więc państwo winno wspierać religię, a wówczas słudzy tego państwa mogą liczyć na wsparcie tych, dla których ta religia jest ważna. I ten sojusz. Sojusz ołtarza z tronem daje szanse na to, aby nie zalała naszego kraju wroga, paskudna propaganda. Abyśmy byli Królestwem Ducha. Aby spełniło się słowo poety: Polska Mesjaszem Narodów. Tak więc witamy, witamy, witamy. Obok premiera i prezydenta jest z nami również nasz minister Piotr Nichucki. To on zarządza mediami narodowymi i kształtuje w pokorze duszę kultury naszego narodu. To on przybył dziś, aby swoją modlitwą wesprzeć nas. Tyle razy przyjeżdżał w cichości, aby pomodlić się w naszym sanktuarium. On robił tak z potrzeby katolickiego, polskiego serca, gdyż jest człowiekiem, w którym pobożność, wola, męstwo i rozum splatają się w jedno. Brawa dla pana ministra! – zawołał ojciec Tomasz, a cały plac, na którym odbywało się nabożeństwo, rozhuczał brawami i okrzykami pochwalnymi.

Żółć widział satysfakcję na twarzy Nichuckiego i wściekłość na twarzach Stonowskiego i innych ministrów. Wszystkich dziwiło, dlaczego akurat Nichuckiego ojciec Tomasz tak uhonorował.

Ojciec Tomasz witał jednak dalej:

– I jest z nami drogi sługa sprawiedliwości, pan prokurator Bogdan Żółć. To na jego barkach i na jego potężnym umyśle spoczywa nasze bezpieczeństwo. To on ściga niegodziwców, a chroni niewinnych przed fałszywymi oskarżeniami. To on wiedziony siłą i potęgą ducha, jasnym umysłem odkrywa zbrodnicze zamysły, które mogłyby obalić rządy w naszej ojczyźnie i doprowadzić do totalnej anarchii i chaosu. Witamy, witamy, witamy pana prokuratora Żółcia. Jego nazwisko uosabia Polskę, gdyż jest złożone jedynie z polskich, narodowych liter.

Żółć cały się płonił, widząc zazdrosne spojrzenia różnych osób. Ale wiedział, że jego pozycja bardzo się wzmocniła dzięki przywitaniu przez samego ojca Tomasza.

Po przywitaniu zaczęła się msza, która zawierała w sobie krótkie kazanie przeora wysławiające ojca Tomasza. Główną częścią mszy było ofiarowanie darów. Już po skończonym kazaniu Żółć, który siedział razem z VIP-ami na podwyższeniu, zobaczył nagle sześciu zakonników dźwigających dwanaście czarnych walizek na kółkach. Następnie ojciec Tomasz stanął przed ołtarzem, a przed nim po horyzont stanęła kolejka kół ojca Tomasza. W każdej parafii, wiosce, miasteczku istniały takie koła, które prześcigały się w zbieraniu darów dla ojca Tomasza. Przedstawiciele każdego koła podchodzili do ojca Tomasza. Po jego dwóch stronach stanęło dwóch zakonników. Jeden odbierał dary w rodzaju świec, mszałów, ornatów lub innych przedmiotów. Czasami były to kury, kaczki, barany lub kosze jaj. Drugi po prawej stronie odbierał preferowane dary pieniężne. Koperty z pieniędzmi wsadzano do walizek. Gdy walizka się napełniła, jeden z zakonników odprowadzał ją do zakrystii, gdzie pilnowało jej dwóch innych. Procesja trwała prawie cztery godziny. Ludzie podchodząc do ojca Tomasza, próbowali pocałować go w ręce, a on je chował, jakby ze wstydliwości, zawsze jednakz życzliwym uśmiechem na ustach. Dodatkowy zakonnik zajmował się przepychaniem ludzi, aby nie zatrzymywali się przy ojcu Tomaszu, gdyż chodziło o sprawne przeprowadzenie procesji. Każda delegacja próbowała coś powiedzieć od siebie, ale zwykle zaraz po wręczeniu koperty jej uczestnicy byli przesuwani dalej i ich słowa słyszał co najwyżej zakonnik stojący obok. W tym czasie ojciec Tomasz uśmiechał się do następnej grupy. Miał przy tym niewyczerpane zapasy cierpliwości i życzliwości. Każdy z przechodzących ludzi zachowywał się tak, jakby przechodził obok świętego i proroka.

W tym czasie wszyscy zebrani słuchali, jak wyczytywano nazwy poszczególnych parafii i kół, a także tego, kto ile darów przyniósł. Po raz pierwszy w tym roku lektor wyczytywał kwotę darów, aby pobudzać, jak to powiedział, do „świętej rywalizacji” poszczególne koła. To zapowiadane wcześniej odczytywanie spowodowało, że darów w tym roku było wyjątkowo dużo. Po zapełnieniu wszystkich walizek ostatnie koperty lądowały w plastikowych reklamówkach, a ostatnie delegacje były przepychane przez trzech zakonników z maksymalną prędkością przed obliczem ojca Tomasza. Wszystko przeciągało się do tego stopnia, że do ostatnich chętnych z darami podchodzili zakonnicy i pospiesznie zabierali datki, prosząc, aby resztę darów położyli przed sanktuarium po zakończonej uroczystości. Z tego powodu wierni z jednej z ostatnich delegacji poczuli się urażani tym, że nie dane im było dotknąć ojca Tomasza, zaczęli więc krzyczeć za nim. Nie chcąc dopuścić do tumultu, ojciec Tomasz zawrócił do tej delegacji, ale gdy podchodził, kobieta, która tak krzyczała, nagle padła mu do stóp i chwyciła za nogi. Ojciec Tomasz o mało się nie przewrócił. Pochylił się łagodnie nad nią, wyjął jej z ręki kopertę i wrzucił ją do ostatniej plastikowej torby. Następnie dwóch młodych zakonników sprawnie wyniosło kobietę na zaplecze.

Po procesji z darami odbyło się krótkie, trwające kwadrans, dokończenie mszy, a następnie – święcenia biskupie ojca Tomasza. W tym czasie obecni biskupi opuścili na chwilę ołtarz, na którym został jedynie biskup starokatolicki. Biskupi katoliccy chcieli uniknąć ekskomuniki za udział w święceniach biskupa bez zgody Stolicy Apostolskiej. Jednak kilku z nich w ostatniej chwili postanowiło zostać i uczestniczyć w konsekracji nowego biskupa. Ich obecność świadczyła o tym, że sprawa jest poważniejsza, niż się wydawało. Nichucki szepnął Żółciowi:

– Dzisiaj ogłoszą przełomową decyzję dla losów religii w Polsce.

– Co takiego? – szeptem zapytał prokurator.

– Zobaczysz. To Stary z ojcem Tomaszem wymyślili, aby przejąć kontrolę nad Kościołem, bo sytuacja zaczynała się wymykać – powiedział Nichucki z satysfakcją przynależną tym, którzy wiedzieli więcej.

Po święceniach nadszedł czas na podziękowania. Pierwszy do ołtarza podszedł prezydent. Dzisiaj czuł się wyjątkowo wyróżniony, gdyż nie było prezesa. Tak więc, mimo że wszyscy wiedzieli, że jego znaczenie polityczne jest żadne, to on przemawiał jako pierwszy. Bardzo się z tego cieszył. Już od dłuższego czasu szczęśliwy uśmiechał się do wszystkich. Pewnie miał powody, bo wczoraj media doniosły, że kuzyn jego stryjenki otrzymał posadę członka Rady Nadzorczej Orlenu. Był to, zdaje się, ostatni członek jego rodziny, który nie miał jeszcze posady rządowej. O kuzynie zrobiło się głośno, bo dotychczas był stróżem na stacji benzynowej. Tak więc w CV ktoś mu wpisał 10 lat doświadczenia w przemyśle paliwowym. Dlatego posłano go do Orlenu, a nie do banku lub kopalni. Prezydent podszedł do mikrofonu i rozpoczął w ten sposób:

– Powiem taaak: Szczęść Boże! Bardzo się cieszę, że dzisiaj mamy nowego biskupa Tomasza. Nie wiedziałem dotychczas, że są jacyś biskupi poza Kościołem katolickim i wspólnotami prawosławnymi, którzy mają sukcesję apostolską. Ale dzisiaj o tym się dowiedzieliśmy wszyscy. Bo ja, jak i cały naród, cały czas się uczę. Wyniesienie ojca Tomasza jest dobre dla wszystkich, bo on jest tym, który umożliwił nam zwyciężanie wrogów Kościoła i Polski. To on zbudował media, które głosy katolików przekazują na rzecz Dobra i Uczciwości. Bez niego ojczyzna nasza nie byłaby tak piękna i tak dobra dla swoich najlepszych synów.

Tak, Szanowni Państwo, jest moc. Powiem tak, jako człowiek niezłomny nie pozwolę, aby to dobro zostało zniszczone przez nieobliczalne siły protestu. Te siły dotarły niestety również do Rzymu i zakłóciły relacje między Polską a Stolicą Apostolską. Z tego powodu ja postanowiłem, że czas skończyć z taką niesprawiedliwością, z jaką potraktowano Patriarchę Naszego Narodu – księdza biskupa Tomasza. Dlatego rząd i ja, za zgodą samego pana prezesa, postanowiliśmy wypowiedzieć konkordat i przyjąć ustawę, w której całość Kościoła Polskiego będzie od teraz podporządkowana pod nowego biskupa Tomasza. Tych, którzy się temu sprzeciwią, ostrzegam, że może ich dosięgnąć surowa ręka sprawiedliwości. Wszyscy biskupi polscy będą musieli złożyć hołd posłuszeństwa biskupowi Tomaszowi. Takie rozwiązania są już od dawna na Ukrainie, na Białorusi, w Rosji, w Rumunii, Anglii i w wielu innych krajach. Każdy naród ma prawo swoją organizację kościelną dopasować do swojej własnej tradycji, do swego temperamentu. Nie będą nam tu w obcych językach mówić, co mamy robić. Do tej nowej organizacji dołączą biskupi, którzy zostali ostatnio usunięci pod fałszywymi zarzutami, że nie walczyli z przestępczością seksualną. Rzym, zwiedziony fałszywymi informacjami, usunął najlepszych biskupów, którzy od lat wiernie służyli narodowi i Kościołowi. Te decyzje są nieakceptowalne! Powrót do konkordatu będzie możliwy dopiero wtedy, gdy te niegodziwości zostaną usunięte i suweren zyska prawo do akceptowania nominacji na poszczególne diecezje. Zwróćmy uwagę na biskupa Jabola. On zawsze wiernie bronił dzieł ojca Tomasza. I co? Za byle zarzuty jakichś internetowych trolli i podłe pomówienia rzekomo pokrzywdzonych, których podżegacze już znaleźli się w aresztach śledczych, dymisjonować biskupa, który ma tyle zasług? Na to naszej zgody nie ma! Nie ma zgody na arbitralne decyzje osób będących pod wpływem wyimaginowanej wspólnoty Unii Europejskiej. Nie ma zgody na to, aby naszą tożsamość kształtowali ludzie, którzy są nam narzucani z Zachodu. Polscy biskupi mają być polscy! Mają czuć serce naszego narodu. Mają być jednością z tym narodem. Dotychczasowa praktyka nominowania biskupów z Rzymu musi się zakończyć! – krzyczał prezydent.

Żółć dopiero teraz zdał sobie sprawę, że Dobro i Uczciwość postanowiło zerwać konkordat i wprowadzić Kościół Narodowy z patriarchą ojcem, a od dziś – biskupem Tomaszem. Na jego stronę mieli przejść wszyscy biskupi, którzy zostali ostatnio usunięci przez Rzym na fali skandali obyczajowych i ich ukrywania. Pełni goryczy opuszczali swoje diecezje, a teraz mieli do nich wrócić wprowadzani przez policję. Ponieważ katolickie media były kontrolowane całkowicie przez koncern ojca Tomasza lub przez Nichuckiego, który przez ostatnie lata zatrudnił w mediach rządowych wszystkich dziennikarzy katolickich mediów, to wierni nawet się nie dowiedzą o dokonywanych zmianach. Dziennikarze tych mediów pracowali na dwa etaty i oczywiście w mediach rządowych zarabiali dziesięć razy więcej niż w mediach należących do biskupów. Ich lojalność była więc oczywista. Rząd mógł liczyć na szybkie przejęcie diecezji i niepoinformowanie wiernych o tym, że już nie są częścią Kościoła katolickiego.

Akcja widocznie była od dawna przygotowana, gdyż prezydent zaczął nagle ogłaszać nowych biskupów większości diecezji. Część z nich była emerytowanymi biskupami, których usunął papież, część była księżmi, ale największą grupę stanowili bracia z zakonu ojca Tomasza.

Gdy nabożeństwo dobiegało końca, sektor VIP powoli zbierał się do wyjścia. Tłoczyli się w ciasnych korytarzach, aby jak najszybciej dostać się do sali, w której miało być przyjęcie z okazji sakry biskupiej. Żółć przeciskał się razem z Nichuckim i Stonowskim, kiedy nagle zagrodził im drogę stały bywalec mediów ojca Tomasza i niezwykle wpływowy polityk Dobra i Uczciwości Antoni Kilbowski. Chwycił Żółcia za klapy marynarki i zaczął szybko mówić:

– Umorzyliście sprawę zamachu na mnie! Wszystko składało się w jedną, przerażająco logiczną całość. – krzyczał. – Jechałem z pośpiechem od ojca dyrektora, noc, ciemno, prędkość. I nagle huk, trzask, krzyki ludzi. Zatarasowali mi drogę, żeby mnie zabić! Specjalnie zrobili pułapkę na mnie, żebym zginął. A wy co żeście zrobili? Umorzyliście! Wzywałem, błagałem, abyście wszczęli sprawę o zamach stanu, a przynajmniej o usiłowanie zabójstwa, a wyście umorzyli ze względu na brak dowodów dostatecznie potwierdzających popełnienie czynu zabronionego. I co z tego, że jechaliśmy 200 na godzinę. Spieszyłem się na spotkanie klubu!

Żółć próbował wbić się w potok słów rozgniewanego polityka, ale był bez szans.

– Czy pan nie widzi, że sprawę trzeba wznowić! Próbowano mnie pozbawić życia. – krzyczał Kilbowski.

Żółć, z trudem ukrywaną złośliwością, wreszcie odpowiedział:

– Chyba był to zamach samobójczy, bo dwoje „blokujących” zginęło zmiażdżonych przez pana pancerne auto.

– No i co z tego? – odpowiedział były minister. – Przecież dla zamachowców straty, przy szansie na zabicie mnie, musiały zostać uznane za akceptowalne. A pan, co by chciał? Że widzimy blokadę i nie próbujemy się przebić? Przecież to oczywiste. To była obrona konieczna. A wy, zamiast oskarżyć tych pozostałych przy życiu tchórzy, to jeszcze mi mówicie, że byliście mili, że mojemu kierowcy zarzutów nie postawiliście – cedził przez zęby Kilbowski.

– Pan minister zapomniał dodać, że po tym wypadku, na pana polecenie, oddaliliście się z miejsca zdarzenia, nie udzielając pomocy rannym ofiarom. Być może jedna z nich przez to zmarła – odpowiedział Żółć, gdyż akurat tę sprawę znał, ponieważ jego poprzednik na funkcji szefa prokuratury na głowie stawał, żeby sprawę umorzyć. Na dobrą sprawę zarzuty powinien mieć zarówno kierowca, jak i Kilbowski, który według zeznań ochrony wymuszał jazdę z prędkością 200 kilometrów w terenie zabudowanym.

– Jest pan bezczelnym draniem – rzucił Kilbowski. Wbił w Żółcia przenikliwe oczy i wolno wycedził: – Niech pan pamięta, że istotą polityki jest to, kto kogo może wsadzić za kraty. Otóż pan nie może mi nic zrobić. Za dużo wiem o prezesie. Natomiast ja mogę w sprzyjających okolicznościach wygrzebać to, co tam na pana mają Stonowski i spółka, i nagłośnić.

Żółciowi pot zaczął spływać po plecach, od razu więc zmienił ton.

– Panie ministrze, oczywiście zajmiemy się tym natychmiast. Może rzeczywiście zbyt pochopnie przyjęto, że sprawcy nie zamierzali pana zabić. Jak tylko wrócę do Warszawy, to natychmiast polecę, aby przyjrzeć się sprawie – zapewnił Żółć.

– Nie macie przyjrzeć się sprawie – rzucił krótko i twardo Kilbowski – ale postawić zarzuty sprawcom i wsadzić ich do aresztu.

Twarz mu się zmieniła. Już nie wyglądał zupełnie na nawiedzonego wariata, za którego pewnie chciał uchodzić, tylko za złego do szpiku kości cynika, który każde kłamstwo może ogłosić jako prawdę i każdą prawdę jako kłamstwo.

Żółć przeklinał się w duchu, że potraktował go jak wariata, gdy tymczasem było widać, że Antoni nie tylko nie jest wariatem, ale dodatkowo korzysta z faktu, że ludzie go za takiego uważają. Kilbowski klepnął go protekcjonalnie po plecach i zapewnił:

– Jeszcze wyjdziecie na ludzi! I niech pan pamięta: polityka jest zawsze ponad prawem. – Po czym Kilbowski mrugnął do niego okiem. Zmienił znowu minę na minę fanatyka i szaleńca i zniknął w przechodzącym obok tłumie, zmierzającym do środka sali.

Żółć podążył w tym samym kierunku. Przepychał się wśród różnobarwnego tłumu, aby wreszcie znaleźć się przy uginającym się pod luksusami stole. Potrawy reprezentowały 12 najlepszych kuchni świata i były przygotowywane przez najlepsze restauracje w Polsce. Na górze każdego stołu stały butelki szampana Crystal, które kosztowały ponad pięć tysięcy złotych każda. Butelki fachowo otwierali klerycy zakonu ojca Tomasza. Cała sala pstrzyła się zresztą różnymi habitami oraz twarzami ważnych ludzi w kraju. Byli tu ministrowie, prezesi, posłowie, senatorowie. Każdy z nich chciał się dopchać do ojca dyrektora, pocałować go w dłoń i pogratulować sakry biskupiej. W pewnym momencie, gdy Żółć zajadał kanapki z kawiorem, jakiś zakonnik podszedł do niego i rzekł:

– Biskup Tomasz chce pana na chwilę widzieć. Proszę pójść za mną.

Żółć przeszedł przez tłum, połykając do końca kanapkę i po minięciu kilkudziesięciu drzwi wszedł do salki, gdzie siedział już biskup Tomasz w towarzystwie prezydenta i premiera. Biskup Tomasz wstał, podszedł do Żółcia i zaciągnął go do małego pokoiku obok. Tam przytulił go, mówiąc:

– Bogu niech będą dzięki za szczerych patriotów i obrońców ojczyzny. Chciałem panu osobiście podziękować za pomoc dla naszego wychowanka Zdzisława Karpia. Przezacny to chłopak, zdolny, dobrze wychowany, pobożny patriota. Czasem może i słabość jakaś mu się zdarzy, jak to u młodych, ale wtedy do spowiedzi, Alleluja i do przodu! Nie ma co się zadręczać. Próbowano go wsadzić do więzienia. Gdy się dowiedziałem, to zaraz panu premierowi powiedziałem, że taki szef prokuratury, który się takich bezeceństw wobec niewinnych dopuszcza nie może być jej szefem. I zażądałem zmiany, aby przyszła jakaś osoba bardziej zaufana, uczciwsza i przede wszystkim rozumiejąca powagę sytuacji. I dobrze, że pan od razu się z tymi oszczerczyniami rozprawił, bo jeszcze skrzywdziłyby kogoś innego. Mało to takich sytuacji? Bez przerwy się słyszy o jakiś nieudowodnionych oskarżeniach pod adresem zacnych osób. Sam znam ludzi, którzy takie niegodziwości więzieniem przypłacili. Straszna to krzywda i zgorszenie dla ludzi. Szczególnie jeśli dotyczy ludzi Kościoła. Nawet jeśli komuś się jakaś słabostka przydarzy, to czy należy do rozgłaszać, aby lud wierny się gorszył? Kościół takiego człowieka winien skazywać po cichu na pokutę i wyznaczać nowe zadania, bo człowiek bez pracy może popaść w depresję. Dlatego już nie mogłem tego rzymskiego Kościoła wytrzymać. Samobiczowanie weszło na taki poziom, że najlepszych naszych biskupów miała objąć zgubna lustracja zachowań. To skandal! I dlatego tacy ludzie jak pan, którzy pobożność łączą ze skutecznością, są nam szczególnie potrzebni – zakończył biskup Tomasz.

Żółć skromnie spuścił głowę, myśląc sobie, że ten młody Karp miał większe znaczenie niż mu się wydawało. Biskup Tomasz wyraźnie miał słabość do tego chłopaka.

Biskup kontynuował:

– Ale i ja mam drobną sprawę. – Żółć przyzwyczaił się już, że każdy ma jakąś drobną sprawę w prokuraturze, ale przezornie milczał i słuchał. – Otóż, proszę pana prokuratora, otrzymaliśmy w testamencie od wspaniałej kobiety wielki obszar ziemi w Wielkopolsce. Piękna okolica, pałac, las, park i pola. Chciałem tam urządzić skromny dom wypoczynkowy. I niech pan sobie wyobrazi, że dwójka młodych, agresywnych ludzi zamieszkujących domek pod pałacem twierdzi, ze testament został sfałszowany czy wymuszony, a oni mają notarialny testament, w którym ich wyposażono małą, ale ważną działką z domkiem, gdzie mieszkają, w zamian za 20 lat opieki nad staruszką. Tyle że ten testament notarialny jest starszy niż nasz, młodszy testament ustny wygłoszony wobec nieskalanych świadków. I próbują się awanturować, pisać, donosić. Niech się pan łaskawie tym zajmie, a będzie pan miał we mnie wdzięcznego orędownika. To źli ludzie są. Dla niepoznaki się zajmowali tą staruszką, aby nas z najcenniejszej części majątku ograbić. Myślę, że można ich nawet oszustami nazwać – zasugerował świeżo konsekrowany biskup Tomasz.

Żółć ochoczo podchwycił sugestię.

– Oczywiście, biskupie dyrektorze, ludziom tym postawimy zarzuty tak szybko, jak to możliwe. Myślę, że jeszcze w tym tygodniu zawitamy do nich o 6.00 rano. Nazwisko tylko poproszę.

– Domaniewscy. Andrzej i Agata. Bardzo źli ludzie. I wrodzy Kościołowi i Polsce. – Po tych słowach biskup-dyrektor zamyślił się i zmienił temat: – A jak się panu podoba nasze sanktuarium? Piękne, prawda? I tyle ludzi dzisiaj przyjechało. Niech pan nie myśli, że ja sakrę biskupią wziąłem przez próżność. Nie. Ja nie mam nic i niczego dla siebie po śmierci nie wezmę. Ja wszystko dla Boga i Polski robię. Rzym chciał mnie wysłać do Afryki, bo chcieli zniszczyć nasz naród. Oni tam w Rzymie już od wielu lat czyhają tylko, aby mnie obalić. Jeszcze pamiętam trzydzieści lat temu ledwo przeżyłem atak na siebie. O mało mnie nie odwołali. Na szczęście stanął przy mnie przeor i obronił mnie. To wszystko, nawet to zerwanie z Rzymem, to robię dla Polski. I dla Kościoła, który papież chce zamienić w modernistyczny kołchoz. Dość tego pomiatania katolikami! My mamy walczyć o Kościół triumfujący! I księża, i biskup nie mogą podlegać pod osąd świeckich, bo reprezentują Boga na ziemi. Już Innocenty IV mówił o zakazie sądzenia księży przez sądy świeckie. A co się teraz porobiło? Każdy może księdza albo biskupa oskarżyć i kłopotów mu narobić. Jeszcze tylko u nas, w Polsce, szacunek dla stanu duchownego jest zachowywany. Reszta świata zeszła na psy. I dlatego od nas musi się zacząć odrodzenie Kościoła. Przepowiadała mi to już dawno pewna prorokini grecka Vasula Riden, która pierwsze pieniądze na moje media zebrała. Że odnowię Kościół i odbuduję jego potęgę. Ona też nie należała do rzymskiego Kościoła, ba nawet ją ten uparty starzec Jan Paweł II wyklął, gdy książki cenne sprzedawała. Ona mi powiedziała, że zostanę biskupem. Czy pan nie wie, że z Polski właśnie ma wyjść iskra, która ogarnie cały duchowy świat? I z tą właśnie iskrą pan rozmawia – powiedział zakonnik, spuszczając skromnie oczy.

Żółć nie bardzo wiedział, czy biskup-dyrektor, który przed chwilą wydawał się taki praktyczny, z niego kpi, czy też rzeczywiście wierzy, że ma specjalną misję. A może po prostu boli go fakt zerwania z Rzymem, przypieczętowany dzisiejszymi święceniami. Więc na wszelki wypadek milczał. Po chwili do pokoiku wszedł Nichucki. Przytulił biskupa-dyrektora.

Biskup Tomasz powiedział do niego:

– Oj, jakiego dobrego prokuratora mi przywiozłeś. Mądry i uczynny. Już mi mówił o nim marszałek Rzepa, gdy odpoczywaliśmy chwilę na Dominikanie, ale nie sądziłem, że to tak dobry człowiek.

Nichucki się uśmiechnął.

– To dobrze, że się ojcu podoba, bo jest szansa, że niedługo zostanie prokuratorem generalnym. Sam prezes ponoć dobrze go ocenił.

Żółciowi z dumy aż dech zaparło, ale po chwili Nichucki wziął ojca Tomasza pod ramię i zabrał go z powrotem do premiera. Mieli dyskutować kolejną transzę pomocy państwa na budowę przez fundację biskupa-dyrektora farmy wiatraków na Bałtyku. Żółć słyszał o tej fundacji jako o jedynej w Polsce zarejestrowanej jako wiecznie przynależąca do fundatora, a nie jak pozostałe – dożywotnio. Ponoć dzisiaj wyświęcony biskup nie bardzo wierzył we własną śmierć.

Żółć wyszedł na korytarz, gdzie spotkał Stonowskiego czekającego na posłuchanie u biskupa-dyrektora. Podszedł do niego i zapytał:

– Panie ministrze, a niech pan powie, te manifestacje opozycji to poważne są?

Stonowski spojrzał na niego i rzekł:

– Gdyby oni się zjednoczyli pod jakimś sensownym programem, to na taczkach by nas wywieźli. Ale ciągle się kłócą i ciągle radykalizują. Już wiele razy mieliśmy więcej szczęścia niż rozumu. Nas manifestacje nie obalą. Ale nas mogą obalić demonstracje plus zbliżające się wybory. Wówczas może być krucho. Mam jednak nadzieję, że Stary coś poradzi, bo on zawsze dawał radę coś wymyśleć.

Żółć zerknął na niego z niepokojem. Perspektywa, że Dobro i Uczciwość mogłoby stracić władzę, wydawała mu się mało realna, ale też i przerażająca. Partia opanowała wszystko, ale ludzie coraz bardziej odczuwali kryzys ekonomiczny we własnych kieszeniach. Już nie przekonywały zapewnienia puszczane w telewizji, że rozwijamy się szybciej niż inni. Coraz większy rozziew pomiędzy rzeczywistością a propagandą powodował coraz gorsze nastroje. Gdy przechadzali się pięknym korytarzem, do Stonowskiego podszedł Klemens Marchewa szef struktur Dobra i Uczciwości w nowo utworzonym województwie łomżyńskim. Poprawił marynarkę, która ledwo się dopinała na wielkim brzuchu. Pomiędzy guzikami opiętej koszuli widać było owłosioną skórę. Chwycił Stonowskiego za ramię i powiedział:

– Przecież prosiłem pana ministra! Przekazywałem, że mój kuzyn jest człowiekiem wielkiego zaufania i jego praca w centrali policji znacząco usprawniłaby naszą walkę z przestępczością.

– Tak, panie pośle – wycedził Stonowski – ale ten pana kuzyn, a raczej trzeci mąż kuzynki, ma wykształcenie jedynie podstawowe, a jedyną pracą, jaką wykonywał, była praca kierowcy w leśnictwie. Jak ja mogę go dać do centrali policji? Gdybym miał jakąś spółkę Skarbu Państwa albo agencję, albo chociaż bank państwowy, ale policja musi być sprawna, bo od jej sprawności zależy nasz los – zakończył.

– Panie ministrze, brak godnej pracy jest demoralizujący. To człowiek do szpiku kości lojalny, a pan wie, że jak jednego z naszych zostawimy na lodzie, to inni mogą pomyśleć, że nie warto się do nas przyłączać. Więc niech pan to załatwi, a posłowie ziemi łomżyńskiej zawsze będą z panem. – Po tych słowach Marchewa wcisnął Stonowskiemu kopertę z CV do kieszeni i pochylił się nad nim, próbując coś jeszcze powiedzieć. Żółć jednak nic nie usłyszał, bo w tym samym momencie zadzwonił jego telefon.

Dzwonił szef Służby Ochrony Narodu.

– Panie prokuratorze, mamy wypadek niedaleko Tarnobrzega. Samochód pani wicepremier Genowefy Purchawy został uderzony przez cywilne auto. Niestety, w aucie zginęły dwie osoby, w tym dziecko. Czy mógłby pan prokurator udać się tam i przejąć śledztwo, bo tutejsza policja, która już przyjechała na miejsce zdarzenia, staje się agresywna wobec moich chłopców. Mógłbym dzwonić do lokalnej prokuratury, ale przecież pan może podjąć czynności, gdy pan przyjedzie pierwszy na miejsce zdarzenia. – Żółć zgodził się natychmiast i już po chwili zmierzał na miejsce limuzyną SON.

Gdy przyjechał, na jezdni leżały w workach dwa trupy, w tym jedno dziecko. Przód samochodu pancernego wicepremier Purchatej wbił się w tył małego renault clio. Clio było całkowicie zmiażdżone. Do wypadku doszło na światłach. Clio musiało zatrzymać się przed przejściem dla pieszych i zostało uderzone z potworną siłą z tyłu. Obok pancernego audi siedział kierowca SON i podśpiewywał sobie. Obok niego stało dwóch policjantów, domagając się dmuchania w urządzenie do badania poziomu alkoholu w wydychanym powietrzu. Żółć podszedł do nich i pokazał legitymację prokuratorską. Policjanci opowiedzieli o zdarzeniu:

– Panie prokuratorze, wygląda na to, że kierowca pancernego audi nie zauważył świateł i wjechał w stojące przed pasami renault. Pasażerka i jej dziecko zginęli na miejscu. Renault uderzyło też przechodzącego pasami starszego mężczyznę. Znajduje się już w szpitalu. W samochodzie przewożona była wicepremier Genowefa Purchawa. Funkcjonariusze SON wynieśli ją z samochodu i zabrali do drugiego.

Żółć zapytał, czy coś się pani premier stało.

– Nie – odpowiedział policjant, który był pierwszy na miejscu zdarzenia. – Wygląda na to, że wypadek jej nie obudził, a charakterystyczne pomrukiwanie oraz zapach świadczyły o stanie upojenia alkoholowego pani premier. Zresztą nie tylko jej. Kierowca rządowego audi wygląda na pijanego w sztok. Od pół godziny siedzi na ziemi i podśpiewuje, zupełnie nie zdając sobie sprawy, że zabił dwoje ludzi. Myślimy, panie prokuratorze, aby przewieźć go do izby wytrzeźwień, a następnie oddać do dyspozycji prokuratury. Kobieta, która zginęła, jest żoną brata jednego z policjantów i panuje u nas straszne oburzenie.

Żółć zamyślił się chwilę i odpowiedział:

– Wydaje mi się, że renault zahamowało gwałtownie przed pasami, na które wtargnął pieszy. Trzeba zweryfikować, czy nie mieliśmy sytuacji, w której zarówno kierowca renault, jak i audi nie mogli nic zrobić, bo na jezdnię wtargnął pieszy. Takie rzeczy się zdarzają. Natomiast to, co panowie biorą za upojenie alkoholowe kierowcy, może być szokiem. Dopóki nie ma zrobionych badań krwi, nie wiemy, co się stało.

Następnie podszedł do kierowcy.

– Proszę wstać! – zażądał.

Kierowca, zataczając się, wstał z ziemi.

Żółć chwycił go za rękę i podprowadził do samochodu SON, który nadal czekał na poboczu. Siedziało tam dwóch funkcjonariuszy SON. Żółć przekazał im kolegę, polecając pojechać do szpitala na badanie krwi. Wiedział, że w takiej sytuacji funkcjonariusze wydelegują jakiegoś innego do oddania krwi i będzie po krzyku. Następnie kazał się zawieźć do szpitala, w którym leżał pokrzywdzony mężczyzna. Zamierzał go zatrzymać i postawić zarzuty spowodowania wypadku. W szpitalu razem z policjantem udał się do dyrektora i pokazał legitymację, mówiąc:

– Przebywa u was pokrzywdzony w wypadku na ulicy Sienkiewicza. Muszę niestety postawić mu zarzuty i przesłuchać go na okoliczność wypadku. W takich sytuacjach działanie błyskawiczne jest jedyną szansą, aby ustalić przebiegiem zdarzeń.

– Żółć zostawił policjanta przed drzwiami.

Starszy mężczyzna leżał na łóżku. Nazywał się więcej niż pospolicie, bo Bogdan Kowalski. Miał szczęście, gdyż w wyniku uderzenia przewrócił się i tylko złamał nogę. Żółć zapytał go najpierw o zdrowie, wypytał, czy coś mu zniszczono, zapewniając, że ubezpieczalnia sprawcy wszystko mu zwróci. Dowiedział się, że mężczyzna ma uszkodzone spodnie, okulary i płaszcz. Chwilę pożartowali, że spotkało się dwóch Bogdanów. Następnie przystąpił do przesłuchania. Żółć zamruczał pod nosem zarzuty spowodowania wypadku ze skutkiem śmiertelnym przez wtargnięcie na jezdnię przed nadjeżdżające renault. Kowalski zeznał następująco:

„Gdy zbliżyłem się do pasów, zobaczyłem zielone światło. Popatrzyłem w prawo, gdzie zatrzymało się przed pasami reanault prowadzone przez młodą, ładną kobietę. Wszedłem na pasy, gdy nagle z prawej strony zaczęło nadjeżdżać z wielką prędkością audi. Tuż przed renault zaczęło ono hamować, ale i tak uderzyło w samochód z wielką siłą. Ruszyłem do przodu, aby nie zostać uderzony przez uderzone renault. Niestety nie zdążyłem, samochód otarł się o mnie i przewrócił mnie. Tak złamałem nogę. Widziałem jeszcze, jak drugi samochód podjechał i wyciągnęli kierowcę i pasażerkę audi. Obydwoje wyglądali na pijanych. Pasażerkę odniesiono do drugiego audi, a kierowca usiadł na ziemi i zaczął bełkotać. Czekając na karetkę, widziałem, jak pasażerka przed wsadzeniem do drugiego samochodu wymiotowała na ulicę. Więcej nie pamiętam”.

Żółć zaprotokołował następująco:

„Gdy podchodziłem do pasów dla pieszych, zobaczyłem czerwone światło. Licząc, że zdążę przed nadjeżdżającym renault, wszedłem na pasy. Usłyszałem gwałtowne hamowanie renault i po chwili równie gwałtowne hamowanie audi. Niestety renault zatrzymało się tak gwałtownie, że audi nie zdążyło wyhamować i je zmiażdżyło. Po wypadku widziałem, jak wicepremier Genowefa Purchawa próbowała ratować osoby z renault, ale mimo starań nie udało się ich odratować. Po upewnieniu się, że czekam na kartkę i nic poważnego mi nie jest, wicepremier odjechała. Jej kierowca był w szoku z powodu wypadku. Przyznaję się do winy i przepraszam za nagłe wtargnięcie przy czerwonym świetle na pasy. Bardzo mi żal zmarłej kobiety i jej dziecka. Czuję się za to odpowiedzialny”.

Po zakończeniu protokołu podsunął go do podpisu, nakazując jeszcze napisać, że protokół odpowiada wyjaśnieniom. W czasie podpisywania przez Kowalskiego, który nie miał naprawionych okularów zaczął, mu mówić, jaka kara czeka sprawcę z audi i że potrzebuje szybkiego podpisu, aby ten nie uszedł sprawiedliwości. Gdy tylko Kowalski protokół podpisał, Żółć zabrał go, a następnie wezwał towarzyszącego mu policjanta, aby zatrzymał podejrzanego i przewiózł do izby zatrzymań na komisariat. Gdy mężczyzna próbował coś krzyczeć w sprzeciwie, Żółć zatrzasnął drzwi za sobą i dał znać Nichuckiemu, że potrzebna jest szybka interwencja mediów narodowych, bo chciałby wygłosić za kilka minut oświadczenie sprzed szpitala. Gdy Żółć oczekiwał na przyjazd mediów, policjanci wywozili na wózku skutego Kowalskiego. Zaczął on coś krzyczeć za prokuratorem, ale ten tylko wzruszył ramionami i spokojnie żuł gumę. Odkąd rzucił palenie, żucie gumy go uspokajało. Pomyślał też, że Nichucki mógłby mu załatwić nocleg u ojca Tomasza, bo z pewnością będzie musiał pójść na sprawę aresztową. Stonowski już załatwił fax z centrali prokuratury, który upoważniał go do prowadzenia tej sprawy i decydowania o wszystkim. Wiedział więc, że jutro odbędzie się posiedzenie aresztowe, a on musi się na nim stawić. Gdy po 15 minutach opuszczał szpital, czekały już na niego media narodowe. Ustawił się w poważnej pozie i powiedział do kamer:

– Przed chwilą zakończyły się czynności ze sprawcą dzisiejszego wypadku w Tarnobrzegu. Sprawca przyznał się do winy i przeprosił za swoje zachowanie. Wstępnie postawiono mu zarzut doprowadzenia do wypadku komunikacyjnego, ale nie jest wykluczona późniejsza zmiana kwalifikacji czynu, jeżeli się okaże, że motywem działania sprawcy był jakiś rodzaj agresji wobec pani wicepremier. Pani wicepremier przeszła rutynowe badania lekarskie i jej życiu na szczęście nie zagraża niebezpieczeństwo. Niestety, w wyniku działania sprawcy zginęły dwie osoby. Prokuratura zabezpieczy dziś majątek podejrzanego na poczet zadośćuczynienia dla rodziny zmarłych.

Żółć musiał zostać w Tarnobrzegu, aby na drugi dzień móc dopilnować aresztu dla Kowalskiego, więc skorzystał z zaproszenia Nichuckiego na kolację z biskupem Tomaszem.

Kolacja odbyła się w centralnym budynku kompleksu klasztornego. Została podana w wielkiej jadalni, której okna zdobiły witraże ze scenami z życia ojca Tomasza. Najpierw był witraż z narodzin, potem z wstąpienia do zakonu, następnie było założenie mediów, różne uroczystości, a ostatni witraż przedstawiał ojca Tomasza już w szacie biskupiej. Widocznie ukończono go tuż przed uroczystością, bo miał jeszcze kilka szybek białych, niewypełnionych kolorami. Na środku stołu stał wielki świecznik, który oświetlał ogromnymi świecami liczne potrawy ułożone na stole. Ojciec Tomasz zajmował honorowe miejsce, obok niego siedział prezydent, a po drugiej stronie – premier. Pozostali goście należeli do najbardziej zaufanych oficjeli partii rządzącej i zakonu ojca Tomasza. Na kolację oczywiście nie zaproszono jednego z renegatów zakonnych – ojca Jana, który opuścił zakon w chwili, gdy ojciec Tomasz zerwał z Rzymem. Był on twórcą całego przekazu ewangelizacyjnego mediów ojca Tomasza i tak naprawdę autorem siły, którą ten posiadał, gdyż program ten przyciągnął ludzi do mediów ojca Tomasza. O dawna był przez ojca Tomasza prześladowany i już nie miał wstępu do mediów. Otoczenie ojca Tomasza nienawidziło go, gdyż przypominał im o wartościach, gdy tymczasem oni pragnęli dokończyć program wywierania wpływów na władzę Mimo to dotychczas czasami pokazywał się w kompleksie klasztornym. Jednak ostatnio ogłosił, że pozostaje przy rzymskim kościele, i opuścił zakon. Jeden z biskupów, o których wiadomo było, że się nie podporządkuje poleceniu rządowemu, przygarnął go do swojej diecezji. Kolacja była poświęcona właśnie tym buntowniczym biskupom, którzy nie chcieli się zgodzić na zerwanie z Rzymem. Zakon i partia miały ustalić, co z nimi zrobić. Oczywiście po akceptacji przez Starego.

Żółć rozsiadł się wygodnie obok Nichuckiego i zapytał:

– Co się będzie działo?

– Robimy plany, jak wzmocnić ojca Tomasza – szepnął Nichucki.

– Ty też masz rolę do odegrania, szczególnie wobec tych biskupów, którzy łamią jedność Kościoła w Polsce.

– Będziemy mieli na każdego coś miłego – odpowiedział Żółć.

– Od dawna już CAP zbiera na nich kwity, to każdemu się coś przylepi. Ponoć w przyszłym miesiącu mają zaakceptować cię na prokuratora generalnego.

Po chwili ucichli, bo zaczął mówić biskup Tomasz:

– Witam wszystkich szanownych gości, a przede wszystkim sekretarza pana prezesa Adama Wyciorę oraz oczywiście prezydenta i premiera. – Jak panowie wiecie, ze względu na zdradę świętej wiary katolickiej, jakiej dopuścił się tak zwany Biskup Rzymu, zostaliśmy zmuszeni, utrzymując pełną ortodoksję, powołać Kościół Narodowo-Katolicki. Zrządzeniem Opatrzności Bożej przyszło mi pełnić trudną misję biskupa, a za chwilę prymasa tego Kościoła. Niestety niektórzy biskupi polscy okazali się trwać w uporze, mimo że przekonywałem ich osobiście, a także przekonywał ich minister Nichucki i Stonowski. Nadal niektórzy odmawiają podpisania deklaracji założycielskiej. Tym samym wykluczają się ze wspólnoty narodowej, stają odszczepieńcami, ćwierć-Polakami. Nie uczestniczą już w naszym posługiwaniu, będąc przedstawicielami obcego państwa, jakim stał się Watykan w związku z zerwaniem relacji dyplomatycznych, co nastąpiło wczoraj. Z kraju będzie wydalony nuncjusz, a nuncjatura zostanie zamieniona w moją rezydencję. Dzisiaj musimy jednak postanowić, aby zło, które objawia się w buncie tych niegodnych biskupów, nie rozprzestrzeniło się na nasze biedne owieczki, które i tak są podburzane przez Radio Watykańskie do oporu wobec decyzji władzy i naszego Kościoła. Dlatego ten problem musimy załatwić szybko. Jak dobrze wiecie, od lat powtarzano uporczywe plotki i wznoszono oskarżenia przeciwko wielu wspaniałym biskupom o ukrywanie, tolerowanie, a nawet praktykowanie niegodziwej sodomii. Część z nich dotyczyła rzekomego wykorzystywania dzieci. Oczywiście oskarżenia te zostały oddalone, ale, jak to mówią, nie ma dymu bez ognia. Patrząc na tych krnąbrnych biskupów, którzy się dzisiaj popisują tak wielką pychą, nie trudno zgadnąć, że i inne liczne grzechy na nich ciążą, skoro pycha jest tak rozbuchana. Przepaść woła przepaść – jak mówi Pismo Święte. Skoro w małej rzeczy jesteś niewierny, to i w wielkiej będziesz niewierny. Otóż tym bardziej, skoro w wielkiej rzeczy, jaką jest patriotyzm, są niewierni, to i w drobnych grzechach sodomii i pedofilii pewnie byli ci niegodziwcy niewierni. Dlatego też w porozumieniu z naszym kochanym rządem ogłosimy prawdę o tych szubrawcach. Zwalimy na nich wszystkie przypadki, które tak skrupulatnie różni nadgorliwcy zbierali, i postawimy im zarzuty. Jest z nami dzisiaj człowiek, który już z niejednego problemu Polskę ratował. Człowiek bogobojny, uczciwy, patriota mający wszelkie zadatki na męża stanu: witam w naszym gronie prokuratora Bogdana Żółcia. Jak wiem od pana prezesa, już niedługo pan prokurator zostanie szefem naszej prokuratury. To człowiek niezwykły w swej sprawności. Nawet dziś sprawnie przeprowadził śledztwo pozwalające uniknąć pomówienia naszej drogiej wicepremier Purchawy, która mogłaby mieć drobne problemy wizerunkowe, gdyby nie sprawne wykrycie, ujęcie i zatrzymanie rzeczywistego sprawcy wypadku, a być może nawet zamachu.

Żółć podniósł się, gdy wszystkie oczy spoczęły na nim, i skromnie spojrzał z wdzięcznością na biskupa Tomasza. Następnie chwycił kieliszek szampana i wzniósł toast:

– Za prymasa Polski, biskupa Tomasza!

– Vivat! – wykrzyknął Nichucki.

– Ja też mówię vivat! – zakrzyknął prezydent, rozglądając się dookoła, czy jego vivat został zauważony.

Podniosły się wszystkie ręce, stukały kieliszki, rozbrzmiały okrzyki pochwalne, a biskup Tomasz patrzył na wszystkich z wdzięcznością i dawał rękoma znać, aby wrzawa ucichła. Następnie wstał i sam wzniósł toast:

– Za narody słowiańskie, które ochronią prawdziwy Kościół przed zgnilizną Zachodu. Za braci prawosławnych, którzy od wieków trzymają kaganek ortodoksji. – Znów podniosły się ręce i stuknęły kieliszki.

Nagle z krzesła podniósł się minister Antoni Kilbowski i rzekł uroczyście:

– Niech żyje sojusz braci Słowian! Niech żyją bratnie narody rosyjski, ukraiński i białoruski!

– Vivat panslawizm – zakrzyknął Stonowski. Toastom i przemówieniom nie było końca. Premier, mający już mocno w czubie zaczął domagać się prawa do przemówienia i na chwilę wszyscy ucichli. Wstał i powiedział tonem uroczystym:

– Przez ponad 1000 lat zgubne wpływy Zachodu uczyniły z naszej umiłowanej ojczyzny ekspozyturę obcej nam cywilizacji. Dzisiaj po wiekach uciemiężenia wyrażonego choćby w dokumencie Dagome iudex, w którym Mieszko haniebnie oddał naszą wolność Stolicy Apostolskiej, stajemy się wolni. Nikt nie będzie nam mówił, jakich praw mamy przestrzegać! Nikt nie będzie nam zakazywał karać wrogów polskości! Nikt nie będzie nas potępiał za oczyszczanie naszego kraju ze wszelkiego robactwa, z jednostek obcego sortu, z tych, którzy nie zasłużyli na święte miano Polaka! Dzisiaj symbolicznie rozstajemy się nie tylko z papieżem. Rozstajemy się z Zachodem, który przez wieki zakłócał nasz rozwój. Chciałbym również w tym szlachetnym gronie zapowiedzieć ustawę o ochronie czci naszego prezesa. Tyle razy niegodziwcy go znieważają, tyle pomyj na niego wylewają, tyle kłamstw opowiadają, a on to znosi ze stoickim spokojem. Chcemy na jego urodziny przegłosować w parlamencie taką ustawę z zaskoczenia. W rekordowym czasie jednej godziny. Dotychczasowy rekord wynosił dwie godziny, ale jeżeli wszystko dobrze skoordynujemy, to powinno się udać. Rząd we wtorek zbiera się o godzinie 10.00. O 10.05 projekt jako pilny trafi elektronicznie do marszałka sejmu, o 10.10 przez sejm przejdzie I czytanie, oczywiście wraz z wnioskiem, aby pominąć II czytanie i przejść do głosowania. O 10.30 ustawa będzie przegłosowana, tylko marszałek musi opozycji wyłączyć mikrofony i wykluczyć pewnie kogoś. O 10.30 zbiera się Senat i tam zajmie to około 15 minut. Pan prezydent, mam nadzieję, zmieści się w 10 minutach…

– A nawet w pięciu – wtrącił rozradowany prezydent, ucieszony, że i dla niego w prezencie dla prezesa znalazło się tak ważne zadanie.

– Tak więc w Dzienniku Ustaw wydrukujemy ustawę w ciągu 5–10 minut i nowe prawo dla prezesa przyjęte – kontynuował premier. – Każdy, kto wypowie kłamstwo o nim lub znieważy jego, jego rodzinę lub jego zasługi, będzie się musiał liczyć z pięcioma latami pozbawienia wolności no i z konfiskatą rozszerzoną obejmującą całą rodzinę i partnerów biznesowych. Takie kary powinny otrzeźwić oszczerców i malkontentów. W ustawie zawrzemy też, że dzieła stworzone przez prezesa, czyli nasza partia Dobro i Uczciwość, również podlegają ochronie. Dość już tego ciągłego krytykowania ze strony opozycji. Dość już tego bezrozumnego atakowania. Konstruktywna krytyka – tak! Totalna opozycja – nigdy! Niech nie myślą ci, którzy już szykują się do wykorzystywania nieco gorszych nastrojów społecznych, że uda się im zohydzić nasze ugrupowanie i naszego przywódcę. Od słów zaczyna się zbrodnia, dlatego już za słowa musimy egzekwować odpowiedzialność – zakończył premier.

Żółć zrozumiał, że partia rządząca przygotowuje się do ostrej rozprawy z opozycją. Trochę się bał, że jemu została najwyraźniej wyznaczona ważna rola, ale też był z tego dumny, gdyż oznaczało to umocnienie jego pozycji i praktyczną bezkarność we wszystkim, co robił.

Po premierze wystąpienie na kolacji miał prezydent. Twarz miał już czerwoną i napuchniętą. Wypił tego dnia dużo wina. Nadto rano ponoć poszedł do sklepu w Tarnobrzegu, ktoś przedarł się przez szczelną ochronę i napluł mu na garnitur. Mężczyznę oczywiście aresztowano, ale humoru już mu nikt prezydentowi nie zwrócił. Wstał, lekko się chwiejąc, i powiedział:

– Powiem tak, cały czas się uczymy. Rano się uczymy, wieczorem się uczymy, za dnia się uczymy i w nocy się uczymy. Uczymy się na lądzie, morzu, powietrzu, a nawet w metrze pod ziemią. Ja jako prezydent będę niezłomnie działał, abyśmy wszyscy mieli wiele pieniędzy, wielkie domy, bogate firmy. Ale własność tego wszystkiego nie może być pozostawiana samej sobie i należeć do przypadkowych ludzi, którym w ten czy inny sposób się udało. Własność powinna należeć tylko do tych, którzy zasłużyli na nią pracą dla Polski. Dlatego też ja, jako prezydent, po uzgodnieniu tego z prezesem zaproponuję, aby przedsiębiorstwa i duża własność nieruchomości mogły należeć wyłącznie do osób, które zdadzą specjalny egzamin państwowy. Kto go nie zda, będzie musiał zbyć swoje przedsiębiorstwo lub nieruchomość w terminie 30 dni osobie, która uzyskała stosowne uprawnienia. Jeżeli ktoś nie sprzeda, to wojewoda z mocy prawa przejmie własność takiego majątku i sprzeda go na przetargu przy udziale syndyków.

– Brawo – zakrzyknął Kilbowski.

– Precz z bogaczami – zawtórował mu minister Butela, który był odpowiedzialny za spółki Skarbu Państwa.

– Tylko ludzie uczciwie pracujący na rzecz państwa mają prawo do dobrych zarobków – zakrzyknął Osrajtek, prezes państwowego koncernu, który zarabiał milion euro rocznie.

Prezydent kontynuował:

– Już tylu ludzi zostało oszukanych i wykorzystanych przez niemających żadnych zasad etycznych przedsiębiorców i właścicieli, że czas położyć temu kres. Polska własność musi być w odpowiedzialnych rękach, a nie w rękach tych, którzy od tylu lat wykorzystują biednych ludzi. Jeżeli ten wspaniały projekt kontroli państwa nad sposobem wykorzystywania majątku uda się co do dużych firm i nieruchomości, być może wprowadzimy go co do małych firm oraz domów i mieszkań. Tutaj jednak dotychczasowi właściciele będą mogli pozostać w swych byłych nieruchomościach do czasu, aż gmina wskaże im nowe lokale. Budową tych nowych lokali zajmie się państwowa spółka „DOM-BUD-POL”. Gdy rozmawiałem z panem prezesem, to powiedział, że stworzenie przy okazji tego projektu nowej elity finansowej jest warunkiem przetrwania naszej wspaniałej zmiany w Polsce. Bez tej nowej elity, osób, które zdadzą egzamin państwowy na posiadanie dużego majątku, może się zdarzyć, że nasze rządy okażą się kruchym epizodem. Dlatego z udziałem ojca, to znaczy biskupa, Tomasza będziemy musieli szybko zrekrutować jak największą grupę pewnych ideowo patriotów zdolnych do zarządzania majątkiem prywatnym, tak jak udało się nam to zrobić z majątkiem państwowym.

Zebrani byli nieco zdumieni śmiałością nowego planu prezesa, nikt bowiem nie wierzył, że prezydent, którego głównym zajęciem była jazda na łyżwach, której oddawał się z pasją, może coś takiego wymyślić. Plan ten zakładał przebudowę majątkową o skali porównywalnej do  tej z 1945 roku. Jednocześnie wszyscy zaczęli kalkulować, kto może na tym najwięcej zyskać, a przede wszystkim, kto obsadzi agencję zajmującą się tymi egzaminami państwowymi na właścicieli. Taka pozycja wiązała się z gigantycznymi zyskami i wpływem, tak więc było pewne, że zaraz po kolacji zaczną się twarde podchody i negocjacje, kto będzie głównym beneficjentem tego projektu.

Żółć zobaczył, że sala nie słuchała dalej słów prezydenta, który snuł opowieść o rzekomo swoim pomyśle. Jutrzejszy dzień miał być dla prokuratora trudny. Musiał doprowadzić do aresztowania podejrzanego Kowalskiego. Po cichu opuścił więc coraz bardziej pijacką imprezę. Gdy szedł korytarzem, zagadnął go minister edukacji. Trzymał w ręku wielką płachtę i zapytał:

– Pan wyszedł z tego ważnego spotkania, tak?

A gdy Żółć milczał, minister Barłóg powiedział przyjaźnie:

– A może mógłby pan o mnie wspomnieć prezesowi? Przecież pewnie go pan zna?

Tu Żółć skromnie potwierdził skinieniem głowy.

– No, więc skoro pan go zna, to może mu pan powiedzieć, że przygotowałem plan tematów maturalnych, może się mu spodoba. – I Barłóg wręczył Żółciowi płachtę, na której wypisano nowe tematy maturalne:

Opisz przepowiednie polskich wieszczów narodowych w kontekście roli i znaczenia Świętosława Balbinowskiego.

Jacek Balbinowski – jego życie i twórczość. Wpływ na globalną politykę USA i Chin.

Marina Balbinowska – matka, Polka, patriotka, chrześcijanka. Życie i przykład. Jej relacje i wpływ na stryja.

– I co, myśli pan, że wystarczy, żeby mnie nie odwołali?

– Nie wiem – odpowiedział dość opryskliwie Żółć. – Może niech pan da temat: Legwan prezesa jako symbol polskości – lekko kpiącym tonem rzucił Żółć. Barłóg zaczął skrzętnie zapisywać i powiedział:

– O, ja nierozumny! Że też zapomniałem o temacie tego wspaniałego zwierzątka naszego prezesa. To przecież oczywiste, że temat legwana musi się pojawić w pracach maturalnych. Legwan jako symbol polskości damy jako pierwszy temat. Wtedy mojej osoby nie odwołają, tak? – zapytał Barłóg z nadzieją w głosie.

Żółć poklepał do po plecach i pokiwał z zachętą głową, myśląc sobie złośliwie o maturzystach piszących o legwanie jako symbolu polskości. I poszedł w stronę pokoju. Gdy był już przy drzwiach, ktoś pociągnął go za marynarkę. Zobaczył młodego, znanego z telewizji dziennikarza pijanego w sztok, byłego korespondenta z Niemiec. Dziennikarz chwycił się jego marynarki i wybełkotał:

– Jestem dziennikarzem. – Żółć próbował uwolnić ręce, a ten opierając się bełkotał dalej. – Raczej byłem dziennikarzem. Teraz jestem zwyczajną świnią, która cały czas kłamie. Kłamię rano, kłamię w południe i kłamię wieczorem. Kiedyś ludziom dawałem informacje, a teraz jestem dobrze opłacanym urzędnikiem partyjnym, któremu płacą, żeby udawał dziennikarza i okłamywał ludzi. Kupili mnie, panie prokuratorze.

– No ale przecież wy mówicie prawdę – odpowiedział Żółć, pamiętając, że ów pijany dziennikarz to mogła być prowokacja CAP nakierowana na sprawdzenie jego lojalności

– Prawdę? – zapytał dziennikarz rządowy. – A co to jest prawda? – dodał.

Tak śmierdziało od niego wódką, że Żółć uznał, iż nie jest to prowokacja, strząsnął wreszcie jego ręce i powiedział:

– Jak ktoś raz zostanie dziwką, to zawsze nią będzie. Idź spać, człowieku, bo za takie wypowiedzi wywalą cię i nie dostaniesz w przyszłym miesiącu swoich 50 tysięcy złotych. – Wydawało się, że do skatowanej alkoholem głowy dotarły słowa o możliwej stracie pieniędzy i na chwilę umysł nieco otrzeźwiał. Odsunął się trochę od Żółcia i poczłapał do swojego pokoju.

Żółć, zamykając drzwi, pomyślał, że może być sporo prawdy w tych plotkach o totalnym pijaństwie wśród rządowych dziennikarzy, którzy hektolitrami alkoholu próbowali zagłuszyć wstyd z powodu tego, co podpisywali własnymi nazwiskami. Położył się do łóżka, ale nie wiadomo dlaczego tej nocy miał bardzo dziwny sen, mimo że nigdy nic mu się nie śniło.

Żółć czuł, że jest prowadzony pod ramię przez dwóch młodzieńców. Jego całe ciało było obolałe i niezwykle mu ciążyło. Gdyby nie pomoc młodzieńców, nie byłby w stanie iść. Nie bardzo rozumiał, gdzie się znajduje, ale wydawało mu się, że zmierza do jakiejś sali sądowej.

Zapytał młodzieńców:

– Czy idziemy do sądu aresztowego?

Jeden z nich odpowiedział:

– Każdy przybywający z czasu wyobraża sobie sąd, tak jak na to zasługuje.

Żółć nie bardzo zrozumiał, ale w tym momencie otwarły się jakieś drzwi i poraziło go wielkie światło. Zobaczył ławę oskarżonych i czekającego już adwokata. Po drugiej stronie zobaczył prokuratora, ale w dziwnej todze, której wyłogi były kruczoczarne. Światłość biła z sufitu sali i z miejsca dla publiczności. Miejsca te powoli się zapełniały. W pierwszym rzędzie osłupiały Żółć zobaczył Monikę Juszczyk oraz jej chłopaka. Pomiędzy nimi siedziała młoda, ładna dziewczyna. Wszyscy patrzyli na niego z wielką powagą. Za nimi siedział Garbownik. Obok przypatrywał się mu Ostaszewski. Nie było jego żony. W tym momencie Żółć przypomniał sobie, że Ostaszewski, podobnie jak Juszczyk i Wójcik nie żyją, w przeciwieństwie do Ostaszewskiej. Gdy chciał ponownie zagadnąć młodzieńców, zabrakło mu odwagi. Zapytał tylko:

– Kim jest ta piękna dziewczyna?

– Twoją córką – odpowiedział jeden z nich i rzucił do drugiego: – Jak ja nie lubię spraw sądowych, w których nie ma żadnych emocji, bo wynik jest oczywisty.

Żółć nie wiedział, o jaki wynik mu chodzi, ale wolał tym razem nie pytać.

W tym momencie na salę wszedł sędzia. Jego toga była biała, włosy nieco dziwne, gdyż długie. Nosił długą brodę. Zerknął na akta i powiedział do Żółcia:

– Jestem Tadeusz Juda. Mówią o mnie, że jestem od spraw beznadziejnych. I niektórzy sądzą, że mam im pomagać w beznadziejnych przypadkach, ale moja ksywa od spraw beznadziejnych wynika z tego, że pozostali sądzący zawsze mnie wrabiają w najgorsze sprawy. Proszę prokuratora o zabranie głosu. – Z ławy naprzeciwko podniósł się ubrany w czarną togę jegomość i powiedział:

– Przed Wysokim Sądem staje Bogdan Żółć, lat 54, Polak, rozwiedziony. Jedna córka. Ochrzczony. Podsądny ma na sumieniu: morderstwa, gwałty, krzywoprzysięstwo, korupcję, złodziejstwo, fałszywe oskarżanie, kłamanie i ogromną pychę. O innych zbrodniach nie wspomnę, gdyż pozostałe podlegają subsumpcji przez zbrodnie główne. Nigdy nie żałował. Żadnych zbrodni mu nie odpuszczono. Właściwie nie robił żadnych dobrych rzeczy poza krótkim okresem, gdy ścigał przestępstwa pospolite.

Obrońca w tym czasie patrzył tępo w przód. Żółć, który nie mógł znieść tych oskarżeń, szturchnął go.

– Niech pan coś powie w mojej obronie – zaskomlał.

Obrońca odwrócił się i powiedział:

– A co? Zresztą ja tu jestem z urzędu i zaraz mam następną sprawę.

Żółć chciał dodać coś na swoją obronę, ale nie mógł znaleźć żadnego argumentu. A z jakiegoś powodu nie był w stanie skłamać. Mimo że bardzo chciał coś zmyślić na swoją obronę, nie mógł, bo żadne kłamstwo nie przechodziło mu przez usta. Dlatego wstał tylko i powiedział:

– Ale ja nie wiedziałem, że to wszystko będzie sądzone.

Sędzia mu odpowiedział:

– Sam się sądzisz człowieku. To sądzi cię twoje sumienie. Ja tylko, ogłaszając wyrok, ogłoszę to, co ty sam uważasz, że musi cię spotkać. Nie wiedziałeś o sądzie, ale wiedziałeś, że robisz czyste zło.

Następnie Juda nałożył łańcuch i ogłosił:

– Podsądny Bogdan Żółć oskarżony o liczne zbrodnie i występki zostaje uznany winnym zarzucanego mu czynu. I za te czyny skazany na wieczną izolację.

– Od wyroku nie ma odwołania – dodał sędzia. – Proszę odprowadzić skazanego. – Dwóch młodzieńców wzięło Żółcia pod rękę i zaczęło wyprowadzać z sali. Gdy wychodził, widział, jak cała publiczność wróciła do jasnego, słonecznego ogrodu, skąd dobiegała wesoła muzyka. W cieniu wyjścia do ogrodu zobaczył nagle twarz człowieka, który patrzył na niego z bezbrzeżnym smutkiem. Żółć mimo bólu nóg przyspieszył kroku, bo strach, jaki go ogarnął na widok tej twarzy, był nieopisany.

Dwóch młodzieńców prowadziło Żółcia coraz niżej klatką schodową, od której rozchodziły się korytarze. Żółć tak się przestraszył twarzy człowieka, że chciał uciec jak najniżej. Gdy wreszcie skręcili w jakiś korytarz, zapytał młodzieńców:

– A dlaczego nie idziemy niżej?

– Bo tam jest korytarz tylko dla księży-pedofili – odpowiedział jeden.

Po chwili doszli do celi przeznaczonej dla Żółcia. Z różnych cel słychać było jęki i wycia, które trochę przycichły, gdy szli korytarzem. Otworzyli drzwi, wepchnęli do celi wielkości jeden metr na dwa byłego prokuratora i zaczęli nakładać pieczęcie na drzwi. Żółć zapytał:

– A przyniosą coś do jedzenia?

Nakładający pieczęcie młodzieniec odpowiedział mu:

– Tu się nie je, bo nie umrzesz z głodu. Zresztą w ogóle już nie umrzesz.

– A gdzie będę spał? – zapytał jeszcze Żółć.

– Tu się nie śpi – odpowiedział drugi. – Tu się przebywa. I każdy ma takie miejsce tego przebywania, które jego sumienie samo według sprawiedliwości orzekło.

Po chwili młodzieńcy zatrzasnęli drzwi celi i oddalili się. Z sąsiednich cel zaczęły rozlegać się wycia i rzężenia. Bogdan Żółć też zaczął wyć.

I z powodu tego wycia się obudził. Do rana już nie spał.

***

Sąd w Tarnobrzegu przypominał wielki, sowiecki blok mieszkalny wciśnięty w domki. Jego ogromne, brudne okna przysłaniały deszczowy dzień, gdy Żółć wkroczył do budynku. Była 12.00, a do posiedzenia miał jeszcze 45 minut, więc zaszedł do baru, który słynął z dobrych pierogów. Zjadł pierogi ruskie, z jagodami i z serem, zapił mocną herbatą i był gotowy do walki.

Na salę doprowadzono Bogdana Kowalskiego na wózku. Złamana noga musiała go bardzo boleć, gdyż wzrok miał przyćmiony od środków przeciwbólowych. Żółć zobaczył, że jego obrońcą był adwokat z czerwoną, opuchniętą od alkoholu twarzą, w starym garniturze. Gdy weszła młoda sędzia, wiedział, że będzie dobrze. Poprosiła o przedstawienie wniosku, a gdy przyszła kolej na obrońcę, rzuciła krótko:

– Panie mecenasie, tylko proszę się streszczać, bo sąd ma jeszcze następne posiedzenie. Nie tylko sprawa podejrzanego Kowalskiego jest na wokandzie.

Obrońca wygłosił formułkę, że brakuje dowodów na winę i nie ma podstaw do obawy matactwa, groźby ucieczki czy też przypuszczenia, że podejrzanemu grozi surowa kara. Żółć w odpowiedzi na to wskazał, że zginęły dwie osoby i że kara może być w takiej sytuacji bardzo wysoka, tym bardziej że podejrzany nie wykazał żadnej skruchy na dzisiejszym posiedzeniu, a jego milczenie można interpretować jako pogardę dla zmarłych ofiar. Kowalski próbował coś powiedzieć, ale sędzina przerwała mu, każąc wstać. Gdy ten odrzekł, że nie bardzo może ustać na nogach, sędzina stwierdziła, że skoro nie może stać, a przepisy kpk wymagają, aby mówiąc do sądu stać, to nie będzie mówił. I zamknęła posiedzenie, ogłaszając, że orzeczenie zostanie wydane po naradzie za 10 minut. Widać było, że bardzo jej zależy, żeby prokuratura była zadowolona z jej pracy, bo wychodząc, uśmiechnęła się do Żółcia. Jak wcześniej dowiedział się Żółć, należała do nowego narybku sędziowskiego, który wszystko zawdzięczał stopniowej wymianie starych sędziów.

Po pięciu minutach protokolant wywołał strony i sędzia Beata Marczyk ogłosiła orzeczenie: Sąd postanowił zastosować wobec podejrzanego Bogdana Kowalskiego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy, albowiem dowody zgromadzone w postępowaniu uprawdopodabniają popełnienie przez podejrzanego zarzucanego mu czynu, a nadto istnieje przesłanka szczególna w postaci grożącej podejrzanemu surowej kary pozbawienia wolności. Uzasadnienie zawierało jeszcze kilkanaście standardowych zdań i po jego wygłoszeniu Kowalskiego wyprowadzono, nakładając mu uprzednio kajdanki. Żółć zadowolony wyszedł do mediów. Ustawił się przed licznie zgromadzoną bracią dziennikarską i surowym głosem wyrzekł parę standardowych formułek o przyczynach aresztowania podejrzanego. Na koniec dodał, że prokuratura ciągle bada, czy zarzucane podejrzanemu czyny nie zostaną rozszerzone o działanie z zamiarem bezpośrednim pozbawienia zdrowia i życia pani wiceprezes Rady Ministrów Genowefy Purchawy. Dziennikarze byli zachwyceni, gdyż mieli newsa do napisania. Jeszcze zanim odszedł, Żółć usłyszał jak niektórzy nadawali do radia, że prokuratura nie wyklucza, że wypadek był zamachem. Żółć uznał, że sprawa jest zakończona, a ostateczny wyrok zapadnie i tak za siedem lat, kiedy już nikt o sprawie nie będzie pamiętał. Mógł ze spokojnym sercem wrócić do Warszawy.

***

Uroczystość powołania Żółcia na stanowisko prokuratora generalnego była bardzo krótka. Nasilające się demonstracje prowadziły do tego, że każda uroczystość rządowa stawała się pretekstem do organizowania nielegalnych wieców. Odwołano poprzedniego ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. Od dawna był on tylko figurantem, gdyż prawdziwe rządy w prokuraturze sprawowali osobiści nominaci Balbinowskiego. Żółć nie został ministrem sprawiedliwości, gdyż tę funkcję połączono z ministerstwem spraw wewnętrznych. On miał się zająć tylko prokuraturą, ale został członkiem rządu jako minister bez teki.

Podczas uroczystości premier Pinoksiński wygłosił krótką przemowę. O Żółciu powiedział tak:

– Postawa prokuratora Bogdana Żółcia jest symboliczna dla rządów naszej formacji. Jest to człowiek nieskazitelny, dogłębnie uczciwy, który nawet w najtrudniejszych momentach potrafi przedłożyć dobro państwa i prawo nad osobisty interes. Dobro i Uczciwość nie miało nigdy lepszego wyraziciela, czym jest w swej istocie dobra zmiana dokonana w Polsce dzięki rządom naszej partii, niż właśnie prokurator Bogdan Żółć. Jego czyny są esencją naszej sprawiedliwości.

Wśród oklasków Żółć odebrał nominację i podziękował premierowi oraz nieobecnemu prezesowi za zaufanie. Zapewnił, że nie zawiedzie tego zaufania i nadal będzie gorliwie ścigać przestępczość w Polsce.

Zaraz po uroczystości Żółć przejął gabinet prokuratora generalnego, ale ciągle wracał do Prokuratury Okręgowej, aby dokończać prowadzenie ważnych spraw. Pinoksiński kazał mu osobiście prowadzić sprawę oskarżanych biskupów. Cały tydzień Żółć musiał więc ogarniać zarzuty dla trzech biskupów, którzy zbuntowali się przeciwko wspólnym planom biskupa Tomasza i rządu. Biskupów przewieziono do Warszawy i postawiono im zarzuty działania w zorganizowanej grupie przestępczej mającej za zadanie szpiegować na rzecz obcego państwa – Watykanu. Dodatkowo każdemu z nich postawiono zarzuty pedofilii. Dowodami w tej sprawie były zeznania dwóch mężczyzn, którzy za odpowiednią treść tych zeznań zostali wypuszczeni z aresztu.

Biskupi zostali przewiezieni do Warszawy, gdzie oczekiwali na posiedzenie aresztowe. Żółć nie przejmował się wynikiem posiedzenia, gdyż miał na jutro ustalonego sędziego, który z pewnością rozstrzygnie sprawę pozytywnie. Po ostatnich słowach Balbinowskiego, w których ostrzegł, że każdy sędzia wydający wyroki złe dla władzy będzie wydalany z zawodu, wszyscy sędziowie sprawiali wrażenie lojalnych względem władzy, a jednak zdarzały się przypadki nieposłuszeństwa. Gdy następnego dnia rano Żółć przyszedł pod salę, ujrzał nagle duże poruszenie wśród czekających już adwokatów i prokuratorów. Kiedy jego podwładni zobaczyli masywną sylwetkę szefa przechodzącą wąskim korytarzem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa, podbiegli do niego i rozgorączkowani zaraportowali:

– Sędzia Dziekański nie sądzi, gdyż złapał COVID. A maszyna losująca chyba się zepsuła, bo na jego miejsce wskazała sędziego Łąszowskiego. Będzie trudna sprawa.

Sędzia Łąszowski należał do starych sędziów, którzy pozostali jeszcze w tym sądzie. Nie został awansowany i od 15 lat orzekał w sądzie rejonowym, ale miał opinię bardzo surowego i bardzo sprawiedliwego. Przestępcy drżeli przed nim, bo jego wyroki były bardzo dotkliwe, bez względu na ich polityczną afiliację. Ta jego surowość spowodowała, że nie było nacisków, aby go usunąć z zawodu. Wystarczyło tylko unikać go w sprawach politycznych, gdyż był nieprzewidywalny.

Żółć, który przyszedł na sprawę przekonany, że jego rolą będzie błyszczeć w mediach, uświadomił sobie, że czeka go ciężka rozprawa, od której już trochę odwykł. Sprawę wywołano z dwugodzinnym opóźnieniem. Sędzia oświadczył bowiem, że zamierza przeczytać akta. Już to samo w sobie było takim ewenementem, że wszystkim podniosło się ciśnienie. Najpierw na salę wprowadzono trzech biskupów. Sędzia uznał, że może rozpoznać sprawę jednocześnie. Po wejściu na salę Żółć przedstawił wniosek o zastosowanie aresztu. Długo rozwodził się nad ogólnym zagadnieniem pedofilii. Następnie przedstawił dowód w tej sprawie – zeznanie jednego skruszonego przestępcy, że gdy miał 14 lat, molestowało go trzech księży, którzy byli obecnie zbuntowanymi biskupami. Jego zeznanie było w miarę dobrze ułożone. Twierdził, że 19 lat wcześniej, żyjąc w parafii w Łomży, spotkał jednego z podejrzanych, który zaprowadził go mieszkania, gdzie wykorzystał go razem z dwoma pozostałymi podejrzanymi. Niezbyt uprawdopodabniał ten fakt, że ci księżą pochodzili z innych diecezji i nigdy nie pracowali razem. I że każdy z nich później został biskupem oraz akurat tym, który postawił się władzy i odrzucił schizmę. Poza tym przestępca nie podał żadnych dowodów pośrednich potwierdzających czyn. Dlatego Żółć długo przekonywał, że w postępowaniu aresztowym sąd nie bada dowodów, tylko sprawdza, czy wystarczająco uprawdopodobniają popełnienie przestępstwa. Następnie rozwinął zagadnienie drugiego zarzutu, czyli szpiegostwa na rzecz Watykanu. Podkreślił, że fakt, iż dotychczas Polska pozostawała w dobrych relacjach z tym państwem, nie może przesłaniać drugiego faktu, że podejrzani mimo wypowiedzenia stosunków dyplomatycznych, nie przestali utrzymywać skrytych relacji z Watykanem. Przekazywali informacje o sytuacji wewnętrznej, które na dodatek miały charakter antypaństwowy i przyczyniły się do krzywdy ludzkiej, jaką była próba odwołania ojca Tomasza i zesłania go do Afryki.

– Działanie to było wymierzone w samo serce narodu polskiego – kończył z patosem Żółć – gdyż godziło w osobę, która doprowadziła do scalenia partii rządzącej z posługą religijną dla ludności. Takie scalenie stanowi źródło nieustającej siły naszego narodu i kraju. Kto podważa sojusz Kościoła Narodowo-Katolickiego z państwem, ten jest z natury szkodnikiem. Jeżeli zaś ujawnia innym państwom informacje o charakterze poufnym, odnoszące się do istotnych zagadnień życia RP, jest szpiegiem. Przypominam też, że zdecydowana większość biskupów poszła za głosem serca i rozumu i wsparła uniezależnienie Kościoła polskiego od obcych wpływów.

Po przemówieniu Żółcia tradycyjnie powinien wystąpić Zaradka, wstał jednak i powiedział:

– W imieniu trzech podejrzanych głos zabierze biskup Lew. Moi mocodawcy kazali tylko złożyć wniosek o nieuwzględnienie wniosku prokuratora.

Biskup Lew wstał i pokazał skrępowane ręce. Od czasu zmiany procedury podejrzani mieli skrępowane ręce przez cały czas posiedzenia aresztowego.

– Nasz Pan obiecał – powiedział cichym, lecz stanowczym głosem – że w takich chwilach będzie z nami. Mnie moi drodzy bracia powierzyli mowę, gdyż ufają, że Jego obietnica się ziści. Mam, Wysoki Sądzie, już 74 lata. Całe życie służyłem Kościołowi i Polsce. Widziałem zło, które się powoli zakradało do serc moich braci biskupów, oby Pan im nie policzył tych grzechów. Widziałem, jak krok po kroku, dzień za dniem ich grzechy sprowadzały ich na coraz dalsze manowce. Widziałem, jak grzęzną w kłamstwach, lizusostwie i przywilejach, którymi obdarzał ich rząd. Najpierw otrzymywali wsparcie na dzieła, które mogły wydawać się publiczne. Ten dostał na muzeum, tamten na remont katedry, jeszcze inny mógł postawić dobrą szkołę. Później otrzymywali coraz więcej pieniędzy na utrzymanie swoje i swoich księży. Spadały ofiary ludności, coraz mniej ludzi chodziło do kościołów, coraz mniej osób przystępowało do sakramentów, ale ich dochody ciągle rosły. Warunek był jeden – aby przymykali oczy na to, co się dzieje. Z początku ich poglądy pokrywały się z poglądami władzy. Tak więc nie wydawało im się to żadną zdradą Kościoła. Ale krok po kroku byli uzależniani. Gdy popełniali jakiś grzech, to zamiast pokutować publicznie, fakt ten ukrywali. Nikt o nim nie wiedział, tylko władza wiedziała. Niby tego nie przypominała, ale czasem ktoś napomknął. Gdy tworzyli media dla wiernych, to dziennikarzy tych mediów zaraz zatrudniano w mediach państwowych. Pomagało to utrzymać te media, ale wpływało na ich treści. Raz na cztery lata władza chciała tylko, aby media te pisały dobrze o władzy. No to pisały. Proboszczowie, którzy na co dzień słuchali mediów ojca Tomasza….

W tym miejscu Żółć poderwał się, przerywając mu:

– Proszę podejrzanego o nazywanie przewielebnego założyciela Kościoła Polsko-Narodowego biskupem Tomaszem!

Biskup Lew spojrzał na niego łagodnie i powiedział:

– Nie będę nazywał biskupem nikogo, kto będąc w Kościele katolickim, nie otrzymał biskupstwa od papieża. Ojciec Tomasz został konsekrowany na biskupa schizmatyckiego i jako taki sakrament otrzymał, ale mówienie o nim biskup mogłoby sugerować z mojej strony zdradę, a jej nie ma. Tak więc ojciec Tomasz – kontynuował – krok po kroku przerobił myślenie proboszczów i mentalnie zrobił z nich urzędników władzy do spraw religijnych. Ci zaś zawsze otaczają biskupa, przerobili więc ich na modłę ojca Tomasza. Biskupi początkowo sądzili, że współpracując z władzą, służą zarówno Kościołowi, jak i Polsce. Krok po kroku, niezauważalnie każdego dnia przestawali być niezależnymi następcami apostołów, a stawali się sługami reżimu. Gdy reżim głosił konieczność zamknięcia kraju przed obcymi, to jeszcze niektórzy protestowali, ale już coraz słabiej. Gdy zaczął wprowadzać kłamstwo historyczne do podręczników, już nikt nie protestował. Gdy zmieniono historię, zmieniono przyszłość. Już pisarz George Orwell stwierdził, że ten, kto kontroluje teraźniejszość, ten kontroluje przeszłość, a kto kontroluje przeszłość – ten kontroluje przyszłość. Usunięto z historii Polski bohaterów prawdziwych, a na ich miejsce dano bandytów, leni, przestępców i zdrajców. To stworzyło kanon dla młodzieży. Nawet gdy się młodzież buntowała, to jednak do tego kanonu się odnosiła. Nie protestowaliśmy, gdy usuwano niezależnych prokuratorów, bo przecież władza ma prawo ich zmieniać. Nie protestowaliśmy, gdy usuwano niezależnych sędziów, gdyż nie chcieliśmy psuć relacji z państwem. Nie protestowaliśmy, gdy łamano Konstytucję, gdyż przecież nie nam ją było interpretować. I tak sprzeniewierzyliśmy się tej roli, którą od tysiąca lat Kościół miał w Polsce. Roli recenzenta władzy. W zamian dostaliśmy pieniądze, spokój, a wielu z nas – bezkarność.

Moje życie powoli dobiega końca. Miarą życia człowieka jest lat 70, mówi Pismo Święte, a 80 – gdy jest mocny. Ja nie jestem mocnego zdrowia. Cieszę się więc dzisiaj, że za grzechy moich braci biskupów i za moje grzechy zaniedbania, gdy milczałem wtedy, gdy trzeba było mówić, gdy szeptałem wtedy, gdy trzeba było krzyczeć, gdy mówiłem wtedy, gdy trzeba było rozrywać szaty – mogę dzisiaj podnieść skute ręce jako symbol tego, że jednak nie upadliśmy do końca. Że jest jeszcze w Kościele polskim nadzieja. Że są tacy, którzy uznają swoje winy i chcą je naprawić. Jako symbol tego podnoszę te skute ręce i proszę Pana, któremu starałem się służyć całe życie, aby jednak zmiłował się nad nami i dał nam naprawić zło, które przez nasze zaniedbanie i tchórzostwo stało się naszym udziałem. Proszę go za Polskę, moją ojczyznę, która przez wieki była przykładem wierności Kościołowi, aby odwróciła się od zakłamanych monstrów, które krok po kroku zabijają naszą duszę i niszczą nasz kraj. – Do wszelkich tych zarzutów nie będę się odnosił, gdyż na pierwszy rzut oka widać, że są kłamliwe i wyssane z palca, a ich wartość jest zerowa. Ufam, że pan sędzia to widzi.

Po tym przemówieniu głos zabrał Żółć i patrząc sędziemu w oczy, powiedział:

– Każdy ma swoje obowiązki patriotyczne. I bez względu na to, czy jest to prokurator, adwokat, policjant czy… sędzia, to winien pamiętać, że za niedopełnienie obowiązków grozi surowa kara. Gdy ktoś nie widzi oczywistych dowodów i pomija je w swoich działaniach, to kara powinna być bardzo surowa. I kara ta nie może dotykać jedynie samego przestępcę. Zasada rozszerzonej konfiskaty nakazuje, aby konfiskować majątek takiego przestępcy i jego rodziny, a jeżeli ktoś z tego majątku czerpał zyski, to może mieć sprawę o pranie brudnych pieniędzy. I zgodnie z nowelizacją kodeksu karnego wyłączono tu zasadę niedziałania prawa wstecz. Jest oczywiste, że małżonek i dzieci przestępcy mają świadomość jego przestępczej działalności i nastawienia oraz muszą być w związku z tym świadomi, że korzystając z takiego majątku, piorą brudne pieniądze, a za to grozi odpowiedzialność karna i areszt.

Sędzia wysłuchał spokojnie głosu Żółcia i zapowiedział, że orzeczenie zostanie ogłoszone za dwie godziny.

W czasie przerwy Żółć udał się na obiad. Gdy wracał na korytarz, przed salą zobaczył tłum stojących już dziennikarzy, których wpuszczono wyjątkowo do budynku sądu. Mieli oni pokazać wyprowadzanych w kajdankach biskupów i miała być to przestroga dla wszystkich księży w Polsce. Siedząc na ławce i czekając na wywołanie sprawy, Żółć zobaczył, że wśród dziennikarzy nagle wybuchło poruszenie. Wysłał jednego z towarzyszących mu prokuratorów, aby dowiedział, się co się stało. Ten po chwili wrócił i oświadczył: ponoć papież mianował przed chwilą biskupa Lwa kardynałem i powierzył mu funkcję arcybiskupa Gniezna i Warszawy razem oraz mianował prymasem Polski. W tym momencie protokolant wywołał sprawę.

Gdy weszli na salę, na ławie oskarżonych siedzieli już podejrzani z ochroną. Na salę sędzia zgodził się wpuścić media, co było całkowitym odejściem od procedury. Dziennikarze kłębili się więc, żeby uzyskać lepsze miejsce do fotografowania i nagrywania.

Sędzia zajął miejsce na fotelu i odczytał matowym, beznamiętnym głosem postanowienie.

Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku prokuratora o zastosowanie aresztu wobec podejrzanych Sławomira M., Jacka W. i Grzegorza L. Uzasadnienie: Zgromadzony materiał dowodowy nie spełnił wymogów uprawdopodobnienia popełnienia czynu zabronionego. Jego istotna część sprowadza się bowiem do wynurzeń natury prawnomiędzynarodowych w zakresie wątku szpiegowskiego niepopartych żadnymi okolicznościami faktycznymi, a w wątku zarzutu pedofilii wniosek oparty jest o depozycje podejrzanego, który dzięki swemu zeznaniu skorzystał z dobrodziejstwa art. 60 kk, czyli z nadzwyczajnego złagodzenia kary. W wypadkach tego typu depozycjom należy się przyglądać bardzo uważnie. Zeznania są dodatkowo wzajemnie sprzeczne, niewiarygodne. Przebieg opisywanych zdarzeń jest sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego. Nadto wiele opisywanych okoliczności dodatkowych przeczy jego zeznaniom. W tej sytuacji rozważania odnośnie istnienia przesłanek szczególnych są bezprzedmiotowe, gdyż nie wystąpiła przesłanka ogólna do zastosowania jakiegokolwiek środka zapobiegawczego.

Sąd polecił zdjąć kajdanki podejrzanym i pozwolił im odejść wolno. Na koniec sędzia pozwolił sobie na jeden komentarz.

– Groźby ze strony pana prokuratora zrozumiałem. Jednakże gdybym im uległ, zaprzeczyłbym całej swojej dotychczasowej pracy zawodowej i nie mógłbym spojrzeć sobie w twarz. Dopóki będę sądził, to możecie państwo na mnie liczyć, że będę na sprawy patrzył niezależnym okiem. I żadne groźby, szantaże, sugestie na mnie nie wpłyną. Takiego sądownictwa się nauczyłem przed tymi nieszczęsnymi czasami i takie sądownictwo chcę, aby przynajmniej zostało zapamiętane przez młodsze pokolenia jako możliwe. Może ten przykład będzie stanowił zaczątek odrodzenia wiary w to, że Temida musi być ślepa, a sprzyjanie władzy to najgorszy grzech sędziego. Możecie mnie odwołać, możecie mnie oskarżyć, możecie mnie zamknąć, ale godności mi nie zabierzecie. I jeśli ten orzeł, którego mam na piersiach, ma dla nas wszystkich być czymś ważnym, to tak musi wyglądać sąd. Postanowienie podlega zaskarżeniu w terminie siedemiu dni – zakończył sędzia i wyrzucił wszystkich z sali.

Gdy Żółć wychodził, spotkał wzrok biskupa, a obecnie już kardynała Lwa. Ten spojrzał na niego przyjaźnie i powiedział:

– Wybaczam panu, proszę na siebie uważać, bo nasz Pan jest łagodny, ale sprawiedliwy.

Żółcia ciarki przeszły po plecach, więc rzucił tylko:

– Napiszemy zażalenie.

– Los człowieka jest w rękach Boga – odpowiedział mu biskup i wyszedł z sali do rozgorączkowanej braci dziennikarskiej. Od dziennikarzy dowiedział się, że został kardynałem. Jego bezbrzeżnie zdumioną minę pokazywały media całego świata – kardynał rozcierający ręce z odciśniętymi kajdankami, który dowiaduje się od dziennikarzy czekających na jego aresztowanie, że został księciem Kościoła.

***

Żółć bardzo przeżył porażkę w sprawie biskupów. Jego wściekła twarz była pokazywana na całym świecie, a nazwisko wymieniano wielokrotnie w kontekście porażki. Był wściekły na sędziego, który złapał covid-19, był wściekły na pracownika Ministerstwa Sprawiedliwości, który nie dopilnował „losowania” sędziego do orzekania, a przede wszystkim był wściekły na sędziego, który go upokorzył przed całym światem. Obiecał sobie, że kiedy tylko zdarzy się okazja, to się na nim zemści. Tymczasem pojawiły się nowe taśmy Garbownikowej ukazujące tych duchownych, którzy stanowili aktywną część rozłamu z Kościołem. Ich nagrania aktywności pedofilskiej jeszcze bardziej wstrząsnęły opinią publiczną. Garbownikowa twierdziła również, że materiały te były wykorzystywane do szantażu. Jej słowa wywołały w Polsce prawdziwą burzę. Radio Wolna Europa znowu zaczęło sugerować, że za rozłamem w Kościele stoją szantaże służb specjalnych wobec ludzi Kościoła. Żółć siedział więc wściekły w gabinecie, gdy nagle zadzwonił Stonowski.

– Panie prokuratorze generalny – zabrzmiał poważny głos ministra – chciałbym pana poinformować, że nasze służby dokonały zatrzymania na terytorium Królestwa Belgii podejrzanej Garbownikowej i znajduje się już ona w samolocie, który wleciał na terytorium RP.

Żółcia zdumiała śmiałość działania służb, ale bardzo się ucieszył, że wreszcie rozwiązali problem pięknej wdowy. Odpowiedział Stonowskiemu równie poważnie, przybierając ton oficjalny stosowny do uroczystego działania polskich służb specjalnych.

– To świetna wiadomość, panie ministrze. Proszę przewieźć podejrzaną bezpośrednio z lotniska do mojego gabinetu. Tu ją przesłucham i zastosujemy środki zapobiegawcze.

Pół godziny później Stonowski zadzwonił, że Garbownikowa wylądowała już na Okęciu. Żółć nie mógł się jej doczekać. Po trzydziestu kolejnych minutach z parkingu prokuratury zameldowano, że podejrzana jest już na miejscu. Żółć przygotowywał sobie słowa, jakimi ją powita. Uznał, że najbardziej stosowne będą słowa: – No i co. Państwo Polskie ma długie ręce, prawda? Nam się nie ucieka.

Po chwili usłyszał hałas na korytarzu i nagle do jego gabinetu weszło dwóch agentów z jakąś kobietą. Zółć zapytał:

– A gdzie podejrzana?

Agent prowadzący operację z dumą wskazał na kobietę i powiedział:

– Tutaj, ale udaje, że nie mówi po polsku.

Żółć spojrzał na kobietę, która wyglądała na Azjatkę.

– Jak to tu? – wrzasnął. – To nie jest Garbownikowa.

– Ale przecież, gdy czatowaliśmy pod domem Garbownikowej, zapytałem po angielsku „Who are you?”, a ona odpowiedziała Garbownikowa i coś tam jeszcze.

– Mówiła coś o jakimś bajbisiter, czy jakoś tak – dodał drugi agent.

– To może, głąbie, powiedziała ci, że dla niej pracuje? – wysyczał Żółć.

– Powiedziała „Garbownikowa”, to myśleliśmy, że się przyznała.

– Czy wy, debile, nie mieliście zdjęcia podejrzanej? – zapytał ze złością.

– Ja to, panie prokuratorze, muszę się przyznać, że nie mam pamięci do twarzy. Wolę się zawsze upewnić, pytając, i ona się przyznała, to ją żeśmy wzięli – odpowiedział pierwszy agent.

– To jakim cudem ty, kretynie, trafiłeś to służb specjalnych, skoro nie masz pamięci do twarzy?! – znowu wrzasnął prokurator.

– Byłem kolegą syna dentysty pana wiceministra zdrowia – odpowiedział prostolinijnie agent.

– Ja to się nie wpatrywałem w zdjęcie, bo musiałem ogarnąć bilety powrotne i bardzo się tym denerwowałem. I jeszcze musieliśmy dla niej kupić. Dobrze, że z nami posłusznie szła – dodał drugi agent.

– A nie mogliście dowiedzieć się czegoś więcej, oprócz nazwiska jej pracodawczyni? – zapytał.

– Nie mieliśmy tłumacza, panie prokuratorze – odpowiedział agent od biletów – bo obcięli nam budżet operacji. Nauczyliśmy się tylko zdania po angielsku: Who are you? Myśleliśmy, że wystarczy.

Żółć zadzwonił po asystenta, by przetłumaczył rozmowę z Azjatką. Okazało się, że opiekuje się dziećmi podejrzanej od dwóch miesięcy i niczego nie wie.

Gdy jeszcze rozmawiali, zadzwonił Stonowski.

– Dzwonił nasz ambasador w Brukseli, że Belgowie są wściekli, bo uprowadziliśmy jakąś Filipinkę. Ponoć media na całym świecie interesują się sprawą i ma to być argumentem przeciwko przedstawicielom rządu podczas posiedzenia Międzynarodowego Trybunału Karnego.

Żółć zrelacjonował, kim jest uprowadzona, i Stonowski zaczął przeklinać na czym świat stoi głupotę podległych sobie agentów. Nie pozostało nic innego, tylko wsadzić Filipinkę do samolotu i odesłać do Belgii. Jej porwanie i tak miało stanowić pretekst do działań państw zachodniej Europy przeciwko Polsce.

Gdy Żółć wracał do domu, znowu SON musiała torować mu drogę przez coraz większe tłumy strajkujących. Taśmy Garbownikowej rozprowadzane w internecie robiły coraz większe wrażenie na społeczeństwie. „Z pewnością historia porwania opiekunki jej dzieci jeszcze bardziej to podgrzeje” – pomyślał. Dodatkowo spadała oglądalność mediów narodowych. Ludzie pluli pod nogi rządowym dziennikarzom. Szykował się strajk generalny. Żółć coraz częściej widział strach i kunktatorstwo na twarzach swoich współpracowników w prokuraturze. Coraz trudniej było mu uzyskiwać zatrzymania. Podejrzewał, że część jego prokuratorów już zbiera dokumenty na niego, aby móc się uwiarygodnić w razie utraty władzy przez Dobro i Uczciwość. Gdy dojechał do domu, ciężkim krokiem wszedł do swojego apartamentu i jak zwykle najpierw zajrzał do chomika. Zwierzę nie wybiegło ze swojego małego domku, który mu zbudował, więc zaniepokojony nieco otworzył klatkę i podniósł domek. Chomik leżał nieżywy. Żółć zaczął głośno płakać i zawodzić. Chomik był dla niego powodem, dla którego wracał do domu, ale ostatnie dwa dni spędził w prokuraturze i nocował w gabinecie. Widocznie chomik padł z pragnienia. Teraz Żółć nie mógł nawet pójść do sklepu, żeby kupić nowego, gdyż bał się, że zostanie rozpoznany.

***

Kilbowski wszedł pewnym krokiem do gabinetu Żółcia i rzucił płaszcz na krzesło. Następnie rozsiadł się wygodnie i wyciągnął fajkę.

– Tu jest zakaz palenia – oznajmił Żółć.

– A wie pan – odparł Kilbowski – co powiedział kiedyś Bierut do Sierowa, gdy ten zapytał, gdzie może skorzystać z toalety?

– Nie mam pojęcia.

Minister dmuchnął mu dymem w oczy.

– Pan? Pan może skorzystać wszędzie.

Zanim Żółć zdążył odpowiedzieć, że anegdota nie dotyczyła Bieruta i Sierowa, Kilbowski powiedział:

– Niech się pan nie sili na poufałość ze mną, bo widziałem, co mają na pana. A musi pan wiedzieć, że ja mogę wszystko. Mogę wszystko, bo Stary mnie się boi. Jako jedynego, no oczywiście poza ojcem Tomaszem. Tak więc pisz szybko, człowieku, ten protokół i masz mi aresztować tych blokujących, a jak ci się nie podoba dym z mojej fajki, to możesz za chwilę wdychać skręty na Białołęce. Więc się pośpiesz.

Żółć drżącymi rękoma odebrał zeznania, pouczając ministra, że jest pokrzywdzonym w ramach śledztwa wszczętego w związku z podejrzeniem usiłowania zabójstwa. Patrząc w oczy Żółcia, Kilbowski zeznał, jak pamiąta przebieg „zamachu”.

– Nie po to całe życie robiłem dla niepoznaki za wariata, oszołoma i świra, aby na stare lata zwykły niewolnik, jakim jesteś, mi się stawiał. Wsadzisz tych ludzi za kraty, bo mam takie życzenie i potrzeba mi medialnego nagłośnienia, że był zamach na mnie. Polityka polega na tym, kto kogo wsadza za kraty. I ja nie zamierzam w tej sprawie pokazać jakiejkolwiek słabości. Zrozumiano? – zakończył retorycznym pytaniem.

Gdy Kilbowski wyszedł, Żółć polecił Paluch napisanie zarzutów, zatrzymanie uczestników wypadku z Kilbowskim i skierowanie wniosku aresztowego oraz przypilnowanie doboru sędziego. „Wariat, nie wariat, ale wolę z nim nie zadzierać” – pomyślał sobie.

***

Tydzień później Żółcia obudziło walenie do drzwi. Przerażony otworzył i zobaczył agentów Służby Ochrony Narodu, którzy kazali mu się pakować, gdyż premier uznał, ze najważniejsze osoby w państwie będą od dziś chronione w związku z narastającym zagrożeniem terrorystycznym ze strony demonstrantów.

– A na jak długo mam się spakować? – zapytał.

Agent SON odpowiedział mu:

– Nie wiemy, ale lepiej na miesiąc.

– Tak długo? – zaprotestował przestraszony Żółć.

– Nie wiemy, ile to potrwa, ale wiemy, że tu w każdej chwili mogą wtargnąć bojówki opozycji. Nie jest pan bezpieczny, a został pan uznany za jedną z osób o strategicznym znaczeniu.

– Ok – odpowiedział Żółć dumny, że został uznany za ważną osobę.

Wiedział, że sytuacja polityczna jest nieciekawa, a opozycja wzywała ludzi do buntu. Ludzie protestowali w całym kraju w związku z ustawą, która zakazywała startu w planowanych na przyszły miesiąc wyborach osobom, które nie otrzymały certyfikatu bezpieczeństwa ABN. Była to oczywista próba wyeliminowania opozycji z wyborów. Zgodnie z oficjalnymi sondażami podawanymi przez CBON Dobro i Uczciwość miało 55% poparcia, ale realne sondaże dawały partii Balbinowskiego poniżej 10%. Zbliżające się wybory musiały więc przerażać partię rządzącą. Coraz częściej dochodziło też do wystąpień z partii. W zeszłym tygodniu z członkostwa zrezygnował wicepremier Gięntkowski, który oświadczył, że przez cały czas był przymuszany do współpracy i zamierza teraz przejść na stronę opozycji. Pojawiali się też dziennikarze oraz funkcjonariusze służb, którzy publicznie wycofywali się z układu rządowego. Do ludzi zaczynało docierać, że zerwanie stosunków dyplomatycznych z Rzymem i oparcie nowego Kościoła na skompromitowanych pedofilią biskupach i księżach to jedno wielkie szaleństwo. Równie mocno zaszkodziły partii rządzącej taśmy Garbownikowej, które pomimo blokady docierały do ludzi. Każdego dnia ujawniano nowe osoby nagrane na taśmach. To wszystko niepokoiło Żółcia, ale dopóki nie zobaczył SON-u pod swymi drzwiami, nie zdawał sobie sprawy ze skali zagrożenia. Spakował torbę, rzeczy osobiste, trochę papierów i wsiadł do samochodu. Gdy wyjechał na miasto, od razu zobaczył mnóstwo patroli Wojsk Ochrony Narodu Polskiego, które przemierzały stolicę w wozach opancerzonych oraz patrolowały newralgiczne punkty miasta. Przejechali Most Południowy nazwany oficjalnie Mostem Mariny Balbinowskiej i skierowali się w stronę Rembertowa. Żółć słyszał plotki, że dotychczasowy areszt został opróżniony, przeprowadzono w nim remont i szykowano się na przyjęcie dużej grupy VIP-ów. Nie wiedział jednak, że sam znajdzie się wśród tej grupy. Funkcjonariusze SON powiedzieli mu, że do pracy będzie dojeżdżał z ochroną i że przed jego gabinetem będzie posterunek SON. Obawiano się, że postulaty demonstrantów dotyczące ustawy zostaną skierowane również przeciwko prokuraturze, która w całym kraju po ostatniej demonstracji stawiała zarzuty zamachu stanu i aresztowała wielu uczestników. Żółć osobiście tego nie nadzorował, bo miał ważniejsze sprawy biskupów, ale zajmowała się tym Paluch i w samej Warszawie 150 demonstrantów przesiadywało obecnie w areszcie. W Rembertowie Żółć dostał pokój z łazienką, który niedawno był luksusową celą. Miejsce wydawało mu się całkiem wygodne. Z Rembertowa ruszył do pracy.

W prokuraturze czekał na niego podejrzany z dawnych służb wojskowych, który jakimś cudem ocalał w kontrwywiadzie i właśnie został zatrzymany za przekroczenie uprawnień. Żółć nie wiedział, dlaczego prezes prosił, aby on jako prokurator generalny został wyznaczony do przesłuchania go. Gdy dojechał do prokuratury, zobaczył cały budynek na Chocimskiej otoczony wojskiem. Wokół zbierały się grupki ludzi, ale sytuacja nie wyglądała groźnie. Kiedy szedł do swego gabinetu, zobaczył na korytarzu trzech policjantów z elitarnej jednostki konwojującej mężczyznę, któremu skuto ręce i nogi. Żółć wypił kawę i kazał przyprowadzić byłego agenta.

Mężczyzna wszedł, pobrzękując kajdankami. Gdy usiadł, Żółć zerknął na przygotowane zarzuty – było to przekroczenie uprawnień w celu osiągnięcia korzyści osobistej, podżeganie do składania fałszywych zeznań i zniesławienia. Żółć przeczytał mu zarzuty i zapytał, czy były agent, który nazywał się Piotr Winowski, zrozumiał zarzuty i czy przyznaje się do winy. Ten odpowiedział, że zrozumiał i się nie przyznaje, po czym zaczął wyjaśniać.

Jego wyjaśnienia były nawet jak dla Żółcia wstrząsające.

Agent ujawnił, że od dwudziestu lat prowadził agenta wywiadu, który pracował na zlecenie Polaków w wywiadzie rosyjskim. W zeszłym roku współpracownik wywiadu został awansowany do centrali wywiadu wojskowego Rosji i przydzielony do sekcji polskiej. Tam otrzymał dostęp do prowadzonych od wielu lat agentów wywiadu wojskowego, którzy pracowali w Polsce. Skopiował akta tego wywiadu i przekazał z narażaniem życia do ambasady polskiej w Moskwie. Z akt tych wynikało, że Antoni Kilbowski, który od lat był senatorem i prawą ręką przywódcy Polski, był tajnym agentem wojskowych służb Rosji. Zwerbowano go jeszcze w czasach komunistycznych, gdy wywiad roztaczał nad nim opiekę. Później wykorzystywano go do rozbijania odradzającej się polskiej demokracji. W końcu zbudował siatkę agentów, którzy stworzyli i prowadzili obecną partię rządzącą. Ci agenci od lat byli opłacani i wspierani przez wywiad rosyjski. Wywiad ten pomagał im w przejęciu władzy, kompromitując przeciwników i wspierając przez specjalistyczne programy komputerowe. Celem tego wywiadu było takie podzielenie Polaków, aby nie stanowili żadnego zagrożenia dla ponownego zorganizowania sfery posowieckiej. Władza mogła być nieudolna, śmieszna, rozbijająca Unię Europejską i kompromitująca Polskę na całym świecie. Tego chcieli Rosjanie. Zdaniem Winowskiego, akta wyglądały w zupełności autentycznie. Agent w wywiadzie od lat udzielał Polakom prawdziwych informacji i był wielokrotnie zweryfikowany. Te rewelacje zostały poparte zdjęciami spotkań Kilbowskiego i wręczania mu pieniędzy oraz nagrań z tych spotkań. Nie było żadnych wątpliwości, że są one prawdziwe. Ponadto przekazał nagrania ze spotkań, które Kilbowski organizował z osobami z kierownictwa partii. Wszystkie one jasno wskazywały, że partia jest kierowana przez czystą rosyjską agenturę. Podnoszenie przez nich wątków antyrosyjskich było po prostu zasłoną dymną dla podjętej współpracy. Gdy agent wręczył akta, Winowski przekazał informację jedynie szefowi kontrwywiadu. Dzień później agent w Rosji próbował uruchomić procedurę ewakuacji, ale niestety nikt na to nie zareagował i prawdopodobnie agent został ujęty. Winowskiego zatrzymano następnego dnia o 4.00 rano i zawleczono do prokuratury.

Winowski zwrócił się Żółcia:

– Panie prokuratorze, to chodzi o sprawę, która jest najważniejsza dla Polski. Nami rządzą agenci rosyjskiego wywiadu wojskowego. To może przynieść Polsce niewyobrażalne straty, a nawet doprowadzić do utraty przez nas niepodległości. Błagam pana, aby się pan tą sprawę zajął, chociaż wszczął śledztwo w tej sprawie i zweryfikował. Mój szef prawdopodobnie doniósł do władz rządowych o informacjach z Moskwy i agent natychmiast został spalony. Oni muszą mieć ciągłą łączność z Rosjanami, skoro tak szybko byli w stanie poinformować ich o dokonanym przecieku. Proszę, niech mnie pan wypuści, a ja sam ujawnię sprawę w mediach. Dla Polski mogę nawet złamać tajemnicę państwową, bo całe życie służę ojczyźnie. Ci ludzie służą od lat wrogowi. Doprowadzili do olbrzymiego zadłużenia, do naszego odejścia ze struktur zachodnich, do rozkładu polskiego wojska, policji. Teraz biorą się za prywatne firmy i Polska zostanie na wiele dziesięcioleci znowu słabym członkiem Europy. Ich dalsza działalność grozi nam wszystkim utratą niepodległości i rozkładem państwa. Ostatni raport naszego agenta z Moskwy wskazywał, że najbardziej wpływowy duchowny w Polsce również należał do grupy agentów, tylko że prowadzony był przez wywiad cywilny, a nie wojskowy. I naszemu agentowi udało się to ustalić jedynie poprzez uzyskanie wglądu do dokumentu, który koordynował działalność obu grup w sprawie wyjścia z UE.

– Skończył pan? – zapytał oschle Żółć.

– Tak, panie prokuratorze – odpowiedział agent.

– To dobrze, bo już mam dosyć słuchania tych bzdur – powiedział Żółć, kazał napisać wniosek aresztowy i przekazać do trybu nadzwyczajnego wyboru sędziego, który oznaczał, że pewny sędzia osadzi Winowskiego w areszcie. Żółć wiedział, że agent raczej żywy z tego aresztu nie wyjdzie.

Po skończeniu sprawy agenta Żółć zatwierdził jeszcze umorzenie sprawy kradzieży jedzenia dla najuboższych. Sprawa dotyczyła asystenta wicepremier Purchawy, który zapanował nad akcjami dobroczynnymi prowadzonymi w kraju i pieniędzmi wpłacanymi przez ludzi na coraz częściej głodujące dzieci. Pieniądze i dary były przetrzymywane w instytucji państwowej, gdyż od zeszłego roku wszelka dobroczynność musiała przejść przez konta podmiotów rządowych. Asystent wicepremier został prezesem jednego z takich podmiotów, a następnie przelał na swoje konto zgromadzone tam pieniądze. Tak po prostu. I częściowo tymi pieniędzmi podzielił się z Purchawą, wpłacając na jej kampanię wyborczą. Początkowo, mimo życzliwości prokuratury, zamknięto go w areszcie w Rembertowie, ale obecnie przyszło polecenie wydane na prośbę ojca Tomasza, aby sprawę jednak umorzyć. Żółć zrobił to na podstawie znikomej społecznej szkodliwości czynu. Uznał, że wykorzystywanie pieniędzy na cele polityczne ugrupowania Dobro i Uczciwość stanowi okoliczność tak bardzo zmniejszającą społeczną szkodliwość czynu, że pozbawia takie działanie cech przestępstwa.

Po południu czekało na niego jeszcze zatwierdzenie zażalenia na wypuszczenie biskupów. Nie miał więc czasu przez cały dzień przeglądać mediów. Wieczorem, zanim wyszedł z prokuratury, spojrzał na wiadomości i się przeraził. Całe centrum Warszawy zostało zajęte przez demonstrantów. Na placu Jacka Balbinowskiego, gdzie znajdował się jego wielki pomnik, zgromadziło się miasteczko. Zebrani zapowiadali obalenie pomnika. We wszystkich większych miastach, a nawet w małych miasteczkach, gdzie zwykle Dobro i Uczciwość miało większe poparcie, gromadzili się ludzie domagający się uczciwych wyborów i wyłączenia propagandy telewizji. W Warszawie spalono kukłę Balbinowskiego. Policjanci, którzy próbowali aresztować palących kukłę na podstawie przepisów nowego prawa, nakazujących ochronę dobrego imienia prezesa, zostali przegnani przez demonstrantów. Kukłę spalono. Prezydent miał dzisiaj wygłosić orędzie, ale nikt nie czekał na to, co powie. W kraju zaczęły pojawiać się groźby strajku generalnego. Żółć zrozumiał, że podjęte przez SON środki bezpieczeństwa są rzeczywiście potrzebne. Gdy wsiadał do samochodu z funkcjonariuszami, było już ciemno, ale nadal było słychać okrzyki grupek demonstrantów domagających się wypuszczenia ostatnio aresztowanych rozrabiaków. Pojechali drogą zabezpieczoną przed samochodami prywatnymi, która wiodła wzdłuż Alej Ujazdowskich aż do ulicy Pięknej. Cały kwartał wokół sejmu był obstawiony siłami policyjnymi i wojskowymi, gdyż obawiano się największych demonstracji właśnie przed sejmem. W piątek miało dojść do ostatecznego głosowania w sprawie poprawki do ordynacji, która praktycznie wykluczała opozycję z wyborów. Za poprawką miało głosować Dobro i Uczciwość oraz skrajnie lewicowa partia Postępu. Lewicowcy mieli obiecane, że ich kandydaci zostaną zarejestrowani, gdyż dla Dobra i Uczciwości ich skrajne i szalone pomysły były świetną egzemplifikacją tego, czym powinna być opozycja. Żółć przejechał obok samego sejmu. Na chodnikach ustawione były zapory przeciwczołgowe, a płotu ochronnego pilnowali komandosi z długą bronią. Również most został obsadzony przez wojsko, gdyż rząd bał się, żeby demonstranci go nie zablokowali.

Po przyjeździe do Rembertowa Żółć natychmiast położył się spać. Następnego ranka obudził go Nichucki.

– Bogdan, musimy natychmiast wyjeżdżać!

– Co się stało? – zapytał zaspany.

– W nocy demonstranci weszli sobie, jak gdyby nigdy nic, do Pałacu Prezydenckiego, a w sejmie doszło do zdrady i część posłów za obietnicę bezpieczeństwa poparła odwołanie marszałka Rzepy. Nowym marszałkiem został Andrzej Zębczyński i na dzisiaj planowane jest odwołanie rządu i powołanie nowego. Ponoć w nocy Balbinowski z Kilbowskim uciekli samolotem do Kalingradu. W Warszawie popłoch. Stonowski próbuje zmobilizować policję i wojsko do odbicia Pałacu Prezydenckiego, ale nikt go nie słucha. Podobno z lotniska w Szymanach ma wylecieć samolot z VIP-ami, aby ich ewakuować na czas zamieszek do Kaliningradu, twierdził Nichucki.

– To uciekamy! – wrzasnął Żółć. Niestety, przez cały dzień czekali z Nichuckim na samochód, który miał ich odwieźć do Szyman. Nie mając nic do roboty, nasłuchiwali wydarzeń w kraju. W południe zebrał się sejm, który odwołał Rzepę, a chwilę potem rząd Pinoksińskiego. Powołano rząd pod przewodnictwem premiera Husińskiego. Sejm uznał, że fotel prezydenta jest nieobsadzony, więc rząd został zaprzysiężony przez marszałka Rozwadowskiego. Chwilę później powołano nowych ministrów i prokuratora generalnego. Tempo zmian było tak szybkie, że zwolennicy starego rządu nie byli się w stanie w jakikolwiek sposób sprzeciwić. Wszystko odbywało się z poparciem prawie milionowej demonstracji, która wręcz zalała Warszawę. Studenci, rolnicy, górnicy, nauczyciele, lekarze, urzędnicy, którymi przez prawie 10 lat pomiatano, wyszydzano ich, pomijano i okradano, wyszli razem, ramię w ramię, aby przegonić tyranię, która nieoczekiwanie narodziła się nad Wisłą. Służby policyjne czy wojskowe nie miały odwagi interweniować, gdyż wszędzie widać było wiwatujących ludzi, którzy cieszyli się z odejścia rządu Pinoksińskiego i domagali się rozliczenia grabieży, która odbywała się przez ostatnie lata. Ludzie próbowali wyszukać przedstawicieli reżimu, ale większość z nich opuściła już Polskę, a niektórzy ukrywali się w Rembertowie. W miarę upływu dnia Żółć i Nichucki coraz bardziej się denerwowali. Po południu przyszła wiadomość, że nowym prokuratorem okręgowym w Warszawie została Agnieszka Leszeńska. Żółć wiedział, że za chwilę zostanie za nim wydany list gończy. Gdy więc o 18.00 przyjechał po nich samochód SON, nie protestował, mimo że kierowcą okazał się jego znajomy. Był to kierowca, którego uwolnił od odpowiedzialności za wypadek w Tarnobrzegu, gdy wiózł wicepremier Purchawę. Kiedy wsiedli do samochodu, Żółć poczuł zapach alkoholu, ale bał się cokolwiek powiedzieć, gdyż nie miałby kto zawieść ich do Szyman. Wyjechali z Rembertowa na trasę w stronę Płońska. Kierowca pędził ponad 150 na godzinę na włączonych lampach pojazdu uprzywilejowanego. Nichucki, który lubił szybką jazdę, siedział obok kierowcy i go zagadywał. Gdy przejechali Nidzicę, kierowca dostał telefon, że za półtorej godziny odlatuje ostatni samolot do Kalingradu. Przycisnął więc jeszcze bardziej pedał gazu. Gdy dojeżdżali do Powierży, jechał już około 170 kilometrów na godzinę. Nagle na zakręcie drogi Żółć dostrzegł masywną sylwetkę walca drogowego, który utwardzał dziurę w asfalcie. Kierowca nie dostrzegł słupka zakazującego jazdy po tej części pasa i nagle Żółć usłyszał ostry pisk hamulców, krzyk Nichuckiego i kierowcy i ich skoda oktawia uderzyła z ogromną siłą w przód walca drogowego. Huk był ogromny. Wybuchły poduszki powietrzne. Na moment Żółć stracił przytomność. Gdy się ocknął, zobaczył, że przód samochodu został całkowicie zmiażdżony przez walec. Z kierowcy i Nichuckiego została krwawa masa. „Ale miałem szczęście, że nie usiadłem z przodu” – pomyślał z ulgą Żółć. Otworzył z chrzęstem drzwi do tylnej części samochodu, ale nie mógł się wygramolić, bo jego ogromny brzuch i wielkie nogi utknęły uwięzione pod fotelem kierowcy. Próbował wyjąć je w różny sposób, ale nie był w stanie. Nogi zalewała mu krew kierowcy, a do tego w samochodzie zaczęło śmierdzieć spalenizną. Po lewej stronie zobaczył miejscowych rolników, którzy gromadzili się wokół wypadku. Żółć zawołał do nich:

– Ludzie, pomóżcie!

Ci jednak tylko na niego patrzyli. Być może obawiali się podejść do samochodu, który lekko dymił.

– Zadzwońcie po straż! – krzyknął jeden z nich.

– A może go wyciągniemy? – rzucił drugi.

Trzeci, który widocznie dostrzegł potrzaskaną lampę koguta na dachu, podsumował:

– Mamy dla jakiegoś ministra ryzykować życie?

– Błagam, ratujcie mnie! Jak mnie nie wyciągnięcie, to wszyscy będziecie siedzieć w więzieniu – groził Żółć.

Ludzie jednak spoglądali z coraz większym strachem na kopcący się samochód. Z przodu auta zamiast dymu zaczęły się pojawiać płomyki ognia. Żółć próbował wyrwać nogi z objęć fotela, który pchnięty walcem i przygnieciony resztkami ciała kierowcy zakleszczył mu nogi. Ogień tymczasem przeskoczył pod walcem i zbliżał się do fotela kierowcy. Żółć zaczął ze strachu wrzeszczeć. Ale im głośniej wrzeszczał, tym bardziej ludzie się odsuwali. W pewnym momencie Żółć poczuł ogień na stopie. Próbował ją podnieść, ale na nic to się zdało, gdyż nogawki przesiąkły paliwem. Ogień przesuwał się coraz wyżej, przerażony prokurator zaczął krzyczeć. Czuł w nosie piekący dym, swąd swoich palonych nóg, a ból, który przenikał całe jego ciało powodował, że wił się, wprawiając w drżenie wrak samochodu. Stracił przytomność.

Epilog

Żółć czekał w sali Sądu Okręgowego w Warszawie. Jego ciało powoli wracało do życia, chociaż skóra na nogach ciągle bardzo go bolała. Nie udało się uratować jego genitaliów. Ponoć w ostatniej chwili życie uratowali mu harcerze, którzy oblali samochód pianą z gaśnicy. Trzy miesiące walczył o życie w szpitalu. Potem przebywał w areszcie, gdzie postawiono mu zarzuty zlecenia morderstwa, gwałtu, przekraczania uprawnień, pozbawiania ludzi wolności. Dzisiaj miał zapaść wyrok. Większość przywódców zorganizowanej grupy przestępczej, za którą uznano Dobro i Uczciwość, zostało już osądzona. Niektórzy, tacy jak Balbinowski i Kilbowski czy ojciec Tomasz, uciekli do Rosji. Tam na lotnisku Szeremietiewo w Moskwie czekał na nich prezydent Rosji Władimir Putin. Każdemu przyznał dom z ogródkiem i dożywotnią pensję. Pinoksiński został skazany na 15 lat, a Stonowski na 14 lat. Po rozdziale stanowisk powołana na nowego prokuratora generalnego Agnieszka Leszańska najsurowiej ścigała jednak skorumpowanych prokuratorów. Już wielu jej kolegów dostało wieloletnie wyroki. Sprawa Żółcia była jednak szczególna. Leszańska wznowiła wszystkie prowadzone przez niego sprawy i w prawie każdej z nich dostał zarzuty. Najgorszy zarzut – morderstwa – postawiono mu, gdy recydywistka Danuta Hulecka poszła na układ z prokuraturą i zeznała, że zlecił morderstwo Juszczyk. Groziło mu za to dożywocie. Akt oskarżenia obejmował blisko sto czynów.

Sala była pełna dziennikarzy. Proces Żółcia, który toczył się ponad dwa lata od zakończenia rządów Balbinowskiego, przyciągał ogromną uwagę ze względu na drastyczność zarzucanych mu czynów.

Gdy wszedł sąd, wszyscy wstali. Rodzinę Wójcika reprezentował mecenas Wigroń, który w mowie końcowej, tak jak prokurator Leszeńska osobiście prowadząca jego sprawę, domagał się kary dożywocia. Była też obecna żona Garbownika.

Dwóch sędziów zawodowych i trzech ławników usiadło. Reszta na stojąco oczekiwała na wyrok.

Sędzia Andrzej Rzeplański ogłosił wyrok:

„Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd Okręgowy w Warszawie po rozpoznaniu sprawy Bogdana Żółcia oskarżonego o czyn z art. 148 kk, 168 kk i inne orzeka:

Uznać oskarżonego Bogdana Żółcia winnym zarzucanych mu czynów i za te czyny skazać go na karę dożywotniego pozbawienia wolności”.

Żółć nie słuchał już wyczytywanych kar.

Sędzia zakończył ustne uzasadnienie wyroku następującymi słowami.

„Sądzimy tutaj człowieka, który jest ucieleśnieniem zła. Wysługując się jednej partii politycznej, deptał prawo i sprawiedliwość w sposób bezprzykładny. Używał władzy danej mu przez państwo do ochrony swoich kolegów. Oskarżał niewinnych i umarzał postępowanie wobec winnych. Wykorzystywał władzę do zaspokajania swoich chorych żądz, a gdy jego czyny miały wyjść na jaw, to zabił. Zhańbił polski wymiar sprawiedliwości w stopniu, w jakim nikt nigdy tego nie zrobił. Tu, na tej sali, już wielu jego kolegów zostało osądzonych i skazanych za wysługiwanie się zorganizowanej grupie przestępczej, która łamiąc Konstytucję, przejęła władzę w naszym kraju. Ten oskarżony jest jednak egzemplifikacją, przykładem tego, co robi służalstwo wobec władzy.

Nasi przodkowie na frontonie budynku, w którym się znajdujemy, napisali: Sprawiedliwość jest ostoją i fundamentem Rzeczypospolitej. Dzisiaj ta sprawiedliwość triumfuje przez wyrok wobec pana Żółcia. Decyzją sądu oskarżony ma prawo starać się o przedterminowe zwolnienie dopiero po upływie 50 lat. Nigdy więc nie wyjdzie z więzienia. Rzeczpospolita, w imieniu której prokurator Żółć sprawował władzę, upomniała się dzisiaj o swoich skrzywdzonych obywateli. I sprawiedliwość zatriumfowała”.

***

Dwa miesiące później, już pod oddaleniu apelacji, Żółć został przewieziony do Zakładu Karnego w Chełmie. Stary budynek jeszcze z czasów carskich został niedawno odnowiony. Gdy zarejestrowano Żółcia, strażnicy poprowadzili go do celi. Siedziało tam siedmiu więźniów, którzy tak jak on zostali skazani za morderstwo.

Kiedy wszedł do celi ze swoimi rzeczami, z pryczy podniósł się więzień, który sprawował w niej nieformalną władzę.

– Witamy pana prokuratora. Długo czekaliśmy na pana – oświadczył. – Będzie tu panu z nami bardzo miło, gdy poznamy się bliżej. – I wskazał mu pryczę na górnym łóżku w najciemniejszym kącie celi. Żółć pokornie wspiął się na łóżko przy akompaniamencie rechotu współwięźniów. Dokładnie naprzeciwko jego pryczy współwięźniowie powiesili, wycięte z gazety opisującej jego proces, zdjęcie uśmiechniętej Juszczykowej i Wójcika.

Były prokurator Bogdan Żółć zaczął gorzko żałować, że przeżył wypadek.

Table of Contents

Epilog